asabiyye..

anormalin birini yoldan çıkarmışlar.. sakin, huzurlu anormalimiz stresten muzdarip olmaya başlamış.. kuduz bi hayvan gibi debelenip durmuş yerlerde.. yetmemiş.. camları kırmış yumruklarıyla.. koca televizyonunu yere çalıp parçalamış.. o da yetmeyince atlamış aşşaya.. bütün kemikleri kırılınca sakinleşmiş sonunda.. yumuşacık olmuş yine.. eli ayağı titremiyormuş artık sinirden...

şiir

benim yüreğim hastadır hasta..

hani bana getirdiğin pasta?

pastayı yedin mi yoksa?!

yememeliydin oysa..

p.s. bir de "bilmukabele" şiirim vardı, aynı akşam yazdığım.. "almaz mıydınız bir mukavele?" diye başlayan.. çok uzundu; unuttum..