Çok üzgünüm ama bi bok bildiğiniz yok.

Kuzen Mete.. O da kim yaw!

Çıkarsız iyilik? Bi gün gelecek sen birşey istiyeceksin aslında kuzenini tokuşturduğun kimse ondan. Bunun için 12864üncü hamleyi hesaplıyorsun içten içe.. Nuhuhahaha.. Saf, som..

Severim androidleri

Severim kabileleri

Anarşizmin türleri

Yapma yaw!

Kafandan geçen herşeye iç rahatlatıcı, rasyonel bir sebep bulabilmek.

Ne sistem ne işlevsellik ne ikna edici.. ohh, yaşasın

Kafamın içine girip orada kalmak istiyorum

7,9,11,26,35,41,196,558... 27612

Boşluğa hangi sayı gelir:

a) öküz

b) Burma (ülke olan)

c) Kuku

d) Ben

e) Eee

Yapma, yapmaaa

Yuvarlanıp gidiyorduk işte

Hiçbiri

Hiçbiri

Hiç

İstridye soslu çilek denediniz mi?

...

Allah belanı almasın :)=

neden

neden geliyoruz buraya? en zihni açıkların kafası karışsın acı çeksin, mankafalar birbirini gırtlaklasın kalan tuzu kurular vah vah etsin diye gerçekten. Yemekten ve uyuyacak güvenli bir yerden başka birşey değil toplam gerçek ihtiyacımız ve bunun için harcadığımız emek çektiğimiz cefa.. 32 yıldır kafa patlatıyorum bu işe. Öncesi varsa hatırlamıyorum.
doğ, çocuk ol, okula git, bir sürü kavramla donan, soru sor, soru sor, soru sor, bir tane tatmin edici cevap bulama, ama bir sürü cevap bul, hiçbiri gerçek gelmesin.
yok cinsellik, yok pragmatistlik, yok erdem yok bok.
komplo teorileri, zorluk, zorluk.
ne pis şey yaşamak

bi yaşayacağım diye bu çektiğim nedir

Tarih Dersleri

Sistem insanıyım. Katledilen çocukların fotoğraflarına kayıtsızca bakar, yahudilerin klişe özelliklerinin gerçekliğine inanır, inanır gibi yapar, inanmaz, anlatılanlar üzerinden muhabbet eder, evime döndüğümde iki peynirli, domatesli mısırlı omletimi yapar, birşeyler içerek artık hiç dinlemediğim bir müzik türünün 2/4’lük ritmlerini zikir yapmaya benzetirim. A, B, C, D bölümleri olan 3-4 enstrumanla (en az bir davul bir bas ve bir gitar kullanılırlar) yapılan bu müziği dinlerken bu müzikle kafama tıkılmış imgeleri gözden geçiririm. İlk savaşları –kılıç kalkan- şövalyeler, kan, aklını yitirmişlik, bunalım, kendine acıma, yiğitlik, onur, şeref ve buna benzer şeylerin zannı üzerine düşünürüm. Bana göre artık yeryüzü kaynaklarının büyük bölümünü kullanan kullanan kullanan kullanan kaçık insanların atalarıdır bunlar. Öyle çok öldürmüşlerdir, o kadar çok üremişlerdir ki, çoğalıp, çoklukları veya yoğunluklarıyla herhangi bir şeye hep birlikte bir olarak egemen olup bu birlikten güç alsınlar. Çift tarafın da istekli olduğu - her iki taraf da 25’inin üstünde olsun - ensest ilişki üzerinden sapkın bir tatmin yaşasınlar. Psikanaliz gerçek mi nedir? Hatırlayınız Oedipus & Electra...
Bu birliktelik ve birliğe kodlu idler gece gündüz kollektif bir ortak bilince bağlıdır. Kendilerine ortak bir isim bulurlar. Bayrakları olur. Dilleri. Ortak bir kültürleri, işte dinleri ve diğer sosyolojik zırvalıkları olur. Tüketirler. Boyuna yerler, içerler, gezer tozarlar, dedikodu ederler. O mutlu sona, babanın anneyle, kızla, oğulla, annenin babayla kızla, oğulla, herşeyle varolan herşeyle birleşerek sonsuza kadar içinde kalacaklarını sandıkları bir hazza ermesine kadar işte öyle tüketerek tatmin bulurlar. Bu kutsal ana erişene kadar daaaa bir külah dondurma yalamak, bir kıymalı pide veya bir thai yemeği yemek, Mango’dan bir elbise veya Gucci marka kostüm almak, kirayı zamanında ödeyebilmek, Acarkent’te kendi üretimleri taklit ilahlara yakın bir evcikte oturmak, komşunun açık çantasındaki cüzdanı çalmak, dağları, taşları, kadınları, çocukları, hayvanları, herşeyi s.kmek, orayı burayı bombalamak şeklinde gerçekleşir bu tatmin.

Herşey ne kadar hesaplı, nasıl tıkır tıkır işliyor. Yarabbi!!! Bu tek kollektif bilinçle tanışmak isterim bir başına bir yaratık olarak. Ne bok ne kusmuk ne ter.. Kadavradan beter bir kokusu var. Buna rağmen takdire de şayan.

İçin için bir taraftan da hasta ruhuna, hasta aklına, bu sakat birlik ve beraberliğine acırım. Tek başıma onun kadar kütlem ve ağırlığım var. Bu yüzden de oynamaya hevesli görünmek zorunda olduğum tahtırevalli oyunlarını, bu minik şeylerin toplamının şerrinden korunmak için, bir aşağı bir yukarı salınıp durarak ve sıkıntıdan patlayarak oynayabilirim ben. Sistem insanıyım. En az zararla nasıl sıyrılırım bunu hesaplarım çakıştığımız oyunlar sırasında. Kokusu nasıl üstüme sinmeden kaybolurum, bana dokunmasını, ona dokunmamı istemesini onu kırıp kışkırtmadan nasıl engelleyebilirim buna konsantre olurum.
“Tabii x Hanım, ne demek, iyi günler, geçen yıl çalıştığımız firma aynı fiyatı verdi, ne yazık ki onlarla devam edeceğiz umarım önümüzdeki yıl çalışabiliriz sizinle, sesiniz iyi gelmiyor hasta mısınız yoksa? Çok geçmiş olsun, Salı akşamı gelirim tamam, ne kadar güzel olmuşsun! Ne güzel kokuyorsun, çok akıllıca, gerçekten mi? Yaaa!?”

Zevkli, seksi, zeki, yaratıcı, güzel, çekici, azimli, iyi, akıllı, sevimli, deli, çılgın, yaramaz diye nitelerim onu. Hepsinden hoşlanır. Sırf bunları duymak için kararmış yüreği yana yana da olsa manevi maddi verir ıvır zıvırını. Oyunu bozmamak için bir aşağı iner, bir yukarı çıkarım. Korkarım şerrinden. Bela istemem. Güçler eşitse gerçekten: sonsuza gider bu oyun.

Sonra eve döner omlet yaparım. Daha çok hiçbir şey yapmam. Şarabımı ya da cin toniğimi ya da biramı, ya da başka şeyleri içer, yediğim de her neyse, bu sistem bunu bana verdiği için sevinir, dinledikçe benim yerime düşünen müziği dinleyip kendimden geçerim. Uyur, rüya görür tek başına sadece bana ait bilincimin ben bilmezken zırhımı tamir etmesini, güçlendirmesini, temizlemesini, parlatmasını beklerim. Uyurken gece gündüz uyanık milyonlarca bilinçaltının tek, biricik, sevgili bilincinin algı sınırlarının ötesine geçer, o bilmezken ben yenilenirim. Ertesi günün savaşına tribünden bakmak ve beni seçtiğinde oyunu oynamak için.

Bir yerlerde olduğunu bilmek çok güzel

Kendini bana vermeye ben de seni almaya ve tam tersi, bu kadar razıysan(k) olduk demektir. Seni almam karşılığında benden hiçbir şey istemiyorsan ve tam tersi. Sadece gözlerinin içine bakıp gözlerinin içine bakmam sezmene yetiyorsa. Çünkü içimdekini sana vermeye hazır değilim ama bu seni almak istemiyorum demek değil ve seni alabileceğimi bilmeni istiyorum. Anlamam gerek anladığını. Senin yanında kendime şımarabilirsem, sadece bunu izlemekle yetinirsen. Havada yavaşça salınan kül parçaları aynı anda mucize gibi gelirse. Ben dağılıp spiraller dönerken küllere yaptığın gibi nazikçe beni kavrayıp yere indirebilirsen. Geç akşam eğlencelerinde annen baban biraz daha kalmak ister ve sen yorgunluktan ölürken onlara gösterdiğin sabır gibi sabır gösterirsen -sandalyede uyuklarkenki gibi. Küçükken sokaktan dönmen gereken saatten geç döndüğünde annenin biraz surat etmesi ama seni affetmesi gibi affedebilirsen herşeyi ve en çok da gecikmişliğimi. Yavaşça kendimi açarken açık kapının ardında, gelip kucağına oturacağımı bilmiyormuş gibi buna şaşırır/sevinir gibi yapabilirsen, bıyık altından tahmin ettiğin gibi oluşundan hoşlanırsan ve ben de bunu bilirsem, sen de benim bildiğimi, senin bildiğini, benim bildiğimi.. bilebilirsek iletişimin gösterdiği mecralardan hiçbiri olmadan iletişim kuruyoruz. Bilebilirsek birbirimize ihtiyacımız yok tek birşeyiz ayrı ayrı ve beraber. İşte bütün bunlar yüzünden kendini bana vermeyi istemezsen ve ben almak istemezsem seni ve tam tersi, bu kadar razıysan(k) olduk demektir.

...

insanları nedamet getirmiş bir günahkardan daha iyi kim bilebilir ya da tanıyabilir gibi bir şey söylemişti bir filozof bir psikolog ya da benzeri birileri ...

Aman Diyeyim Aman

Hayatınıza aşağıdaki mail'i yazabilecek birilerini almaktan sakınmanız şiddetle tavsiye olunur

"Merhaba X,

Mesajını aldım. Ancak bu mesaj beni daha da üzdü. Evet haklısın o bilgiler için google dan bakabilirdim. Eğer o an imkanım olsaydı yinede bakmazdım. Çünkü sen bana yardıma ihtiyacım olduğunda seni arayabileceğimi söylemiştin. Bende bunun samimi olduğunu düşünerek seni arayıp istedim. Ama bunda samimi olmadığını kısa zamanda anlamam benim için iyi oldu. Ben senin işteki durumunu bilemem. Yani auditmiş falan ben bunu takip etmiyorum. Bunu farklı bir dille söyleyebilirsin. Ama sen yine her zaman olduğu gibi insanların kırılıp kırılmayacağını düşünmeden tepki verdin. Senin için farklı olduğumu düşünmüştüm ama İnsanlara ve de bana önem vermediğini bu şekilde anlamam gerekiyormuş. Yinede zamanını aldığım için kusura bakma. Bundan sonrası için ben senin zamanından almayacağımdan emin olabilirsin."

haydaaa bu da nereden çıktı şimdi !!!

Kendimle uğraşıyorum. Neyseki yumuşak başlı bir mizacım var. Her konuda kendimi kolayca ikna edebiliyorum.

- Dur düşünüyorum nasıl bir itilafa düşebiliriz.
- Ben de bulamıyorum

Üçüncü olduğunu düşününce yani dışarıdan biri, korunma isteği geliyor. Kendi içindekinin dışında, dışarıdan bir ilişkiyi yürütmen gerekiyor. Sanki ayrılıp birleşebilen bir yapı. Çünkü şu anda tek. Ne düşünmenizi istiyorum acaba hakkımda. Hangi imaj uğruna birleştik biz. Daha biraz önce muhabbetimiz vardı. Bilmem ne müdüre cici, azıcık akıllı, hem de hassas, kadın kadın da bir görüntü vermek...
Şu anda burada değil, bunu çiziyorum. Hiç tanımadığım insanların (belki birkaçı dışında) beni nasıl değerlendirmelerini istiyorum? Çok umurumda mı, nasıl bilinmek istetiyorum, hmmmm.. Aklıma bir şey gelmeli mi?
Beni işten atabilir misiniz? Koca bir günü burnumdan getirebilir misiniz? Oooo tanıdığım işle alakalı olmayan bazı insanlar bu sonuncusunu yapabilir aslında. İşte yaklaşıyoruz nasıl görünmek istediğime.
Biri burnumdan getirirken ne yapıyorum:
Hıhıhı –gülümseme- yaaa, hadi canım, (ne kadar vakit harcayacağım acaba düşüncesiyle eşzamanlı olarak). Ahh, konuşmaları yakalamalıyım ki arada sorular sorup ilgisiz görünmeyeyeyim. Kırılmasın, üzülmesin, gücenmesin, hayatında yara (minik çok minik bir yara) açılmasın. Gerçi geçecek bir süre sonra. Neredeyse eminim. Mekanizma böye işliyor. Yoksa katil arkadaşlarım olurdu ben. Duyguları aynı yoğunlukta uzun süre kalabilen, bu yüzden kendinden geçip ancak zarar vererek.

Dayanırım ben. Tutabilirim kendimi.

Üç saatini harcıyorum seninle beraber. Kafandaki saatin bir parçası oluyorum uyku öncesi kendinle yalnız kalmayasın diye. Ne olabilir bu kadar kaçmak gereken yalnızlık diye düşünüyorum. Sen de tv izle ya da bir dvd koy kendine tahammülün yoksa kendine. Ben n'aapayım.. İkiniz beraber, ya da üçünüz, dördünüz, beşiniz.. -Ben dağılırım yaw bu kadar çok olsa- Burada bırakıyorum saymayı. Siz ikiniz işte. Hoşlanmıyor musunuz birbirinizden, kendi kendinize kendi zırvalamanıza gülmüyor musunuz? Biri kendini kötü hissedince diğeri ona nasıl boşuna kurguladığını, kuruntu yaptığını, abarttığını, herşeyin, herşeyin arkasında niyetler olmadığını, çıkar, beklenti, tatmin isteği olmaksızın da 101 çeşit ilişkinin yaşanabileceğini anlatıp, dertlene tarafınıza şöyle bir “ne saçmalıyorum, ne karamsar, ne komplo teorisyeni biriymişim” dedirtmiyor musunuz?

Çalan müzikle aynı şey olup bomboş çayırda çimende, gökyüzünde, hatta uzayda uçmuyor musunuz?

Kendinizi doğanın içinde ve orada varolan herşeyle hem aynı, hem de onlardan apayrı tastamam aynı anın içinde biricik, eşsiz hissetmiyor musunuz ?

Sizinleyken bir oluyorum, bütünleşiyorum kendimle. Bunları bilmediğiniz için kendimi korumam gerek sizden. Hıhıhı –gülümseme- yaaa, hadi canım, (ne kadar vakit harcayacağım acaba düşüncesi eşzamanlı olarak). Konuşmaları yakalamalıyım ki arada bir sana sorular sorup ilgisiz görünmeyeyeyim. Kırılmayasın, üzülmeyesin, gücenmeyesin, hayatında yara (minik çok minik bir yara) açılmasın. Dayanırım ben. Tutabilirim kendimi. Söylemem sana seni gördüğümü (birkaçınız dışında)...... 

...

o an bu an şu an

Ahh! Tanrım!! America’yla saat farkı yüzünden Susan Miller daha Kasım ayı burç yorumlarını yayınlamamış. İşini savsaklaması, hasta olması, canının istememesi değil. Bu imkansız. Saat farkı sadece. Kaç saat var Susan, Susan’ın ekibi veya Susanlar ve benim aramda? Ne zaman öğreneceğim bu ay içinde neler olacağını? Bugün çok uygundu oysaki ayın ilk günü. Bir de demek ki bu saat farkı yüzünden aynı anı yaşamıyoruz, biz bu nefis yuvarlağın üzerindekiler. Susan şu an uyuyor, onun için gecenin en derin anı bu. Hangi an? Dünyanın sonuyla ilgili bir şey okumuştum geçenlerde. “Bugün dünyanın sonu.. Mümkün değil çünkü Avustralya’da yarın oldu bile.”
- Hey Susan burada yarın oldu bile


Yaşasın programcılık. Yaşamın nasıl yaşanması gerektiğini ofis programları sayesinde kavrıyorum. Noktadan sonra boşluk bırakmazsan tırnak işaretini oluşturan virgüllerin başları eski cümleye boşluk bırakırsan yeni başladığın cümleyi işaret ediyor. Word sosyal bilimler edebiyat, excel matematik fen.
Hayatımın bir yerine nokta koyduysam hemen bir boşluk bırakmalıyım ki yeni cümleye konsantre olabileyim. Aslında bunu dilbilgisi daha önce kurallaştırmıştı. Ooo teknolojiden çok çok daha önce, kadim bi şey bu.


Bugün tanıdığım birinin adını okurken onun adı yerine tanıdığım başka birinin adını okuduğumu farkettim. Sonra baktım ki yazan isim onun ismi değil adı. İlkinden haber almama da sevindim tabii.
Gözlerim gerçeği görüyor ve ben sinyallerin yönünü saptırıp hiç olmayan bir şeyi gördüğümü sanabiliyorsam, başka neler neler sanıyorumdur yaw!


Kendimi yırtmış, paçayı kurtarmış, aşırı rahatlamış, aynı anda tüm kaslarını çalıştırabilir, hiç varolmayabilir, havada dolaşan görünmez kesintisiz değişen dönen başkalaşan bir ritm gibi hissediyorum.

kayıp insan ilanları

kaybolan şeyler bitmiş şeylerle aynı muameleyi görmüyor. kullanılıp biten dişmacunu paket? poşet? kutu? yaw bu dişmacunu neyin içinde paketleniyordu. tüp. hah kullanılıp biten dişmacunu tüpü ile kaybolan dişmacunu tüpüne aynı şekilde davranmıyoruz. kaybolanı arıyoruz. biteni unutuyoruz. bitmiş dişmacunu tüplerini atmayın gibi birşey söylemek istemiyorum. peki ama ne demek istiyorum. artık bunun hiçbir önemi yok. ohhh.. ne zaman bunun hiçbir önemi yok desem içten derinden yavaş sindire sindire bir ohhh diyorum. aslında zihinsel şalter kapanmıyor. sadece bu süre içinde olup bitenler hafızaya kaydolmuyor ama işlenmeye devam ediyor ve elektrik kesildiğinde süreç siliniyor. ve sonra hatırlanmıyor. niyeyse sonra bunlar çok önemli şeylermiş gibi geliyor insana ve hayatın sırrını bulup da kaybetmiş bu yüzden de kahroluyorum gibi oluyor. kahrolmak da çok abartılı canım. genel olarak hislerden hoşlanmamakla birlikte bazılarını iyice uç buluyorum. işte bu kahrolmak nefret etmek arzulamak kudurmak ne bileyim buna benzer hisler rahatsız ediyor beni. n'ooluyo yaw demek istiyorum ne var bunda. neyi kaybetmiştim en son.. anılarımı.. işte kayıtlarda o kopuk zaman yerine bir boşluk oluşmasa, giriş gelişme sonuç şeklinde bağlansa bu anı veya anılar. daha çok da anılar oluyor sanırım. kayıp değil de bitmiş olacağından yani yaşanmış olacağından başka bir muamele görür. kendimi robert anton wilson, terence mckenna gibi hissediyorum. bilmeyen arayıp bulsun ben öyle yapacağım. kim bunlar ne demişler. biri bilgiyi senin için yeni olan diye tanımlamış, diğeri de eğer şaşırmıyorsan, ilgini çekmiyorsa, senin yolunda akıp giden mesajlar bilgi olarak nitelenemez. yaw bu şimdi benim burcum için yazılmış olan metinden alınma. ama ne çıkarayım bundan bilemiyorum. hoşuma gidiyor bu yazanlar da benim zaten gereksiz bilgi dediğim içi açılır ortalık batar bir kavramım vardı. sonuçta beni ne ilgilendirir. beni ilgilendirebilecek bir konu kaldı mı? ilgilenmeli miyim? ilgilenmeliyim. hızlı ve etkili konsantrasyon yolları bulmam gerek. bir de konsantre olduğum şeyleri unutmamam. offf bazı şeyleri unutmak istemiyorum. ama sanırım sistem süreç üzerinde işliyor. çünkü süreç tamamen kayıp. içinden birkaç hatırlatıcı bile duruyor değil. kayıp arıyorum.

Pazartesi Sendromu

Herşeyi engellenmiş, internete bile giremez, bir iş yapmak için oraya buraya, oradan başka yere, sonra ana sunucuya bağlanan, tekrar aynı yolu takip ederek aldığı yetki ile gelip binbir meşakatle bir dosya açabilen bu gariban cihazla herhalde çalışacak değilim. Bir süre önce karar verdim: hiçbir şey sinirimi bozamaz.

Madem bu cihazın, ya da aslında sistemi kuran çok uluslu (tabii içinde Türk de var) zihniyetin acelesi yok benim hiç olmamalı. Yarına kalsın işler, sonraki güne ondan sonrakine ve sonrakine.

Böylece hep bir meşguliyet, bir üretkenlik sanrısı, üstüne üstlük çok çalışmaktan şikayet etme hakkı. Yaşasın yalan işler!

Eh bu kadar üredik, uzun yaşamanın yolları arttı, bir de istedikçe istiyoruz, istediğimizi almak için legal illegal herşeyi yapıyoruz.

Yalan işler gerekli.

Oynayalım, Oyalanalım, kendimizi önemli zannedelim, kuşkularımız kuruntularımız olsun, gardımızı alalım, hatta saldıralım, duygusal gerilimler yaşayalım, cinsiyete göre de gözyaşları dökelimin karşılığında da otuz yıl önce 50 tane olup şimdi 5000 olan çeşitli pozisyonlar için (meslek diyemeyeceğim) para cinsinden belirlenmiş karşılığı aybaşı veya ayortasında neyse alıp en yeni en harika metalara koşalım.

Aldıkça çoşalım. Daha altı ay bile geçmeden yiyecek dışındakilerin tabii modası geçmiş olsun.

Yediğiniz şeylerin de ne enfes olduklarından sağda solda bahsetmeyi sakın unutmayın!

Modası geçmiş O t-shirtle o ayakkabıyla o mp3 çalarla o cep telefonuyla dışarı çıkamaz olalım.

Gözler var heryerde gözler.. Neyin var neyin yok görür onlar. Sen de görürsün.

"Lütfen TV izleyerek uyuşmayı unutmayın - mümkünse yerli dizileri tercih edin -"

City's'in bilmem neresinde bilmem ne var, oradan şeyettim ben bu şeyi. Yürü be kim tutar seni.

Hobilerin nerede? Nerede o canım kurslar? Beşinci bir dil, bilgisayarlı grafik, latin dansı, fotoğrafçılık falan? Cam-ahşap boyama, takı tasarımı, çikolata yapımı? Anüsünüzün kenar kaslarını geliştirmenizi sağlayacak yeni tembel sporları? Bunlar yoksa nasıl farklılaşacaksın başkalarından.

Nasıl ben buradayım diyebileceksin..

Ama ek mecralar da var elbette bebeğim. Yanında her daim bir kamera dolaştır dijitalinden. Orası burası o bu şu.. Oradayım buradayım onunlayım bununlayım, oh ne zevk sahibi, ne aktif ve popüler ne eğlenceliyim. Yalayın beni.. Tatmin olmak istiyorum.

Kendimden geçmek, huşu, quantum bilinç, osho osho, hiçlik, bir ben, tek ben, parçalar.. birleşicez ama bi gün..

Ben kimseyle birleşmek istemiyorum.

Hayvan olmak istiyorum.

Hayvaaaaannn.

Siz birleşin ben bi bakacağım ne çıkmış ortaya. Mmm beğenmedim. Ayrılın bi daha birleşin. Şu parça olmadı.

Midem bulanıyor kusacağım galiba. Ciddiyim. Bi dk.

Osman

Nefis bir C.tesi günü geçiriyorum. İki parti uyudum ve hala pijamalarım üzerimde. Pijamalarım üzerimde dediysem uzun bir duş faslı için bir ara çıktılar. Envai çeşit kendini şımartma harekatından sonra yine kışlık pijamalarımı giydim. Doğalgaz sobam hala bozuk, amma velakin soğuk sever biri olarak ayağıma çorap giymeyi tercih ediyorum. Hem daha Kasım ayında bile değiliz. Fırsat bulunca (ne demekse – bence isteyince demek-) tamir ettireceğim sobayı da. Allah o günleri göstermesin, doğalgazımız kesilse elektirik de olmayacak, bu durumda yazma şansım hiç olacak. “Hiç” de en sevdiğim kelime. Dövmesini bile yaptırdım sol iç ayak bileğime.. Yine de doğalgazın kesilmesi durumu için sobasızlık iyi bir alıştırma, elektirikle de ısınamayacağız o zaman. Kriz de var globalinden belki de toptan komünist olacağız. Komünizmi bir araştırmam gerek. Hakkında bu kadarlık bilgimle ahkam kesemem. Avantajları nedir dezavantajları nedir bilmek lazım. TL cinsinden kredi borçlarım ne olur acaba? Yine de henüz asayiş berkemal iken gidebilsem ya dağlara. Yardım kampanyası başlatmayı düşünüyorum kendime de utanıyorum. Herkes bi 50 YTL verse.. Gün gibi yapalım sonra ben de sıram gelince vereceğim.
Osman..
Üç yıldan fazla bir zaman olduğunu sandığım bir süredir yaşadığım bu minik mekanda o zaman bu zamandır bana yarenlik ettiğini sanan aslında benim çok hoşlanmadığım hızlı hareket ettiğinden de kendisi ile ilgili vurma, yaralama, ötesinde yoketme gibi bir eylemde bulunamadığım sevgili partnerim.
1,5 – 2 mm boyunda, tombul, siyah, minik kanatlı ve bu özelliklerine rağmen hiç de hantal olmayan, vızz sesi bile çıkmadan irtifa değiştirebilen partnerim.
Bazen sevgi dolu anlarıma denk geliyor ve kibarca kendisiyle konuşup burayı terk etmesini istiyorum. Nafile. Ya anlamamazlıktan geliyor ya da anlamıyor. Ya saygısız ya aptal. İkisi de sinirlendiriyor beni.
Kovalamıyorum bile. Yakınıma gelirse yalakamaya çalışıyorum. Hani yakalasam pencereden dışarı bu nefis dünyaya salıvereceğim. Ama hayır. Keçinin teki. Bana benziyor kerata. Ne istediği de belli değil. Sokmuyor, kaşındırmıyor da. Aynı ben. İşte böyle düşünüp durayım diyorum olumlu olumlu, her canlıya saygı sevgi itibar. O n’aapıyor? En top modumda kendini gösteriveriyor. Fütursuz.. 10 cm’ye kadar yaklaşıyor bana. Kafamı dağıtıyor. Git diyorum. Yok oralı bile değil. Aramaya çıkıyorum şu kıç kadar mekanda, yok. Yer yarılmış içine girmiş. Dış kapının orada görüyorum. Çok az hareket ediyor. Ama ışık hızında. Duvara geçti. Çıplak elimle hızla vuruyorum tappppp. Eeee Osman nerede? Yok.
Üç yıldır her seferinde vazgeçiyorum Osman’la böyle mücedeleye girmekten. Ne zararı var?
Üstüme bile konmuyor aslında.

rüzgar gülü ( walla billa uçmuştu - hala yenisi yok)

Tamamen bambaşka şeyler düşüne dururken bir taraftan da pencereden bakıyordum ki rüzgar gülümün olmadığını farkettim. Göğsümün sol yanı sıkıştı ve acı çekmeye başladım. Bu delay'li his bir süre devam ettikten sonra çok çok uzakta kaybolup gitti. Gülümsüyordum artık.
Hatırladım yine rüzgar gülünü.. Bu sefer hiçbir şey hissetmeden gördüm durumu:

1. Ben yokken fırtına çıkmıştı. Şahitler vardı demek ki gerçekti fırtına. Rüzgar gülü hafifçe yerinden havalanmaya başlamış, havalandıkça hızlanmış sonunda topraktan tamamen kurtulmuş ve kendini bırakıvermişti. Şimdi nerede olduğu belli değildi ve büyük ihtimalle rüzgar durunca hızlıca ya da yavaşça aşağı inmiş ve ayaklar altında sefil bir hayat sürmeye başlamıştı. Parçalanmış, dağılmış belki de aklını kaçırmıştı.

2. Mahallede sıcağa soğuğa aldırmadan şımarıkça her mevsim dışarıyı tercih eden adını bilmediğim bitkimin dibine koyduğum bu uyduruk güya gökkuşağı renklerindeki rüzgar gülüme göz koymuş kendini bilmez birileri vardı. Gittiğimi ve bir zaman dönmediğimi görünce kimseler görmeden muhtemelen gecenin en karanlık ve ıssız zamanında yarısı yerin altındaki alt dairenin parmaklıklarına basarak tek hamlede rüzgar gülünü topraktan çıkarmış parmaklıkların arasından geçebilmesi için ustaca yine tek hamlede çevirmiş ve üzerinde durduğu parmaklıklardan atlayarak evine gitmişti.

İkinci senaryoya göre bu rüzgar gülü fetişisti onunla arasındaki ilişkiyi kapalı sürdürmek zorunda. Çünkü rüzgar gülünün rüzgar alabilir bir yerde durması benim onu görme, tanıma, benim olduğundan emin olma süreçlerinden geçip kişinin kapısına dayanıp en baştaki acı dolu halim yüzünden biraz saldırganlaşarak rüzgar gülümü geri almaya çalışmam onun için de çok can sıkıcı duruma düşmesi demek olur.

Ama bana kalırsa ben rüzgar gülünü unutacağım ve kişi boşu boşuna endişeleniyor.

merhaba tanışabilir miyiz?

- meraba tanışabilir miyiz? benim adım murtaza kısaca murt diyebilirsiniz
- ben de hayriye kısaca hayr derler..
- daha bi şey demeden hayır dediniz..
orada zaten bunu yazmalıyım diye kalktı
- şunların yanına tire koysana.. onu yazma manyak
- diyalog saptı
- kafam meteoroloji gibi benim
- yoksa zbrt hphp zrtd..
- hemen içkimi buldum aldım oturdum buraya
- ama onu ben bıraktım oraya
- güzelmiş hakkaten
- di mi
- sevdiklerinin 10da birini seviyorum ben
- çok güzelmiş bu
- di mi
kucukpatates sesi açar
- açma yaa
- birbirimizi duymuyoruz
- parçanın adını duyunca daha da kopucaksınız
- i can t hear you
- nuhuhahhahahhahhahahhahahahhahahhahahahah
- başlarda müzik daha iyiydi
- ama sen sonlarda iyi demiştin
- öyle mi?
kucukpatates kafa sallar..
arada dans edip kısa film çekip hayatlarına devam ederler.. (pilates topuyla foto bile çektiler 2 dk’lık bu sürede)

benzeri ( başlığı da neden böyleydi hatırlayamadım)

Dudaklarım karıncalanıyor. Birtakım garip ritimlerin birleşimi eşliğinde "oldboy"dan bazı sahneler hatırlıyorum. Çalan birşey dikkatimi dağıttı. Yazmaya ara verdim ama okurken anlaşılması imkansız bunun. Sanırım dansetmek için hemen bir ara daha vereceğim. (Sataşıyorum). Zaten o anlarda düşünmüyorum pek..
Şu anın benim için en büyük sorusu saçımı kurutsam mı? kurutmasam mı? Yoksa birazdan mı kurutsam? Biraz mı kurutsam? Hemeeeennn.. Erteleyemeyecek kadar tembelim. Bir an önce bu kafamı meşgul eden önemli sorunu çözmeli ve durağan halime geri dönmeliyim.
Bu iş kısa sürdü çünkü ekrankoruyucu devreye girmemiş. Bekleme süresini nasıl ayarladım bilmiyorum. Belki de geçen zaman sandığımdan daha çook daha uzundur.
Hmm tırnaklarımla ilgili düşünmüştüm suyun altında uzunca bir süre:
- törpülenince hiç de fena görünmüyorlar.. şöyle sivri ve yamuk farklı boylarda görünen her deneyimi her anı her mekanı her her herşeyi yontmalı!
- önce karşı çıkacaktım ama üstüne yine bir sürü soru-cevap akıl yürütme geçince dedim ki kendime matematik yüzünden bu. İki nokta birleşirse doğru, üç nokta birleşirse üçgen (hem de 2 boyuta geçtik artık)
- işte bu son cümleni söylediğinde kafama bir düşünce düştü (gelmesinden daha doğru çünkü gelmek uzun süren bir süreç) neydi o düşünce? şey.. hm, üç boyut neden iki boyutun düzgünlük kriterine göre varoluyor?
- ona göre iki boyut da aslında tek boyutun kriterine göre varoluyor.
- offf ben de noktaya kadar gittim şimdi. Birden nokta olma çok kötü hissine kapıldım. Sanki iki boyutlu gidiyor düzlem de devinip duruyor ben de sadece duruyorum diye düşünüyorum.
- buraya kadar gelebilmen için bekledik. Tüm bu senaryolar çok gereksiz çünkü sen ne kendini görebiliyorsun ne de kendin seni. Kendini uyduruyorsun. Başkalarına bakarak uydur kendini. Daha zahmetsiz..

Reklam arası (Vodafone)

Vodafon nasıl yazılıyor diye Google'a baktıysam zıplama esnasında bir ayağım yere bastı demektir. Tam tam'la yapılan o bir sürü değişik ritmin birleşmesinden olma müzik işte. Bir ayak yerde bir ayak havada.. Üstelik şimdi dönüp yazım hatalarımı da düzelttim. Çok ciciyim ben: Ama bu özgür olmak demek. "Dışarıyı ben oyalıyorum sen içime dal".
Dalmak bu başka bir şey olamaz.

Başka bir haldeyken bu yazıyı okuduğumda nereye varmak istediğimi çıkarmak benim için bile çok zor oldu ki eğer yazılıyorsa diğerleri de okusun diye aslında. Demek ki daha düz kolay anlaşılır anlatımlar gerek. Ne anlatmışım şunu anlatmışım:

* Birarada yaşıyoruz.
* Bir sistemin içinde yaşıyoruz.
* Sistem bana ne yapmam nasıl olmam gerektiğini dikte ediyor.
* Bundan hoşlanmıyorum.
* Ama başka seçeneğim yok.
* Üstelik o kadar iliklerime işlemiş ki tırnaklarımı törpüleyip, saçıma şekil veriyorum.
* Yaşadıklarıma da aynı anlayışla sıfatlar yüklüyorum ( korkunç, ayıp, yıkıcı yıpratıcı gibi olumsuz olanlar fena tabii – depresyona kadar götürebilir) Yaşadıklarımı nasıl yorumladığım önemli. Buna göre mutlu ya da mutsuz olacağım çünkü
* Neyse ki beynimin kelimelerle işlemeyi kestiği neşeli eğlenceli anlar da var
* Ve tabii asıl anlaşılacak olan kendi kendime konuşuyorum
* Bana göre en güzel olan bu anlar da sona eriyor (reklam dinlemişim)

Hala hangi yoldan gideceğime karar verebilmiş değilim. Bilinen, gelenekli, görenekli şablona mı uyayım? Yoksa kendimi sırtlayıp sonunda ne olacağı belli olmayan bir yola mı gideyim?