Hilebaz Tanrılar Ve Üzgün Soytarılar-IV

İnsanlar Kendini Kaybederek En Büyük Oyuncaklarını Buluyor

(bu bölümdeki sözler dogrudan basit bir insanın ağzından dökülecektir.)

Dönen tekerleğin üzerinde,
Hiç yorulmuyormuşcasına bir de ben dönüp durdum.
Tanrım bana sözler verdi,
Bana sevgisini vaad etti,
Bana ölümsüzlüğü önerdi.
Bense sadece onun beni hatırlamasını arzuladım.
Hiç değilse bir yalanın beni umursamasını...
Zıplayarak taklalar attım onun için,
Zamanın içinde.
Ve elimdeki haçerle hayatın kanını akıttım,
Tanrıma sundum bana bir kez dönüp,
Baksın diye.
Hayal ettim vücudum ölene kadar,
Bir ruhum olduğunu hayal ettim.
Çünkü korkuyordum,
Kendimi oyduğum kadar boş olduğumdan.
Çünkü korkaktım,
Yarını batırmıştım bugün yüzebilmek için.
Onlardı en başta bizim için.
Zamanla O oldu.
Ama hepimiz biliyordu gerçeği,
Gerçeğimizin yalan olduğu gerçeğini...
Biliyorduk o biz bile olmamıştı.
O hep 'ben'dik.
Onlar bile 'ben'...idik...
Bizimle dalga geçti,
Daha yürüyemezken bileklerimizi kesti.
Emeklerken üstümüze bastı.
Sürünürkense sırtımızda taşıttı kendini.
Sapıkça adaletiyle aklımızı gagalayan,
Pençeleri kor şişler gibi kızgın bu kuş.
Kurtuluş...
Ne kadar yakındı zaman daha yaşlanmamışken.
Ne kadar uzak şimdi,zaman kırık dişleriyle bize gülerken...
Bazılarımız yıkıldı,
Yaşamamış olmaktan.
Bazılarımız da onları kendi boş umutlarıyla dikerek yürütmeye çalıştı.
En sonunda dağılıp gittiler elbet,
Ama denemediler değil.
Neyse,
Bunun bir önemi yok artık.
Çünkü hiçbirimiz,
Kötü yazılmış birer şakadan fazlası olamadık,
Kendine acıyarak pişmanlık ağlayan,
Üzgün birer soytarıdan fazlası...

Hilebaz Tanrılar Ve Üzgün Soytarılar-III

Bilinç Uykusundan Uyanır Ve Gördüklerinden Pek De Memnun Kalmaz

Uyanır ve der ki;
Bildigim hiçbir şey gercek degil artık.
Benim gerceklerime yalan der olmuşlar.
Benim gerceklerimle dalga geçer olmuşlar.
Kendilerinden başka her şeyi biliyorlar.
Bilmedikleri kendileri de işte o cahillikleri.
Anladıklarını zannediyorlar ama anlamayı bile yanlış kavramışlar.
Birbirleriyle yarışıp,
Başarmış taklidi yapıyorlar.
Zaten taklit etmek zorundalar çünkü,
Bunu yaşamıyolar.
Yaşamıyorlar bile.
Kendilerini inandırmakla bir ömür geçiriyorlar.
Ruhları çürüyene kadar kendilerine hakaret ediyorlar.
Hiç meydana gelmemeliydiler.
Hayat bir hata yaptı.
Ve bunu kendine bir kancayla tutunurken,
İnsanların bencilliklerinin ucundan sallanmakla,
Bir sonsuzluk geçirerek ödeyecek.
Ben bir hata yaptım.
Onların içini kendime yeni bir ev bildim.
Evlerini yıkan bu insanlar,
Hepsi ayrı birer kasırga gibiler.
Birkaçı bir araya gelinceyse,
En berrak suları bile ölümle karartıyorlar,
Aptal kalmak için direnirken,
Sıçrayıp ışığa tutunmaya çalışanların çabalarını katlediyorlar.
Ben tekrar uykuya dalamam,
Varlığımdan zincirler geçirdiler,
Zincirleri hırslarına gömdüler,
Hırslarını tatminsizlikleriyle dağladılar.
Tanrılar yarattılar ve kendilerine taptılar,
Kendine tapanları tanrılar adına yakarak,
Başka tanrılar türettiler içlerinden.
Hizmet etmek ve 'uğruna ölmek' için yaşar oldular.
Ölmek için yaşar oldular.
Yaşamak ise en büyük kabuslarıydı...

Hilebaz Tanrılar Ve Üzgün Soytarılar-Bölüm II

Bölüm II-Bilinç Düşünürken Hayat Gezegeni Kucaklar

Evimin kabuğu topraktan ve sulardandır.
Üzerime bir şeyler yağar durur ama beni buradn atmak o kadar kolay değildir.
Ve ben bazen evime yağarım.
Son keşvim olan bu yeşil canlılar hızlı büyüyorlar.
Nefes almam kolaylaşıyor.
Ve suyun içinde,bilincin hüznü gittikçe neşeleniyor.
O düşünürken benim dallarım her yere yayılıyor.
Zamanın onun için olan kehanetini söylediğimden beri tek yaptığı şey bu zaten.
Duyduğuma göre tanrısından kopup gelmiş buraya.
Duymadığım şey ise,
Bildiğimdir,
Pişmandır o.
İhanete uğramış ve ihanet etmiş hisseder.
Kendisine eziyet ediyor.
Bazen,birinin yaşaması için birinin de ölmesi gerekir.
Zaman ölümsüz olarak,daimi ölüme mahkum,ama bunu o seçmedi.
Ben bu kadar kırılgan olarak,mutlak canlılığı kazandım,benim başarım değildi.
Bilinç kendini kurtarmak için kendini terk etti,
Sonsuza dek terk ediliş ona kaldı,baştan hatırlanış,ve unutuluş döngüsü.
O yapması gerekeni yaptı,hepimiz yapmamız gerkeni yaparız,
Yoksa anlam bunun neresindedir ki...

Hilebaz Tanrılar Ve Üzgün Soytarılar-Bölüm I

Bölüm I-Bilinç Bir Yol Arkadaşı Buluyor : Hayat

Burada o kadar yalnızdım ki.
Kendimi özlüyordum,binlerce kez yaşadım olanları,binlerce kez kahroldum ve umudum katledildi.
Zaman da benimle birlikte doğmuştu,işliyordu büyük bir kesinlikle.
Onunla anlaşmaya çalıştım,ancak ne kadar kayıtsızdı.
Ne kadar acımasızdı.
Ölümsüzlüğünün acısını çıkarıyordu sanki.
Hepimizin içinde en büyük laneti o taşıyordu ya..
Yakalamaya çalıştım ama daime önümdeydi.
Durmak imkansız diyordu bana.Devam edecek.
Geçmişten bahsetti bir keresinde,geçmiş nedir bilmiyordum.
Arkamdan koşturan her şey diye karşılık vermişti.
Sonra çekip gitti.
Daha fazla dayanamadı mı bana,yoksa sadece çok mu işi vardı öğrenemedim.
Üzüntüm aktı gözlerimden.
Zamanla birlikte büyüdü gözyaşlarımın gölleri.
Beni terkettiğinden beri açmamıştım gözlerimi.
Ve bir gün (zamandan öğrendim bu kelimeyi) gözlerini açtığımda yanımda biri duruyordu.
İleride ona bir çok isim takılacağını,ama en sevilecek şey olduğunu söyledi bana.
Bunu nereden bildiğini sordum.
Zaten olmakta diye karşılık verdi.
Rengarenk parmaklarıyla mavi-yeşil üzüntümün genç bir yıldızın ışığında parladığı yeri gösterdi.
Daha o anda bu yabancının kim olduğunu anlamıştım,o hayattı.
Sen yaşıyor musun diye sordum ona.
Bunun bir yanıtı yok dedi.
Ben yaşıyor muyum diye sormaya korktum.
Bu esnada birden 'hayır' dedi,ve devam etti,
Zamanla tanışmış olmalısın,onunla birlikte tekrar tekrar doğacak ve öleceksin.
Ardından suya daldı ve ben çok ama çok uzun süre düşündüm...

Hilebaz Tanrılar Ve Üzgün Soytarılar-Başlangıç

Bir zamanlar varmış diye başlar ya bütün hikayeler.Benim hikayem hiç olmamış ile başlayacak.Ve olacak diye bitecek.Ama bunu anlam karmaşası yaşanmasın diye eski usülde yapacağım,açıkcası nasıl yapacağımı ben de tam olarak bilmiyorum.Ama pratik mükemmel yapar eh..

Şimdi anlatacağım hikaye aslında bir hikaye değil.Bu gerçek bir yaşanamamışlık öyküsü.Belli bir kimse tarafından değil,ancak hiç bilinmeyen ortak bir karakter tarafından.Yaşadığını iddia eden tüm erkek ve kadınlar,öldüğünü kabullenmeyen tüm cesetler,küller,et parçaları ve portakaldaki DNA ile ilgili.

Bölüm 0-Bilincin Yaratıcısından Koparak Onu Yaratması

Parlak ve sıvımsı bir karmaşanın içinde yüzüyordum.
Sıvı dediğime bakmayın,bir kez olsun ıslandığını hatırlamıyorum.
Mutluluğun ne olduğunu bilmiyordum,kimse bana sormamıştı da zaten.
Bazen gecelerden geçerdim,soğuktu ama derim soyulurdu sıcaktan.
Benekler gibiydiler,benim değerli ülkemde.Volkanlar gibi patlayıp ışığımı yakarlardı.
Zaman henüz yoktu,kendinden bile habersizdi.Ben ne idiysem oydu,ki ben hiçtim,hiç olmayı istemiştim.
Uyanman gerek dendi bana,uyanmak nedir bilmezdim.Rüya gördüğümü düşünyordum hala,ta ki doğmak neymiş anlayana kadar.
Volkanlar çoğaldılar,önlerindeki her şeyi içlerine benzettiler,ışıktan okyanusum bir çamur yığınına dönüşmeye başlamıştı.
İstemek nedir bilmezdim,sonradan öğrendim ki,ben onlara benzemek istememişim.
Damarlarında eriyik gecelerin aktığı bu cisimsiz şeylerden korkmuşum.
Gücüm yettiğince yüksepe zıpladım,
Hayal edebileceğim kadar aşağı düştüm.
Artık ondan kurtulmuştum,ama oralarda bir yerde olduğunu da biliyordum.
Beni bulmak için geri döner miydi acaba?
Beni kendine katmak için rüyalarca uzaktaki bu mavi bilyeye uçar mıydı?
Onu asla unutmamaya yemin ettim,çünkü bir zamanlar tek bildiğim şey olan sevgi oydu.
Artık nefret olabilirdi,doğmayan bir güneş olabilirdi,çöllerin ardındaki hayaletlerin çığlığı,
Ama o bendim,artık o bendi...
Yaratıcımı ben yaratmıştım,o artık yoktu.Ben ise buradaydım.