yok bişey

her şey bir hastalıkla başladı. önceleri hafif bir nezle gibi görünen bu hastalık, önce bedenimi halsiz düşürdü sonra da beynimi. son vuruşu ise ruhuma oldu. artık insan değildim, evet. günlerdir kimseyle konuşmamıştım. ofiste iş arkadaşlarımla yaptığım bir kaç konuşma dışında, bana ait benliğime dair bana dair tek bir cümle çıkmamıştı ağzımdan. zaten artık bir benlik de yoktu. içi boş bir yaratık, yalnız ve sonsuz bir varoluş vardı sadece. başı ve sonu olmayan, hissizlikler sinsilesi. oturduğum yerde düşünmeye devam ediyordum ama bu düşünceler de birbiriyle bağlantılı, anlamlı bir sonuca ulaşan düşünceler değildi. sadece orada duruyor ve beni yoruyorlardı. ellerimi, ayaklarımı hareket ettirebiliyor, gözlerimi kırpıyor, dışarıdan hiç göze batmayan bir profil sergileyebiliyordum. beni gören evinde sakin bir şekilde oturmuş, puantiyeli pijaması ve çıplak ayaklarıyla kendi halinde masum biri zannedebilirdi. ne de olsa içimizde olan biten dışa yansımıyordu asla, en azından tam olarak. biraz dikkatli baksalar en fazla diyecekleri "biraz solgun", "düşünceli" veya "keyifsiz" gibi hiç bir etki yaratmayacak basit tanımlamalar olurdu. basit bir insandım elbette, bunun bana faydası olduğuna, hayatın ve evrenin böyle daha güzel ve yaşamaya daha değer olduğuna inanarak büyümüştüm. şimdi ise bunun tersini bile düşünmüyor, sadece hiç ama hiç umursamıyordum. hayat iyimserlik ve sevgiyle ele alınamayacak kadar kaprisli, bencil hatta katil ruhluydu. varolmamın bir sebebi olmalıydı yine de. madem kendi irademle gelmediğim bu hayattan zevk almayı unutmuş, iyiliği parça parça kendimden söküp atmıştım istemeden, o halde bunun karşılığında bana borcu vardı yaşamın. yaşamam gereken daha milyonlarca saniye, dakika ve saat vardı belki de. bu sıkıntıya katlanacak durumda değildim. harekete geçmeliydim.

ama yapacak bir şey yoktu amına koyayım!

*te.Querer*

ne bileyim.. eskisi gibi olamıyorum.. demişler bir gün!!

bir kitabı tersten okuyorum..

kalın bir kitap.. roman sanırım ama zor, ağır bir kitap..
meraktan sonunu okuyorum önce.. sonra bir önceki bölümü.. sonra bu tersten gidiş hoşuma gidiyor ve başa dönmeye başlıyorum..
herşey ne zaman nasıl başlamıştı?


ya da sevilmemek kadar üzücü bir şey var mı??

öylesine bir akşam

sıkıntıdan bir yandan kolasını yudumlarken - boğazı yanıyordu artık şekerden - bir yandan da pencereden gelen esintiden korumaya çalışıyordu açıkta kalmış belini. yoksa hemen üşütüyor ve tuvalete taşınıyordu bütün gün. ne kadar sıkıcıydı son günler. aslında hep öyleydi ama son günler daha da kararmış, bastırmıştı sanki iyice tepesine. bir sigara daha yakmaya karar verdi, yapacak daha iyi bir şey yoktu zaten o an. derin bir nefes çekti ama nafile. içtiği sigara gayet hafif hatta bir söylentiye göre sigarayı bırakmak isteyenlerin kullandığı bir markaydı. istediğin kadar çek ciğerlerine dolmuyordu asla. dolmasın zaten, 13 senedir doluyor da ne oluyor sanki.. beni daha mutlu veya mutsuz etmiyor ki, boşuna alıyorum her gün diye söylendi kendi kendine hafifçe (tabi söz konusu olan şey altı üstü bir sigara olunca böylesine bir beklentiye girmek de saçmaydı).

çalışmak sıkıcıydı, işsiz kalmak da. her ikisini de tatmıştı. çok çalışıp hep yorgun olmak ve ilk fırsatta eve dönüp kanepeye yerleşmeyi istemek de, her gün ve her gün olunca sıkıcılaşıyordu. o fırsatı bulup kanepesine kavuşunca da aslında bunun da gayet sıkıcı olduğunu düşünmeye başlıyordu. belki de ben sıkıcıyımdır diye düşündü.o halde bir şeyler yapmanın tam vaktiydi belki de. merak, heyecan ve gizemin bir arada olabileceği bir şey. eğlenceli olması gerekmiyordu bulacağı şeyin. kafasını meşgul etmesi, günlük hayatını yaşarken her an aklında olması ve içinde bir kıpırtı yaratması yeterliydi. o günün sona ermesini istemesi için bir neden veya bitmemesi için. farketmezdi. bünyesinde gerilim yaratacak, ürpermesini sağlayacak herhangi bir şey olabilirdi. adam kaçırıp onu bir bodruma kilitleyip gündüz kalkıp işine gitmek ve gün boyunca onun o bodrumda korkudan altına ederken çaresizce başına ne geleceğini beklediğini bilmek mesela. ama bu onun tarzı değildi. böcek bile öldüremezdi ve bu onu heyecanlandırmaz fazlasıyla rahatsız ederdi. hemen hemen her alana yatkındı. müzik, resim, tasarım belki, yemek yapma konusunda da fena değildi veya fotoğrafçılık. ama hiç birisine tam başarıya ulaşmasını sağlayacak ve sürekli uğraşma güdüsünü ayakta tutacak düzeyde ilgili değildi. o halde ne yapmalıydı?

yapılacak tek şey kalmıştı. hiç bir şey.

kolasını içmeye devam etti. eline geçen tanımadığı bir gruba ait bir cd buldu ve dinlemeye başladı. gece sakin, hava yumuşaktı. gözü kanepeye ilişti. yuvasına dönmeye karar verdi..

Bir Korku Hikayesi

İşyerindeyim, etraf kalabalık. İki kadın dolanıyor sürekli. Herkese soru soruyorlar. Bir tanesi beni mutfakta yakalayıp “Sizce bu kadar masa ve tabağı ne yapıyorlar burada?” diye soruyor. Çok kuşkucu ve alay eder bir ifade var bakışlarında. Ben de sinirleniyorum biraz. “Ne yapacaklar, kaç kişi çalışıyor burada biliyor musunuz? Her öğlen tüm masalar doluyor” diye terslenerek cevap veriyorum. “Peki, bunun için ne diyeceksiniz?” diyerek bana kocaman, kartpostal kâğıdına basılmış bir fotoğraf uzatıyor. Fotoğraf gece çekilmiş, şirketin mutfağında. Masalar dolmuş ve kadının özellikle sorguladığı o bembeyaz tabaklar da önlerinde. Ama herkesin önünde içkiler var ve ortam gayet loş görünüyor. Herkes sanki eğlenmeye ve içmeye dışarı çıkmış gibi bir hal içerisinde. Kadehler tokuşturuluyor yüzlerinde biraz vahşice bir gülüşle. Anlam veremiyorum ama şirketi savunmaya devam ediyorum. Omuz silkip “Tam da az önce size açıkladığım durum, ne var?” diyorum. Ama içimi derin bir huzursuzluk kaplıyor anında.
O sırada iki polisin de orada olduğunu ve müdürle görüştüklerini anlıyorum. Ne konuşuyorlar acaba diye düşünürken arkadaşımın bana seslendiğini duyuyor ve o tarafa doğru gidiyorum. “Hadi artık çıksana, geç oldu, evine git dinlen biraz” diyor. Ben de hiç itiraz etmeden toparlanıp kapıya doğru yürüyorum. Ve işte tam o sırada, o dehşet çığlığı duyuyorum. Yerin altından geliyor. Acı içinde bağıran bir kadın. Yardım ister gibi.. “Neler oluyor, kim bağırıyor?” diye panik olup koşturmaya başlıyorum. Az önce bana seslenen arkadaşım “Canım sen çık, bir şey yok. Sana öyle geldi” diyor ve o sırada yanında bulunan müşterisine de “Arkadaşımızın kusuruna bakmayın, biraz heyecanlı bir insandır” diyor oldukça sakin ve sevimli bir ifadeyle. Yanlış duymuş olabileceğime karar veriyorum. Gerginliğim artıyor, sadece evime gitmek istiyorum bir an önce. Bir yandan da montumu nereye astığımı hatırlamaya çalışıyorum. Bir kapının arkasına astığımı hatırlayıp o kapıya doğru yöneliyorum. Kapıyı hafifçe açıyorum ve o sırada içeriden birisinin ağlayarak seslenmeye çalıştığını anlıyorum. Sanki ağzı bantlanmış ve ancak homurtulu sesler çıkarabiliyor. Kafamı kapıdan içeri doğru sokuyorum ve bir yandan duvarda asılı olan montumu almaya çalışıyorum. Elim bir türlü yetişmiyor. Kalbim sonsuz hızla çarpmaya başlıyor çünkü az önce duyduğum ses kesinlikle oradan geliyor. İçerisi karanlık olduğu için pek bir şey göremiyorum ama oranın bir oda değil aşağı doğru inen bir mağara olduğunu anlıyorum. Tam montumu yakalamışken kafamı sağa doğru çeviriyorum ve orada mağaranın aşağı kısmında tüm vücudu naylona sarılmış, bantlanmış ve bağlanmış bir kız görüyorum, yüzü bile görünmüyor. Yere oturtulmuş bir halde, sadece elleri dışarıda kalmış ve sürekli bana doğru el sallayıp sesler çıkarıyor, yardım istiyor. Doğru dürüst nefes alamadığını fark ediyorum. Hemen yanında başka biri daha olduğunu anlıyorum, o da bir kadın ve aynı şekilde bağlanmış ve sarılmış. Ancak o daha az hareket ediyor, sanki artık gücü kalmamış gibi. Ben bu dehşet tablosuna kalbim durmuş bir şekilde bakakalmışken ve çığlıklar kulaklarımı patlatıyorken ikisinin arasında yerde yatan sarılı cesedi görüyorum.
Şu an evimin salonundayım. Olmak istediğim yerde. Şoku henüz atlatamadım. Sabahın beşi ve yarın yine işe gideceğim. Ancak o görüntü bir türlü silinmiyor hafızamdan ve ben hava aydınlanan kadar uyuyabileceğimi zannetmiyorum.
Kâbuslar hepimizden uzak dursun…

Marvinler Ölmesin

Tam iki buçuk senedir balık besliyorum. Aslında daha önce de besledim, bu ilk olmuyor. Ama ilk defa bir beta besliyorum. Daha önce hep tonton yuvarlak tipli turuncu Japon balıkları beslemiştim. Her defasında da isimlerini aynı koydum, Marvin! (bknz. Her Otosptopçunun Galaksi Rehberi - sevgili depresif robot için de ayrıca bir şeyler yazmak gerek sanırım, belki daha sonra)

Ancak nedense bugüne kadar, internet denen muhteşem icat her gün elimin altında olmasına ve hayatımda ciddi bir yer edinmiş olmasına rağmen (gerçi hergün aynı şeyleri yapıyorum, nedir bu tutku henüz çözemedim) geçen güne kadar oturup da Google’a sormadım “Hey Google! Bu balıklara nasıl bakmak gerekir, su sıcaklığı ne olmalı, dezenfekte etmeli mi suyunu, ne yer ne içerler?” vesaire… (Balıklar susuyor mu acaba? Geçen sene arkadaşımla Hisar’da balıkçıları izlerken aklımıza gelmişti. Bunu da henüz sormadım Google’a. Her şeyi bir anda öğrenmenin alemi yok.) Öğrendiklerime bakılırsa gayet hayati önem taşıyan bilgilere ulaştım ve belki aynı benim gibi bir gün bir beta alırsınız veya size hediye edilirse diye (benimki hediye gelmişti) bu hayati noktaları paylaşayım dedim. Başlıyoruz, bir ki..

Beta Balıklarının Bakımı için Altın Öğütler (Daha Doğrusu Asla Yapılmaması Gerekenler)
1 - Balığınızı fanusta veya annenizden kalma büyük peynir kavanozlarında beslemek (Kesinlikle en az 30 cm genişliğinde ve 30 cm yüksekliğinde bir akvaryumda beslenmeli)
2 - Suyuna kışın üşümesin diye sıcak suyu, yazın terlemesin diye soğuk su katmak (23 dereceyi tutturmak gerekiyormuş, her ısıda yaşamıyor)
3 - Yemi bitince yenisini almaya üşenip ekmek yemeye alıştırmak
4 - Suyunu değiştirirken balığı elinizle kavramaya çalışmak (bu tüm balıklar için geçerli sanırım, ama betalar iyice ufalıyor sanki tutulamaz duruma geliyorlar)
5 - Canı sıkılmasın diye yanına arkadaş almak (Pek arkadaş canlısı olduğu söylenemez, saldırgan veya asabi balık olarak geçiyor genelde)
6 - O da sevişsin hakkı var yazık deyip dişisini yanına koymak (Parçalar valla benden söylemesi)
7 - Fanusun önünde ayna unutmak (Sinir, stresten ölebilir balık, en büyük düşmanı kendi cinsi çünkü)

Yanına başka bir balık koymak dışında yukarı saydıklarımın hepsini ben yaptım. Hala da yapıyorum, ama ekmeği kestim. Ortalama 4 sene yaşıyorlarmış. Bakalım Marvin kaç yaşına kadar dayanacak. Ama ben onu bir kez olsun milli olmadan diğer dünyaya göndermek istemiyorum. Sanırım üşenmeye devam edeceğim…