insan diledi,oldu

Dünya'da artık herkes büyük düşünüyor...

Bir sistem yaratıldı ve sonsuz enerji kaynağı olarak evren gösterildi...

Peki, sonsuzluğun enerjisini aklımızı karıştıran bir sistem olarak algılayan zihnimiz daha henüz yarattığı sistemin algıları dahilindeki haritasını çizememişken ve bu kadar çok umudu evrene yüklerken yine aynı bencil duyguyla hareket ettiğinin farkında mı? Bu duygudaki düşünceyi çocuk yaşlardaki beklentilere benzetebiliriz; ebeveyninin gücünün sınırlarını bilmeyenin iştahlı isteklere benzer bir aşırılıkla yapmış olabilir mi?

Acaba herkes evrenden aslında ihtiyacından çok israf ederek mi diledi? Evrenin fertleri ondan kaldırabileceklerinden fazlasını mı dilediler acaba? Bunu kendilerine hak mı gördüler? Adına iyimserlik mi dediler?

Bu şunun gibi bir öyküye dönüşüyor: “Benim babam zenginmiş, o zaman ben neden çalışayım ki? İsterim o da bana verir... “

Sistem çöker mi? O sonsuz iyimserliğimizle her şeyi evrenden isterken onu hep güçlü kılmak için ne yaptık? İnsan sistemini kurarken kalbindeki inançla düşünsel boyutta yaptığı yatırımlar ne kadar güçlü ve tutarlıydı?

İnsan yarattığı her şeyi bir gün bitecek şekilde tasarlar; bunu istemeden yapar. Ölümsüzlüğe inanmamak beşeri hayatta onun kaderidir; buna karşın kendini bir tür inanç sistemi kurmaktan alamaz. Bu inanç sistemlerinde algılarını çıkarları doğrultusunda biçimlendirir; ya bu dünya ya da öbür dünya için dua eder.

Peki “şu an” için ne diyebiliriz?

Geçmişte ya da gelecekte yaşayarak içinde bulunduğumuz zamanda olup biteni kavramamız çok güç. Bilimsel verilerin bize öğrettiği madde kavramı sonsuz bir değişim içinde hala değişim geçirmekteyken ve herşey maddeye bağlıyken biz kafalarımızı göremediğimiz yöne çevirerek anı kaçırmaktan öteye gidemiyoruz. Bizim şimdiki zamanda yaşananları görebilmemiz için gereken bakış açısını engelleyen güçlerin amacı gelişmişliğin içinde bulunacak yaşam gücünü eşit pay etmemek olabilir mi?

Diktatörel etkinin tasarılarını totaliter bir tavırla dayatmasıyla oluşan egosal gücün nihai hali kabul ettirdiği bir dünya anlayışı içinde yaşıyor olmak insanları bugüne kadar gerçek mutluluğa ulaştırabildi mi?

Bu tanıma uygun kimleri tanıyoruz?

Dünya haritası üzerinde çizilmiş sınırların liderleri yaşadıkları coğrafya altında şekillenen yaşam biçimleri üzerinde kültürel farklılıkları vurgulamışlardır. Kültürlerle belirlenen yaşam formları zihinlerde de sınırlar oluşturmuştur; böylece önyargısı bol bir yabancılaşma hareketi başlatılarak insanlar tanımadığı yaşam biçimlerini tanımak yerine birbirine biraz daha uzak tutulmuşlardır. Bilinmeyene karşı kurgulanan bütün senaryolarda insanlar aynı biyolojide farklı formlara uydurulmaya çalışılmıştır. İleri genetik mühendisliğinin eseri olan insanoğlu kendi gezegeninde ırklara ayrılmış, bunun sonucunda bölünen inançlar evrenin bütünlüğüne zarar verecek çatışmalara sebep olmuştur.

İnsanları birbirinden uzaklaştıran her yaşam biçimi beraberinde insanların yaşam dualarında birleştikleri ortak hayat enerjisini de farklı noktalar üzerine çekmiştir. Aynı toprakları paylaşanlar olduklarını unutmak belki bir gün uzaydan gelecek ziyaretçiler karşısında onlara kendilerini çıplak hissettirecektir, bu komedi yalnızlıklarını dindirecek olsa bile...

Her topluluğa başka bir koreografi belirlendi, daha sonra da bu karmaşık problemin ebedi harmonisi istendi. Bunun üzerine edebiyatla sanatta nefes alındı, felsefede hacim kazanıldı, matematikle mantıklar cebirleştirildi fakat yine de dünya nimetlerini paylaşmak yerine ihtiyaç duyulana sahip olmak için savaşlar yaşandı. ‘’Basit’’ olan,’’kolay’’ olan ile karıştırıldığı için insanlar hayatı kendilerine zorlaştıracak sonsuz yaşam varyasyonu içinde zamanı iyi kullanmayı başaramadı.

Bununla birlikte, insanlığın tembelleri ayıklamak için atıldığı bu olasılıklar havuzundan çabalayarak kurtulanlar basit çözümlere hala ulaşamayacak kadar yorgun düşürülmüştür; bunalmış zihinleri yüzünden
yaşamlarını tartışma halinde sürdürmek insanlık tarihinin karakterini belirlemiştir. Dikte ettirilen hayat içinde yaratıcı farkındalığını kaybeden insanlar bu kaos içinde basit çözümlere ulaşamayıp kendilerini bu zorlayıcı güce teslim edegelmişlerdir. Totaliter güçler altında yaşamını sürdüren insanlık, haklarını merak etmeyecek kadar düşünce tembeli olmuş ama yüksek bir egoyla, herşeyi biliyormuşçasına, anlamadığı dünyayı idare ettiğine inandırılmıştır.

Diktatörler asıl amacı fazla düşünmezler. İnsanlara gerçekleri değil sadece gücün neleri değiştirebileceğini göstermek isterler. Hırs onların düşmanıdır ama buradan beslenmekten başka çareleri yoktur. Bu gerçeği diktatörlerde izlemleriz: bu düşman oldukları her şeye karşı elde ettikleri zaferle karınlarını doyurdukları andır, hem de midelerini bozacak kadar. Dikte edilen şey bir halkın ya da tüm insanlığın huzurunu, yaşam standartlarını, ruh ve beden sağlığını yitirtecek kadar hırsın ateşiyle olsa bile unutulmaması gereken şey azmin hırstan daha sabırlı olduğudur.

Peygamberler bir arabuluculuk rolünü üstlendiler. Bu arabuluculuk maddi ve manevi dünya arasında bir uyum amaçlıyordu, ama onlar da ortak gaye içinde bölündüler. Filozoflar zihin açıcı olan düşünsel boyutlarıyla insanlara düşünme alışkanlığını kazandırmayı amaçlarlar. Her insanın bir fikir olduğu gerçeğini filozoflar kendi fikirlerini yaşam şekline dönüştürerek teorilerini sunarlar. İnsanlığın karmaşık gördüğü hayatı daha basit temellerden ele almayı denemiş, böylece fikirlerinde başlangıç noktasından varılacak noktaya kadar hiçbir olasılığı görmezden gelmemişlerdir. Hayatı çözümleyici kavramların üzerinden bir ana fikre varmayı amaçlayan felsefi tutumun en güzel yönü insanın sorgulamayı en çabuk geçmiş olmasını sağlamaktır.

Asıl amaç herkesin kafasındaki lambanın yanması. Bunun olabilmesi için özgür zihinler yetiştirmek gerekiyor ve bu uğurdaki öğretilerin sınırlarının belirlenmesi için yeterli veri insanoğlunun elinde. Dikte etmek sadece birilerini rahatsız edecek bir kabullendirişken neden hala rahatsız etme yolunda bir zafer amaçlanıyor? Zafer derin anlamı ile huzur verici bir mutluluğu paylaşmak iken ve bu dünyada insandan başka tanıdığımız bir karar mekanizması yokken neden hala zafere gidilemiyor? İnsan henüz kendi isteklerindeki mutlu sona güvenemiyor, yani mutluluğu içine sindirememiş bir ırk olarak ona kavuştuğu an ondan sıkılmaktan korkuyor olabilir mi? Yoksa insanlık tarihinde şu andaki zaman diliminin verilerine ulaşıldığında basitleşen denklem sonuca ulaşıldığını ve artık eşittir işareti ile farklı boyutlara yol almak gerektiğini gösteriyor. Mutluluğun gücü topluca kullanıldığı vakit oluşacak güzelliklerin açacağı boyut bizi evrende yalnızlık hissinden kurtaracak ve tek bir insan tasarımı ile arkamızda daha çok insan gücünü görmeyi dileyeceğiz.

Fanteziler ile oluşan inançlar ne kadar mutlu ediyorsa, gerçekler o kadar fantezinin kendisidir.

şeker portakalı 2 küçük prenses 5

_ ''dünya ne güzel bir yer dimi?''
- ''evet,herkes göremiyor bunu sanki''
_ ''bırak görmesin ibneler,bir gün görür onlarda''
- ''hayat o kadar güzel geliyor ki bazen bu kadar güzelliğe kalbim dayanmıyor sarhoş olmak istiyorum''
_ ''ne komiksin,insan daha güzel görmek için sarhoş olmak isterken''
(gülerler)
- ''ahh,ah bir bilsen''
_ ''söyle''
- ''hayatla hep sohbet içindeyiz,bana cevap verdiği zamanlar çok heyecanlandırıyor,seviyorum''
_ ''e ne güzel işte''
- ''çok ama''
_ ''ne mutlu''
- ''parçalara ayrımak istiyorum''
_ ''noldu be''
- ''(güler) moleküllerime ayrılmak,etrafa saçılmak,patlamak pof diye hayatla sevişip tekrar birleşmek istiyorum''
_ ''(gülümser) iyimiş,ne diyim sana''
- ''birşey deme,inan yeter''
_ ''sana mı?''
- ''bunu yapabileceğime''
_ ''tabi ki''
- ''(gülümserler)''
_ ''(gözler dalar) ahh şu ibnelikler olmasa çiçekler hep güzel kokacak''
- ''taktın ibnelere,bu agresiflik niye?''
_ ''bende bir ibneyim,ne demek istediklerini anlıyorum da ondan''
- ''sen iyi birisin kendine neden yüklendin şimdi,bence ibneler güneşin farkında olmayacak kadar mağaranın dibine dalmışlar''
_ ''iyi dedin,aynen öyle,bir de nem ile serinlik arasında ki farkı görseler tiksiniyorum vıcık sulu ortam sevicilerden''
- ''eh işte şimdi güneş üstümüzde bizde bu güzelliğin tadını çıkartırken niye kendine ibne dedin dimi ama''
_ ''ya bu aslında çocukluktan gelen bişey,ne zaman kötü bişey olsa kendimi suçlu hissederdim''
- ''heh,bende kendimi bu yüzden şeytan sanardım''
_ ''ne diyelim yüzeye geçelim,şeytan da bir melek :P''
- ''melekler kötü bişey olunca orda bütün iyiliklerini bırakırlar ve bir şeytana dönüşürler''
_ ''heh,iyice geyik olacak ama yapıcam anasını satim,bir yandan yanlış değil ikisinden de yarı yarıya yüklüyüz''
- ''tabi canım,zaten aslında beterden başlayıp bunun bize zarar verdiğini görmesek iyiliği kullanacağımız yok,ne acı dimi?''
_ ''didim''
- ''of canım yüzmek istedi''
_ ''benimde''

asabiyye..

anormalin birini yoldan çıkarmışlar.. sakin, huzurlu anormalimiz stresten muzdarip olmaya başlamış.. kuduz bi hayvan gibi debelenip durmuş yerlerde.. yetmemiş.. camları kırmış yumruklarıyla.. koca televizyonunu yere çalıp parçalamış.. o da yetmeyince atlamış aşşaya.. bütün kemikleri kırılınca sakinleşmiş sonunda.. yumuşacık olmuş yine.. eli ayağı titremiyormuş artık sinirden...

Anlayan Anlayana

Çok coşkulyum,bugün bir şeyi anladım.Ne olduğunu bile bilmediğiniz sorular vardır ya,bu da o tarz bir soruydu işte.Evet,ben kotrol manyağı biriyim!İnsanların davranışlarını,düşüncelerini,önyargılarını kontrol etmekten sadistçe bir zevk alıyorum!Heheahehahihihihohohohoho...        Kendimle barıştım artık,harbiden. :D

(ama bu demek değil ki hep böyle kalacağım,zamanla kontrol manyağı olmayan birine dönüşeceğim elbette :p)

Lütfen...

Çamaşır ipine takılmış gibi dolanırken düşüncelerin

Sarkarken aşağı,kuzey ucundan,is kokan bu köhne sokağın 

Sallanırken ve ardından atlarken rüzgarın,damlayan pişmanlıkların

Parlarken ışıktan postunun altında,burnu havada bir güneşin

Lütfen kaybolma

Elektrik tellerine oturmuş kuşların kobalt rengi tüyleri gibi

Süzülüp,fokurdayan gökyüzünde savrulup da aklıma konar gibi

Dikenli gövdesine sarılıp uyumuşken,rüyamda kanadığım kırmızı güller gibi

Terkedilmiş hafızamın,yıkık dökük hatıralarında buram buram kokar gibi

Lütfen harcanma

Çatlak tavandan davetsizce akan bir misafir,yakar sigarasını

Üflerken yüzüme,sırıtırken kesilen nefesime,gizler kömürden yelpazesiyle dişinin kırıklarını

Çizer,dökük duvarlara,kaçış yollarını,izlerken alnımdan akan tuzlu feryadı

Bilir de bilmez,bana hediye ettiği demir bilezikleri,gelse de fazlasıyla sıkı,hala takılı

Lütfen hapsolma

Pat!

Beyaz balonlar görüyorum

Uçuyorlar

Başımın seviyesinde 

İpleri yok

Onun yerine birer omurga sarkıyor aşağı

Ucunda da sinirler

Evet

Pek bir sinirliler...

Bazılarında rujla güzel bir surat

Bazılarında motor yağıyla,sıkılmış dişler

Çizilmiş

Yakından bakmak istediğimde

Patlıyorlar

Görünmez dikenlerim batıyor

Omurgaları ayaklarımın dibine düştüğünde

Değersiz kemikleri her bir yana saçılıyor

Hatıra olarak aldıysam da birini

Düşten kasalarda çürüyor...

Kuklalarım varken

Oynardım bütün gün onlarla

Oynardım anlarca doya doya 

Kaldırmadan başımı uzun zamanlarca

Farkedememiştim halbuki

Benim de varmış pamuktan ipliklerim 

Uzanan,uzun ince parmaklara 

Güneşi çoktan batmış,

Ayı doğmuş da bulutlara sarınmış semalarda...

Pat!

-lamak,

iğnenin enine,boyuna bakmaz,

gelişine,gidişine bakmaz,

şekline,şemaline bakmaz,

onu kimin tuttuğuna bakar...

(junkie'yle bağımlı farklıymışmış,erkek lezbiyenler karışık işmiş,yemişim...)

Sinirsel Özürlü

-Bize mi dedin?

-Evet,size...

-Soruyu tekrarla lütfen.

-Siz,hiç gülümsediniz mi?

-Her zaman gülümseriz.

-Yanaklarınızda açtığınız kavisli yarıkları kastetmiyordum.

-Saygılı ol!Onlar bizim özürümüz.

-Nasıl özür?

-Biz böyle doğduk,o kesikleri kimse yapmadı.

-Neden diktiniz o zaman?

-Çünkü somurttuğumuzda daha da genişliyorlardı.

-Ve?

-Ve ağızımızın içine kan dolduğunda,boğazımız tıkanıyordu.

-Ya öksürdüğünüzde?

-Sürekli imzaladığımız kağıtlara sıçrıyordu.

-Anladım.

-Hayır,anlamadın.

-Efendim?

-Hala göremiyorsun.

-Neyi?

-Hiç dudaklarına dokundu mu birisi?

-Hayır,bunun konumuzla ne ilgisi var ki?

-Sus.Biz konuşuyoruz.Hiç merak ettin mi kendi yüzünü?Hiç baktın mı,bulduğunda,bir kase de olsa berrak suya?Hiç kalktın mı yataktan,yüzükoyun?

-Hayır...

-Bak,sen de gülümsüyorsun!

-Ama ben...

-Evet,sen,henüz dikmedin belki yüzünü ortadan bölen o iltihaplı yarayı ama,ilk ağladığın gün açıldı.Zaten hep orada olan ironin...Eminiz ki kendini komik bulacaksın.Eminiz ki artık bizden birisisin.

Gözyaşlarının Geldiği Yer

İki tanelermiş

Tek başlarına

Karşılaşmadan bir kez olsun

Gezerlermiş

Gözlerlermiş 

Kraterleri,çorak okyanusların dibindeki,

Dibi görünmez delikleri,izlerlermiş

Çemberden uçurumların köşelerini ezberlerlermiş

Arşın arşın dolanıp,aynı yere varsalar da ,bezmezlermiş

Biri bir kız,öteki de bir oğlanmış

Kız varla yok arası,incecik bir silüetmiş

Buzdan parmaklarıyla,buzdan dağları işaret edermiş

Hep,oraya gitmek istermiş,ancak geldiği yere dönemezmiş

Cam gibi gözlerinden arkasında bıraktıkları seçilse de,

Hatıraların o puslu havası kirpiklerinden hiç gitmezmiş

Güneşi merak edermiş,

Ancak bakamazmış,gölgesi bile yokken,

Öylesi bir parlak ışığa dayanamazmış

Oğlan pek bir biçimsizmiş,

Kırmızı en gözde renğiymiş,

Tutuşan zihninde başkalarına yer olmadığından belki

Havaya karışsa da buharlaşamazmış,

Kaynatacak suyu hiçbir yerde bulamadığından belki

Hakim olamadığı kalbini izlermiş,

Rüzgara tutulup ondan kaçar gibi olduğundan belki.

Karşılaşmışlar

Çakıldan okyanusların,

Çamurdan çöllerle buluştuğu bir sahilde,

Şaşırmışlar,

Baştan sona tekbaşına oldunduğunu sandıklarından herhalde

Bakışmışlar,

Görülecek hiçbir şey olmadığı halde

Yaklaştıklarında,

Oğlan üşümüş,ancak bu yepyeni bir hismiş,

Tanımadığı renkleri yaşamış,artık kordan ibaret olmayan aklında

Kız için fazla sıcakmış,ancak ısıya direnmiş,

Bakamadığı güneşi hissetmiş,kalmadan hiç utanç aklında

Sarılmışlar,

Biri donarken öteki yanmış,

İki hiçken,tek varlık olmuşlar

Üzerlerinde durdukları kupkuru toprak ıslanmaya başlarken,

Bir su birikintisine dönüşmüşler

Bir göl oluşmuş ayaklarının dibinde,

Ağlar gibi sevişirlerken,

Dudakları kenetlenmiş,

Yüzleri sıvılaşıp kaynaşırken,

Nehirler ve şelaleler belirmiş,

Okyanuslar kaplamış bomboş dünyalarını 

Ölen her şeyin geride bıraktığı tuzla karışıp

Akmışlar

Akmışlar

Akmışlar...

Mavi bir lekenin çevresinden,

Sarı kirpiklerin arasından,

Akmışlar...

NE DİYEYİM HERŞEY ÇOK EĞLENCELİ..

eğlenmekten patlıyorum

136

o ki hep beni başka görmüş, anlamış, kavramış herkesten; utanmazmış gözlerimden; hoşlanmazmış karanlıklarda sessizliğimden çıkabilecekleri paylaşabilmekten...


(bu sıkıcı cümlenin (aslında cümle de sayılmaz ya) bir esprisi (özelliği?) var. çok zor değil; bilmece gibi bir şey işte... [cümleyi oluşturabilmek için -aralıklarla- gün boyunca uğraştım])