çok yaşa!

önce burnum kaşınmaya başladı ve beni titretti; eh yapacak bir şey kalmamıştı: olanca gücümle hapşırdım. gözümü açıp elime, parmaklarımın arasından sarkan güne baka kaldım… hangi gündü ki bu?

Matematik Hesabı

Kara tahtana yaz bakalım
Beyaz tebeşirinle,büyükçene yaz,
Çünkü gözlerime çekildi bir perde bembeyaz...
Odanın kapısında tıkırdattığım tırnaklarımın sesi gibi,
Gacur gucur yaz,titrekçe...Ve ellerin sahipsizmiş gibi...
Uçuşan tozlar nefesini tıkayana kadar yaz,
Püsküllü atkılarını kuşan,içinde varmış gibi bir ayaz...

Bir toplam sembolü çizdin,yanına da içinden geçip gidenlerin adını yazdın
Sonra bunu önyargıların ve hayran olunası düzenliliğinle bir güzel böldün
Sonucu kümelere ayırdın,ki bazıları boştu...
Aralarından çok elemanlıları seçip,birkaçını çıkardın
Kalanlarınsa limitlerini alıp sonsuza yolladın
Ancak kusursuz değildi işlemlerin,ve eşit değildi denklemlerin
Tek bir bilinmeyenin kalmıştı,o da sana bunu yazmıştı...


(Bir makine olmayışımın,sadece insan olduğum için 'hesaplayamadığım kadar büyük olan'ıncı anını kutluyorum!)

Neden?

-Şunu sorup durma dedim.Bilseydim de söylemezdim
-Neden?
-Şansını zorluyorsun,bir kere daha duyarsam çekip giderim...
-Neden?
-Çünkü senin yüzünden keçileri kaçırıyorum lanet olasıca!
-Neden?
-Gerçekten beni delirtmeye çalışyıorsun,değil mi?Beni de beyaz minderlerle kaplı oyun parkındaki bebeklerinden birine çevirmeye çalışıyorsun...
-Neden?
-Belki de bunu kendine sormalısın!
-Neden?
-Ben bilmiyorum da ondan,kafanın içinde ne haltlar dönüyor en ufak bir fikrim yok...
-Neden?
-Bana söylemedin,bir kez olsun ben merak ettiğimde tatmin etmedin beni.
-Neden?
-Acaba senin için çok önemli olan 'yaşayan organizma'yı tatmin etmekle meşgul olduğun için mi?Sadece beynimden aşağılara giden hormonlar kanımı hızlandırırken parmağını boynuma koyup,atışını hissetmek sana zevk verdiği için mi?
-Evet...
-Ah,lütfettiniz de bir kez olsun sormak yerine cevapladınız!Artık ölsem de gam yemem.Başlamışken bir şey daha sorayım o zaman prensimize,benimle ne alıp veremediğin vardı bugüne değin?
-Alamadığım yoktu...
-Ki bu oldukça açık!...
-Ama veremediğim şeyler var...
-Şuna da bakın,nasıl da şakıyor,aman tanrım!Devamını görecek miyim acaba,neymiş o?
-Bu...
-Ne yapıyorsun,iyice sıyırdın mı sen kafayı!Bırak onu!Dur,özür dilerim!Buna değmez!LÜTFEN!
-İşte...
-Neden...
-Çünkü,kal- kalbimi... sana ver- vere- verememiştim...

Eriyip De Gitmemek

Hayır,gitmek istemiyorum
Şimdi değil,henüz değil
Evet,merkezime kadar erimiş haldeyim,
Buharlaşıyorum belki biraz da...
Ama uçup gitmek istemiyorum,
Burada kalmalıyım biraz daha
Sistemsiz evreninle kesiştiğim noktada.
Lütfen,izin ver sadece,ve solu beni
Söz veriyorum,boğazını yakmayacağım
Söz veriyorum,öksürmeyeceksin
İçime daldığında,üşümeyeceksin
Ya da titremeyeceksin...
Sayısız bakış açımın her biri ayrı ayrı eriyor,
Birikenler gözlerimden akıyor
Hayır,bu kötü değil
Bu...iyi de değil...korkunç,ve büyüleyici...
Kim demiş ki,pis olanlar iğrençtir diye,
Kim demiş ki,iğrenç şeyler bellidir diye.
Bu depremler içimi yıkıyor,ve patlayan volkanlar hiç susmuyor
Ancak,her yangından sonra çiçekler açar
Ve kül kokusunu baharınki bastırır...
Eriyorum,ve gidiyorum,ama değil boşluğa,
Geldiğim yere giderken,
Yanımda yürümeni soruyorum,bakarken sana..

İt

Biraz daha it

Yaklaştın işte,çok az kaldı

Hadi,son nefesini de bana bir milim daha yakın olmak için harca
Ne duruyorsun,gel bakalım
Seni bekliyordum,ben hep buradaydım

Ya sen?
Sen nedere kalmıştın?
Sorduğumu unut,çünkü zaten meşgulsün,ve gücün tükeniyor
Çabuk olmalısın,sabrım taşıyor,ve boğulmanı istemiyorum
Kıpırdayamadığımı göremiyor musun...
Hala orada mısın,adımını at artık
Ve it,gögsünden akan teri hissedene kadar ben,it
Arkamda bir uçurum var,ama o bile isteksiz beni yamacına yatırmaya
Bu kadar uzun sürmemeli,zamanımız yok,ne de ona ihtiyacımız
Mesele de bu değil,daha iyisini yapabilirsin,biliyorum,seni tanıyorum
Artık bırak o halatlarını,geçmişe bağlandığın,bir batık gibi süzülme havada
Kimse seni kurtarmayacak kendince,geri çekmeyecekler seni
Evet,hissediyorum,çok az kaldı,hiç bu kadar yaklaşmamıştık
Ortaya koy kendini,sevgini,tutkunu,,nefretini ve tüm pisliklerini
Hepsine ihtiyacın var çünkü,onları arkana daya ve it
Birbirimize değmemizin hayali bile dilimliyor aklımı
Mantığım çekip gidiyor kanlı inine
Ve biz başbaşa kalıyoruz...
Alevi görüyor musun?
Gözlerini kaçırma,çünkü er geç seni de yakacak
İtiraz etmen boşuna,kaçınılamaz diyorum sana
Şimdi,
Başımın iki yanından gökyüzüne geçirdiğin parmaklarını sık ve
İt.

Aş Bunları

Çarpışırlar.
-Pardon
-Asıl ben pardon demeliyim,önüme bile bakmıyordum.
-Tevecüğünüz...Neden,bir şeye mi takılmıştı kafanız?
-Doğrusunu söylemek gerekirse,evet.Zamanınızı almayayım ama ben.
-Ah,olur mu öyle şey,lütfen,anlatırsanız dinlerim.
-Peki.Ben anlamıyorum.Bunaysa çok bozuluyorum.
-Neyi anlamıyorsunuz sorabilir miyim acaba?
-Bilmiyorum,anlamıyorum işte...Anladığım bir şey yok.
-...
-Örneğin neden sokağın ortasında durmuş,tanımadığım birine dert yandığımı anlamıyorum.
-Sizce her zaman anlamak mı gerekir?
-...Evet,bence öyle...
-Size katılmadığımı belirtmeliyim.
-Sizce peki? Sizce anlayış şart değil midir?
-Değildir bence.Ben de sevdiğim adamın bir takım şeyleri neden yaptığını ya da yapmadığını anlamıyorum.
-Ne gibi?
-Fiziksel düzeyde...Bir an var,bir an yok...Gerçi,kafamın içinde daima dolanır,ama o başka konu.
-Nasıl başa çıkıyorsunuz bununla?
-Başa çıkmıyorum desem inanır mısınız?Olduğu gibi seviyorum onu,ya da olmadığı gibi,ona kalmış.Belki siz de,anlamadığınız şeylere böyle yaklaşmalısınız.
-Belki de...Söylediklerinizin çoğunu anlamadım,ama bu sohbetimizi sevmedim değil.Size bir içki ırsmarlasam nasıl olurdu?
-Güzel olurdu...
-Eh,öyleyse önden buyurun,bayım.
-Teşekkürler hanımefendi,çok incesiniz.

aşkı öldüren meraktır

tüm eşyaları topladıktan sonra ailecek sahile indiler. çocuklar suya koştu; kadın adama sordu:
“kutuda ne var?”
“bırak şimdi kutuyu...” dedi adam.
“benden bir şeyler gizliyor olman beni üzüyor...”
“mutlaka sen de benden bir şeyler gizliyorsundur. ama canım bunlardan konuşmak değil; güneşlenmek istiyor....”
“güneşleniyoruz ya işte!”
“yani bunun zevkini çıkarmak istiyorum... gözlerimi kapamak ve hayaller kurmak istiyorum...”
“sonra da ıstakoz gibi yanacaksın ve yoğurt sürmem için bana yalvaracaksın...”
“ben de sana yoğurt süreceğim; bunlar karşılıklı olacak...”
“bana yoğurt falan sürmeyeceksin; ben güneş yağı kullanıyorum ve bilinçli güneşleniyorum!”
“n’apıyım benim öyle şeylere alerjim var.”
“o zaman, zamanında kalk! uyuyup kalma!”
“öf, tamam o kadar düşünüyorsan beni uyandır!”
“sadece o iğrenç yoğurdu sürmemeyi düşünüyorum!”
“iyi...”
“iyi tabii...”
çocuklar sudan çıktılar; kumla oynamaya başladılar. kadın kitabını okuyordu. güneş yakıcıydı...
akşam evde adam yatağında bağırıyordu:
“uyuyamıyorum! birisi hemen yoğurdu kapıp yanıma gelsin!”
kadın çocuklardan birine bir kase yoğurt verdi ve adamın yanına gönderdi isteksiz çocuğu.
üç dakika geçmemişti ki adam haykırıyordu:
“yavaş! daha yavaş sür şunu!”
diğer çocuk gülüyordu. yoğurdu süren çocuk da gülüyordu.
kadın onları odada yalnız bırakıp başka bir odaya geçti. kutuyu çıkardı ve kurcalamaya başladı. içerden adamın haykırışları, çocukların kıkırdamaları geliyordu.
kutunun nasıl açılacağını bilemeyen kadın kutuyu evirip çeviriyor ama bir türlü açamıyordu. açamadıkça da sinirleniyordu. bir vazo mu vardı; bir tabanca; eski sevgilisinin ya da –tanrı korusun- metresinin resimleri mi? kadın öğrenmek istiyordu.
sonunda bir bıçağın yardımıyla parçalarcasına açtı kutuyu . kutunun içinde kadının kalbi vardı. göğsünü yardı, kalbi yerine taktı. sonra doğruldu, bıçağa teşekkür etti ve kararlı adımlarla evden çıktı.
adam haykırıyor, çocuklar kıkırdıyordu.

Eheeeeee

Martının teki Üsküdardaki yuvasında uyanıp balık aramaya çıktı
Denizdeki anaları ve babaları izleyerek koca bir sabahını yemek peşinde geçirdi
Öğlene doğru karnını doyurmayı neredeyse başarmıştı ki
Yüzünde sırıtmasıyla,sendeleyerek yürüyen bir insana baktı kuşbakışı,tepeden
Kafasına sıçtı,ardından bir çığlık koyverdi
İnsanımız hiç oralı olmadı,çünkü kısık gözkapaklarının ve at kuyruğu gibi kirpiklerinin arasından
Cıvıl cıvıl ışıyan güneşi görmeye çalışmakla pek meşguldü.

Bir sonraki gün martı,kafasına sıçtığı insanın elinden havaya fırlayan simit parçasını yiyordu.
Şakadan göz kırpıp kendi yolunda uçtu,ardından gelenleri görmedi
Çünkü kimsenin yerini bilmediği yuvasındaki yavrularını düşünüyordu.

-Bir fikrim var!
-Nedir?
-Beni sev.
-Olur,ama tek şartla.
-Nedir?
-Sen de beni sev.

En Sivri Sinek

Vzzzzzzzzzzzzzz...ladığımızı duyarsınız
Biz aslında ses çıkarmayız
Bu kanatlarımızdan gelir sadece
Ses tellerimiz yoktur,
Sizin gibi gürültü üretmek için.
Her şeyden beslendiğimiz sanılır,
Ancak sizin kadar olamayız asla.
Sizin gibi seçmeden,kesen,biçen,yakan,kurutan,eriten,donduran,kırıp-döken,
Geriye bastırılmış bir açlıktan fazlasını bırakmayan tür yoktur.
Evet,size diyorum,kendine insan diyen,
Uzun ince,bir hayli de kırılgan maymundan bozma garibanlar!
Kıllarınızın arasında dolanırız,akan kirli kanınız derinize bile bulaşmıştır,
Yakınınzda durmak ise midemizi bulandırır.
Sanarsınız ki bilhassa sizden besleniriz nemli yaz geceleri,
Ancak,aramızdaki acizlerin bile son tercihisiniz.
Domuzlardan az farklı cildinize kayar gibi girer keskin hortumlarımız,
Birbirinizi delip geçmeye kullandığınız zıpkınlarınızı bizden ilham adınız.
Her şey kendiniz gibi ağırdan çürür sanarsınız,
Atladığınız anlarda neler olduğundan bihaber yaşarsınız.
Çok zavallısınız...

Acı Biber

Bu yazı deneysel bir gözlem yazısı olmakla birlikte,iç dünyama bir nebze de olsa ışık tutuyor olabilir.

7 mart 2009 akşamı çok değerli biriyle birlikte istiklal caddesindeki şampiyon kokoreç'e kokoreç yemeye gittim.Biraz kahramanlık taslamak biraz da acıya dayanıklı olduğum yönündeki inancımı tazelemek amacıyla ikimizin arasında duran küçük yeşil biberleri tırtıklamaya başladım.Ne var ki,bir süre yedikten sonra eski tecrübelerimin aksine hafiften zorlanmaya başladım.Kokorecimin yarısına geldiğimde çok iyi zaman geçiriyor olduğumdan ötürü biberin tamamını birden ağzıma attığımı farketmemişim.Ne de farketmişim ki yanlamasına,hepsini birden ısırdığımı.Ancak,farkettiğim bir şey vardı,biberin acı kabuğunun dişlerimin arasında soyulurken her yöne fışkıran çekirdekleri ve suyu!Bir an için dayanabileceğimi düşündüm,yanılmışım...Kusmak istedim,acı boğazımı tıkıyordu.Biberin kalın kabuklarını peçetemin içine tükürdüm.Durumu bozuntuya vermemeye çalışıyordum ama elimde değildi.Acı içinde kıvranmaktan kendimi alıkoyamıyordum.Bütün vücudum kasıldı.Acının etkisi dudaklarıma,gırtlağıma,çeneme yayılıyordu.En sonunda kulaklarıma vardığına yemin edebilirim.Birkaç dakika geçti ve artık sözkonusu bölgelerimi hissedemiyordum.Dudaklarımda da bir karıncalanma başlamıştı.Şokun etkisiyle başım döndü,kendimi çok yorgun hissettim.Kokoreççiden ayrıldık.Dudağımın kenarında sos kaldığı söylendi ve sırıtıttım.Gecenin geri kalanı acısızdı...