üç : şimdi bana en iyi savunma lazım

(burada başladı, burada da bir önceki bölüm var)

dünyanın en önemsiz banka soygununu bile gerçekleştireceksen bir planın olmalı. ama plan yapmak da akıl işidir ya! ben şunları bunları yaparken onlar da şöyle böyle yapacaktır, diye plan yaparsan sıçtın... bir plan yaparken asla gözden kaçırılmaması gereken tek şey vardır: planı uygulayacaklar dışında kalan etkenler hakkında kestirimde bulunmamak... sen işini doğru yap, yeter... ben bankaya girdiğimde güvenlik görevlisi ayakkabılarını bağlıyor olacağından onu etkisiz hale getirmek kolay olacaktır diye konuşuyorsa suç ortağın; ben bu işte yokum arkadaş de... ona saçmaladığını anlatman bile anlamsızdır çünkü mutlaka başka bir dangalaklıkla karşına çıkacaktır. tamam mı doki.... ama bana sorarsan banka soymaya falan kalkışma derim... sen bana lazımsın... ben de sana lazımım... ne güzel... seviyoruz birbirimizi!

bak şu ahizeye... elime hiç yakışmıyor değil mi? hele bir de numaraları tuşladıktan sonra gör beni... sorsana bana bir plan yaptın mı diye... hayır yapmadım. daha doğrusu yaptım bir sürü plan ama hepsinden de vazgeçtim. çünkü ilk sözümden sonra onun ne diyeceğinden bir türlü emin olamadım. ne diyeceğini bilsem, ona göre ne diyeceğimi planlayabilirim... peki ne olacak; hızlı ve akıllı davranacağım... tam bir profesyonel gibi.. amacım var benim... bir de baş belası bir cinim... gittiği cehennemden dönmesini hiç istemiyorum....
hem aslında konuşmak iyi de olabilir.
aylar sonra....
merak ediyordur neler yaptığımı... nasıl olduğumu...
gazetelere falan geçecek bir şeyler yapmadığıma göre, neler yaptığımı, nasıl olduğumu bilmesine olanak yok... ne yani illa gazetelere geçebilecek şeyler mi yapmam gerekiyor? durduk yere şehri ateşe falan mı vermeliyim? ya da bir hastalığa çare bulayım...
gazete okumayı sevmez ki o....

şimdi telefon çalacak.....
o!
....

o zaman onun telefonu çalsın di mi doki...

umarım evde değildir.....

“alo?”
“ee.. meraba.... ben minnet...”
“a? ne haber? arayacağını hiç tahmin etmezdim....”

ben de etmezdim... doğa üstü güçler sağ olsun....

“nasılsın?”
“iyidir... bildiğin gibi... sen nasılsın?”

bacağımda kuduz bir kedi var ve cinlerle cebelleşiyorum... kalp krizi geçirip öleceğime dair güçlü bir hissiyatım var ve bir an önce mısır’a kaçmak istiyorum... yani bir değişiklik yok bende de... aynıyım....

“iyidir.. işte...”
“daha geçen gün senden bahsediyordum ben de....”
“ben de ne diye kulağım bu kadar çınladı diyordum...”
“ay çok hoşsun...”

bunu neden diyorlar acaba bana.... galiba bu “ay çok salaksın...” ya da “ay çok aptalca bu dediğin ama neyse...” ya da kısaca “...neyse...” anlamına geliyor...

“seninle görüşmüyoruz biz uzun süredir....”

aklına birden gelmiş gibi söyledi bunu. belki de aklına birden gelmiştir... fark edivermiştir bu gerçeği... zırrr... günaydın! sabah oldu... işte bu kadar basit... benim bunu anlamam olanaksız. bir düşten uyanır gibi: aa! biz seninle uzun süredir görüşmüyoruz! gerçekten mi? neden acaba? bilmem unuttum bir şey hatırlamıyorum... belki de hatırlamak istemiyorumdur... hiçbir şey olmamış gibi davranamaz mıyız? davranabiliriz tabii.. ama bunu neden yapacağız? bir şeyler oldu, sonra bir şeyler daha oldu ve şimdi de bir şeyler oluyor... ama ben uğraşamam bunlarla... ne zaman uğraşmaya çalıştıysam başarısız oldum... anlayamıyorum ve bu kadar basit işte. her şeyi de anlayamam ya, di mi doki?

“görüşmek istersen...”
“isterim tabii... yarın buluşalım hatta... özledim seni....”

işte bu... sikik cin neler açtın başıma... beni özlemiş işte... eminim özlemek kavramı onda ve bende farklı kodlanmıştır... başka bir şey diyor aslında o... benim bildiğim özlemek kavramıyla akraba olan ama aynısı olmayan başka bir kavram...
hangi kavram acaba?
bilemem bunu... bilmeye çalışmak da istemem... benim bilmek istediğim başka bir şey var:

“bu arada senin eski telefonun....”
“ee? ne olmuş benim eski telefonuma?”
“duruyor di mi? ericssondu yanlış hatırlamıyorsam...modeli neydi?”
“aa... üç yüz... bişeydi...”
“337 ?”
“aa... inan tam hatırlamıyorum... hayırdır? bozuk o...”
“şarj aleti duruyor mu?”
“duruyordur bi’ yerlerde... ne olacak ki?”
“şarj aleti lazım da bana...”
“bunun için mi aradın?”

işte bir kadının içindeki canavar böyle uyanır. beni bunun için mi aradın? ne yani benim için aramadın öyle mi? siz erkekler böylesiniz işte! nasılız biz erkekler... misyon adamıyım ya ben... erkekleri temsil ediveririm birden... oysa beni özlemişti... uzun zamandır görüşmüyorduk... şarj aleti vesilesiyle aramış olmam yetmez... gerçi cin zorladı beni..yoksa şarj aleti marj aleti, yine de aramazdım, bu doğru... evet ya, şarj aleti için aradım... görüşmek falan istemiyorum seninle... ne konuşabiliriz ki? ben benim hayatımdan, sen senin hayatından bahsedersin ama neye derman olur bu? görüşmememiz lazım... biz ayrılmış insanlarız. of, madem görüşecektik neden ayrıldık! duygusal bir patlama yaşamam gerekmiyor benim...
bi’kaç sefer öylesine buluşup iki şey anlatıldıktan sonra, yeni pozisyonlarımıza alıştıktan sonra yani:
“ee... ha ha ha... bu arada senin bi telefonun vardı... ha ha... ericsson 337...hah... duruyor mu o? hay allah nereden aklıma geldiyse!”
“hah ha ha... ay evet duruyor... bozuk ama... haha ha...”
“kah kah... onun şarj aleti de duruyor deme bana... muhahaha!”
“ay ilahi...kah kah... ne biliyim duruyordur biyerlerde...ha ha ha...”
“bak şimdi... atsaydın ya... he heh.... neyse... onu bana getirsene yarın... bir müzeye hibe edelim...”
“ha ha ha.... çok hoşsun!”
“şaka bir yana... gerçekten şarj aletini getirsene yarın...”
“iyi ya... getiririm... neyse ondan sonra ben de....”
...gibi gelişmeli di mi her şey! şarj aleti değil, önemli olan uygar iki insan gibi sosyal varlık olabilmek! elektro gitarımı getirin bana, protest sayılabilecek bir balad yazacağım!

...ama hala hattın ucunda ve hiçbir balad onu etkilemez... asla!

“hayır tabii ki de... ya da belki... seni arayabilmek için cesaret verici bir neden düşünüyordum bir süredir...”
“bir nedene mi ihtiyaç duyuyorsun beni aramak için?”

biliyorum... tamamen boş bir zamanında aradım... birazcık bile hoşlandığı bir reklam olsa televizyonda eminim onu tercih eder... bu denli takla attırmaz bana....

“cesaret verici bir neden...”
“cesarete gerek yok... sadece konuşacaksın ne var bunda?”

hayır hayır! kesinlikle tekrar beraber olmak isteyen adam pozisyonunda kalmak istemiyorum! yok öyle bir derdim...
en iyi savunma saldırıdır derler... ama bunu hep savaşın en kötü dakikasında söylerler... kimse savaşa bu desturla girmez!
ve şimdi bana en iyi savunma lazım çünkü saldırmak istiyorum!

“bak, benim evrenimin baş kişisi benim... olaylar ve kişiler minnet evreninde var oluyorlar. ve sen de, kısadalga olarak, benim evrenimin bir parçasısın. bir de kısadalga evreni var ve ben işte o evrenin bir parçası olduğumu kabul edebiliyorum. diyorum ki, minnet kısadalga’nın evreninin bir parçasıdır. ama sen işte bunu, benim evrenim söz konusu olduğunda kabul edemiyorsun. yani benim evrenimde var olan bir kısadalga var ve benim için var... senden ayrı olarak... bunun gibi sen de evrenine dahil olan minnet ile beni ayrı tut ve bunu kabul et... yani dünya senin etrafında dönmüyor sadece... senin etrafında, senin dünyanın da etrafında döndüğü bir dolu dünya var! ben neredeyse bir roman kahramanıyım ama sadece senin romanının değil!”
“saçmalama bi bok anlamadım dediklerinden!”

pekala bana lazım olan bu:
“hadi bana neden aradığımı sorarsan? sadece konuşmak istediğimi nasıl söylerim bunun üzerine... bunun üzerine nasıl konuşabilirim?”
“ben öyle biri miyim!”

ya da bu:
“haklısın bi’şey yokmuş... bak ne güzel konuşuyoruz....”

evet... buldum bana gerekeni:

“haklısın bi’şey yokmuş... bak ne güzel konuşuyoruz....”
“bence de... epey değişmişsin görüşmeyeli... daha olumlusun sanki?”

aklımdan geçenleri söyleyemediğimdendir....

“olumlu olarak değişmişsem ne mutlu bana!”

hay allahım! neler söylüyorum ben! olumlu olarak değişmişsem bıy bıy bıy....

“ilahi çok hoşsun!”

bu ne şimdi?

(devamı burada)

İÇBÜKEY YAN(IL)sıMA (2/4)

birinci bölüm burada
ikinci bölüm burada başladı

tekrar suskunluğa büründü; ayağa kalktı, genellikle dizlerinin üzerine çömelerek otururdu.bir ileri bir geri adımlamaya başladı içerisinde bulunduğu birkaç metrekarelik loş aydınlığı …

karanlığa doğru üç-beş kararsız adım attı; girecek gibi oldu ama durdu, geri döndü ve yine yürümeye başladı … elleriyle yüzünü ovuşturdu … parmaklarını saçlarının arasına daldırdı; karıştırdı onları düzensizce … vazgeçti ya da sıkıldı, bıraktı saçlarını.

Aniden durdu; duvarını arkasına alarak çömeldi tekrar dizlerinin üzerine … bir kez daha yüzüne yaklaştırdı beni … bir süre baktı sadece, sonra aklına yeni düşmüş de anlatmadan edemeyecekmiş gibi haller takınarak konuşmaya başladı :

“ Ötedost -onların- arasında yaşayan biri ama asla -onlardan- birisi değil! ”

devam etmeden önce bir kez daha sustu …

“ benimle konuştuğun birçok şeyin arasında … sen de hatırlayacaksın, midemizin kaldırmadığı hatta öğürerek tasvir etmeye çalıştığımız aşk ve onun nedenleri, kaçınılmaz sonuçları gibi meseleler de vardı.

Neyi çözebildik peki! anlamamızı kolaylaştıracak bir dil kullanabildik mi? sözcüklerimizle yetkinliğin sınırlarını zorlayamadık bile!

Hep bir şeyler eksik kaldı … birbirimize, bir kibrit çöpünün alevi kadar çabucak parlayıp sonra sönüveren o manasız tutkuyu asla anlatamadık.anlatılamayan şeyler belki de yazılmayı hak eden … anlaşılabilirliği yalnızca bu yolla mümkün olabilen şeylerdir! dilimizin döndürmekte üstesinden gelemediği lisanı, zihnimizin tasarımıyla kağıda dökebiliriz ve en etkili yöntem de budur aslında!

işte o bunu yaptı … Ötedost üstüne çok düşünülen üç temel kavram hakkında kısa bir öykü yazdı ve benim de fikrimi almak için okumamı istedi. ”

“ Hezekel … ”

“ dinle lütfen beni! çok uzun süre önceydi … o yazı hakkında sadece defterime çiziktirdiğim birkaç nottan daha fazlası yok elimde … hem yaptığımız çözümlemelerin daha etkili olmasını istiyorsak her fikrin bir değeri olduğunu düşünerek hareket etmeliyiz değil mi?

evet … şimdi bir bakalım … neredeydi ... ha!

öykü, -onların- genelde üç temel sorun üzerinde saplanıp kaldığından söz ediyordu.bunların : tanrı, aşk ve ölüm olduğuna işaret edilmekteydi.

kesinlikle kolaylıkla anlatılamayacak derinlikte olan bu üç temel konuyu öyle bir kurgu üslubu içerisinde öyküye yedirmek gerekiyordu ki; hiçbir kavram basitçe geçiştiriliyor izlenimi bırakmasın ve okuyucu sırası gelen her temanın layığı ile anlatıldığı konusunda herhangi bir şüpheye kapılmayacağı oranda ikna olabilsin!

bunu mümkün kılmanın anahtarı, bence dahice bir fikirden yola çıkılarak; elleri arkadan bağlanarak bir sandalyeye oturtulmuş ve işkence gören bir adamın, ona işkence yapan bir başka adam tarafından sorguya çekilmesinde … dahası, sorgunun mahiyetini bu üç temel sorunun yörüngesine oturtarak detaylı cevaplar almaya çalışması hem de farklı kavramlarla da ilişkilendirerek bunu becermesinde yatıyordu.gerçekten övgüye değer bir kurgusal biçimlendirmeydi.

işkence yoluyla fikirleri, beyin hücrelerinden çalınan bu adamın sıra aşk temasına geldiğindeyse görüşleri bir hayli olağandışıydı … aşkı, matematiksel bir dönüşüm keza bireysel bir arayış şeklinde cümlelerle anlatıyordu.

arada sırada bedenine sertçe indirilen demir çubuğun etkisiyle de olsa gerek, asla kaypak bir anlatımın tuzağına düşmeden ve belki de şimdiye dek hiç dillendirmediği düşüncelerini o anda birbiri ardına sıralıyordu!

mesela bir paragrafta :

‘ ...aşk, insanın kendini başka bir bedende aramasıdır…’ diyordu.

yine aynı paragraf içerisinde :

‘ …herkesin aşkı kendinedir ; bir insanın aşkını anlayan, o insanın aşık olduğuna aşık olmak zorunda kalacağından, en üst düzeyde bireysel bir şeydir…’

cümlesi aşkın bireysel bir arayış olduğuna dair bir vurguydu!

fakat benim ilgimi çeken cümleler daha çok … az önce sözünü ettiğim tanımlamalarda ki, aşkı matematiksel bir dönüşüm kalıbına oturtan benzetmelerde ortaya çıkıyordu.

şöyle yazmıştı Ötedost işkence gören adamın ağzından :

‘ …kişi aşık olduğunda, artı neye aşık olduysa, onu benliğine alır ama bir yandan da kendini onun benliğine gönderir…için dış, dışın iç olması bu demektir işte : sağlam görünen bir mantık kuralının ihlali! artık o, iki kişidir ama bu, bir artı bir demek değildir; iki kişinin tek kişi olmasıdır …

…gerçek bir aşk söz konusuysa, iki kişinin tek kişi olması ne kadar büyülü ve güzelse, ikili olduktan sonra ondan mahrum bırakılmak o denli lanetli ve korkunçtur.çünkü aşk insanı değiştirir ve yoksunluğun neden olduğu bir başka değişime ayak uydurabilmek çok zordur.matematik basittir : bir artı bir iki … ikiden bir çıktı bir … ama bu durumda, iki aslında bir(tek) olduğundan; ikiden(birden) bir çıktı … sıfır! aşkın mantığa gelmez büyülü matematikselliğinden gerçek dünyanın mantıkla işleyen matematiğine geçmeyi başaran, yani bir(tek parça) kalabilen, bu acıdan sağ kurtulmuş demektir…’

(Devam Edecek)

İÇBÜKEY YAN(IL)sıMA (2/3)

birinci bölüm burada
ikinci bölüm burada başladı)
bir süre ne diyeceğini bilemedi …

“ ama ben {içeri} de huzurluyum … aydınlıktan uzak bir ışık da olsa; ihtiyacım kadar olanını bana sağlıyorsun ve bu kadarı bana yetiyor … neden … gölgenin içinde ki bilinmezlik bu kadar önemli olsun … ”

“ … ”

“ yine öfkeli gözlerini diktin bana! ”

“ benim sayemde sahip olduğun … kendi bedenini bile zar zor sığdırabildiğin bu kurtarılmış bölgeye, nasıl olacak da huzurunu sığdırabileceksin Hezekel!bu minimal avuntu senin için yeterli mi? ”

“ neden olmasın ki!daha fazlasını istemiyorum … ”

“ sorgulamalısın Hezekel, yüzleşmelisin! ”

“ bunu yapmayı istemediğimi söylüyorum, anlamıyor musun? ”

“ sen bunu yapmayı her şeyden çok istediğini anlamıyorsun … ”


“ neden … neden bana bir şeyler yaptırmaya çalışıyorsun ki … benden ne bekliyorsun?”

“ her yerde karşına çıkan … gözünün çarptığı ve sende yoğun bir tanıdıklık hissi uyandıran kalıntıların … keza anıların … hemen hepsinin senden kopan, ayrılan, ayrıştırılan, ayrıştırdığın parçalar olduğunu fark etmeni istiyorum. ”

“ benim, benden ayrılan bu kadar parçayı yığacak yerim yok. ”

“ elbette var … herkesin vardır … herkesin yüreğinin karanlığında yeteri kadar yeri vardır.bu kalıntılar zaman geçtikçe küflenmiş sırlara dönüşür; yaşamayı zorlaştırdığında ise sırlar yüreğin karanlıklarına gömülür … ”

“ öyleyse bunlar nasıl sırlardır; neden kendimizden uzaklaştırıyoruz?onlara katlanamıyor muyuz … biraz tahammülü hak etmiyorlar mı? ”

“ Hezekel, kimseyi bu yüzden suçlayamazsın … bak, edimsel tercihler kolayca açıklanamayabilir, sen yalnızca kendi tercihlerinden doğan sonuçların sorumluluğunu üstlenmelisin … daha ötesini değil! ”

“ biliyor musun El Aynası … bazen seni dinlerken … karşımda Ötedost’u görür gibi oluyorum … ”

“ ?!! ”

“ … ”

“ demek öyle … nereden kuruyorsun bu empatiyi? yani onunla benim aramda. ”

“ bilmiyorum … sanki kelimeleriniz değil ama sözünü ettiğiniz konulara hakimiyetiniz ve inancınız neredeyse aynı benzerlikte de ondan … anlatabildim mi? ”

“ hmm … onunla neyi konuştun Hezekel? ”

“ ne? ”

“ ne konuştun onunla? ”

“ hah! bu soru çok saçma! Sen de gayet iyi biliyorsun; Ötedost’la aramda çok öncelere dayanan bir geçmiş var ki seni bulmamdan daha önceki bir maziden bahsediyorum … tabi ki her konuda birbirimizi dinlemişizdir … neden kızdırıyor bu durum seni? ”

“ bak … {içeri}de senin yanında olan ve seni daima kollayan benim değil mi? ”

“ bunu inkar etmiyorum zaten … ne demek istiyorsun? ”

“ cebinde taşıdığın hala benim, değil mi Hezekel? ”

“ … ”

“ … ”

(Devam edecek)

iki: oysa benim adamlarım olmalı

(öncesi)

ucuz nedir bilir misin doki? belki bilirsin ama ben de bilirim. ne olduğunu tam olarak bildiğin şey ucuzdur. tüketebildiğin... her şey için geçerlidir bu... filmler için kitaplar için şarkılar için... insanlar ve kediler için bile. eğer tam olarak biliyorsan, başını ortasını kıçını... işte ucuzdur. ben genellikle seyrettiğim filmlerde biraz sonrasını tahmin edebiliyorsam ve tahminlerimde haklı çıkıyorsam o filmi ucuz bulurum. birinin ne diyeceğini her zaman kestirebiliyorsam onu da...
biri, tanıdığın biri, sevdiğin biri, değer verdiğin işte, önemsediğin, neyse, ondan beklemediğin bir eylemi gerçekleştirdiğinde, eğer sonucu hoşuna giderse ona daha çok değer verirsin, yok hoşuna gitmedi diyelim, ki genellikle öyle olur, bana pahalıya patladı dersin… ucuza çıksaydı keşke ama ne fayda… olan olmuş işte… ağlama artık, göt olan ilk insan sen değilsin… sonuncu da olmayacaksın… ya, beklemezdin ha…

“meraba kolay gelsin...”
“buyrun...hoş geldiniz...”
“bu telefonun şarj cihazını bulabilir miyim sizce?”
“o ne yahu?”
“ee... biraz eski bir model...”
“selami! gelsene!”

koş selami bok var!
selami koş, babanı bulduk sonunda!

“buyur abi...”
“bak... bak!”
“o ne yahu?”
“bir 337!”
“vay be!”

acaba?
“değerli mi bu?”

eh...
“belki tır şoförleri ilgilenir... lastiklerin arkasına koymak için...”

aklınıza başka espri gelse şaşardım... gülün bakalım... şansımı denedim sadece... ve denemem gereken başka şeyler de var... şarj aletini bulmak gibi...

“ne olacak abi o?”
“bana bunun şarj aleti lazım...”
“abi ona şarj aleti değil elektro şok lazım...”
“bana jetonla da çalışırmış gibi geldi selami…”

komik.
ama ne yapalım... ekmek parası...

“bulabilir miyim onu söyleyin bana...”
“yok be abi.. ben yıllardır ilk defa görüyorum bu modeli...biz sana şöyle bir model verelim abi... hesaplı ve kullanışlı...”
“yok... ben aslında... oldu sağ olun... iyi işler...”


işte bütün bunlar da ucuz... böyle olacağını biliyordum. beni şaşırtamıyorlar. bana cart diye, çıkarıp bir çiçek sunmuyorlar. doğum günümü bekliyorlar desem hayır onu da beklemiyorlar. aman beklemesinler zaten. umurlarında olursam, bu sefer onlar benden bişeyler beklemeye başlar. en azından kendi doğum günlerini hatırlamamı beklerler. umursayamam ki ben onları.... benim bacağıma kedi bulaşmış kim ne beklesin benden allah aşkına....

elimde telefon asıl ben bekliyorum işte. çalışıverse şimdi telefon... kadının ölmüş kocası arasa...

“aloooov!”

yaşlı ya amca...

çık aradan santral!

“ee..buyrun?”
“sen kimsin?”
“ben özel dedektifim... karınız öldürüldü de katili arıyordum... siz ölü müsünüz?”
“allaha şükür ölüyüm... sen?”
“hayır ben özel dedektifim... özel dedektifler ölmez... onlar ölürse dizi biter film biter öykü biter... her şey biter hani...”
“kim öldürmüş bizim hanımı?”
“mafya hesaplaşması olmasını diliyorum... katil, bir kilo şöbiyet çıkarsa çok üzüleceğim...”
“ne mafyası?”
“bilmiyorum... ne tür illegal işlerle alakadar olurdu hanımınız?”
“biri bizi gözetliyor izlerdi... sayılır mı suçtan?”
“daha bölücü olanını düşünemiyorum bile! demek ki siyasi cinayet...”
“çok ısrar ettim, ajans var öbür kanalda diye ama dinletemedim... onun sosyal olaylara merakı anca o kadardı işte...”
“yetersiz donanıma sahip bi teyze olduğunu ilk görüşte anlamıştım zaten... siz ilk görüşte aşık falan mı oldunuz? bir işiniz yok muydu umut vaat etmeyen bu hanımla beraber olmaktan başka?”
“umut vaat ediyordu... sonra bitirdik birbirimizi... ucuzladı her şey...”
“anlıyorum... üzülüyorum... sizin gibi olmaktan korkuyorum...”
“ne var ulan! ne diye üzülüyorsun?”
“ölüsünüz ya... o bakımdan...”
“öldüm de kurtuldum....”
“bakın bu da bir üzüntü nedeni ...”
“niye aradın sen? kimin oğlusun bakayım?”

aman git be! yaşlı olmak da hiç çekilir şey değil… şimdi, hepimiz yaşlanacağız, sen de yaşlanacaksın, yaşlılara karşı anlayışlı olmak gerekir gibi laflar etme bana doki… etrafında torunları şöminenin karşısında tombul yanaklarını hoplata hoplata gülen bir doki istiyorsun geleceğin için ama hiç de öyle olmayabilir. babam gibi aksi ve sinir bozucu bir ihtiyar da olabilirsin? sana babamdan bahsetmedim di mi hiç? bazı çevreler tarafından yakından takip edilen bir insandır... belki sen de duymuşsundur ismini? mirveddin bey... tek bir kitabı bile yayınlanamadı buna rağmen oldukça ünlü oldu... “adam” isimli eserine ödül vermek istemişlerdi ama hepi topu, “adamdı işte” iki kelimesinden oluşan bu, değersiz akımının ilk örneği olan eserin gireceği edebi türü belirleyemediklerinden hiçbir şey yapamamışlardı... en son “minimal ansiklopedi” isimli eseri bir dergide yayınlandı... yaa; işte benim babam o! bence saçma sapan şeyler yapıyor ama nedense yaptıkları saygı görüyor... ben onu onlarca yıldır tanıyorum ve insanlar sadece onun yazdıklarını, düşüncelerini falan biliyorlar ama onunla aynı evde yaşasalar, yani gerçek yüzünü bir görseler tüm yargıları değişebilir! her şeyi fazlasıyla basitleştiren biriyle günlük hayatın allak bullak oluyor... hayır o nihilist ya da minimalist değil... yani öyle diyor... bence, sadece ruh hastası; her şeyi olabildiğince küçültmeye, daraltmaya ve özetlemeye çabalıyor... annemin, kız kardeşimin ve anneannemin de her şeyi abarttıkları, büyüttükleri ve dallandırıp budaklandırdığı düşünülürse benim neden evden ayrıldığım kolayca tahmin edilebilir...
en son bir ay önce telefon açmıştım eve... daha fazla mı oluyor yoksa? her ne haltsa... babamla konuştuk... ama ne konuşma! ben bir şeyler söyledim ve o sadece anladım ve anlamadım dedi... diğerlerine de, sormuşlar tabii ki, nasılmış, ne yapıyormuş diye, sadece “var” demiş ve hepsini ayrı ayrı kudurtmuş... bana ulaşana kadar annemlerin canı çıkmıştı; o zamanlar cep telefonum falan yoktu tabii.. şimdi iki tane birden var, ne güzel! cep telefonlarıyla ilgilenen biriyim ben doki! yedek parçalarından çalışma şekillerine kadar her şey benden sorulur... bu günlerde bir cep telefonu alacaksan sana yardımcı olabilirim... çok yakında cep telefonu işiyle ilgili bir çok insan tanıyacağım...
hatta sana bu konuda hızlandırılmış bir kurs bile verebilirim... telefon nedir? iletişim demektir.... iletişim miletişim dedim de... telefonculardan iş çıkmayacak gibi... falcıya mı gitsem acaba? oysa benim adamlarım olmalı. arandı mı şöyle dar karanlık sokaklarda bulunan, her şeyi bilen, her şeyden haberi olan adamlardan... filmlerdeki gibi...

“bana 337’nin şarj aleti lazım ahbap...”
modeli söylemek bile yeterli... o anlar...
“sigaramdan derin bir nefes aldım. sana kuşkuyla bakıyorum. acaba şarj aletini neden arıyor bu dallama diye düşünüyorum.. ama beni ilgilendirmez diye de ekliyorum hemen. sigaranın dumanını yere doğru üflerken ve sokağın çıkışına doğru gelen gideni gözetleyerekten sana şarj aletini ne zaman için istediğini soruyorum... şimdi gözlerinin içine bakıyorum...”
“bir an önce lazım... işte para...”
“paraya bakıyorum kuşkuyla... sigaradan bir nefes daha çekiyorum ve bekle beni burada diyorum...”
“tamam”
karanlıkta kaybolur ve bir iki dakika içinde tekrar karşımdadır. bu kadar işte!
“bu işini görür diyorum ve aleti sana veriyorum. vermek istediğin parayı kabul etmiyorum ve benim de senden isteyeceklerim olacaktır diyorum... şimdi hadi uza artık, görüşme bitti der gibi bakıyorum...”

tipi tip’in ilk karikatürü için de gidilmez ki öyle bir adama ama... tabii, şarj aleti için de gidilmez... bana roket atar lazım diye gideceksin ki bir işe yarasın o kadar şaibeli bağlantı...
ne roket atarı be!
!

(kısadalga’yı ara...)
cozt! 220 volt! yine mi sen!
(kısadalga’yı ara...)
saçmalama... neden arayacağım aylar sonra?
(onu araman gerektiğini biliyorsun)
bir hocaya gidip cin duası okutturacağım kendime... yeter be!
(saçmalama! kısadalga’yı ara...)
bir de dirseğinle dürtsene beni... tam böğrümden... kısadalga’yı ara...ah! kısadalga’yı ara...ah! kısadalga’yı ara...ah! şahane bir ikili oluruz... sapık cin ve mağdur minnet....
(kısadalga’yı ara...)
onu aramam.
(kısadalga’yı ara...)
onu aramam.
(kısadalga’yı ara...)
onu aramaaam!
(kısadalga’yı ara...)
onu arayamam ya! yeter artık! arayamam diyorum... doki müdahale etsene şu elektrikten bozma varlığa!
(kısadalga’yı ara...)
tekrarlardan nefret ederim....
(ne?)
tekrarlardan nefret ederim....
(ne?)
tekrarlardan nefret ederim....
(kısadalga’yı ara...)
hay allahım ya! yok bende numarası....
(ikimiz de biliyoruz numarayı: *******)
ama ne diyeceğim bu saatte ona?
(nasılsın?)
of çok doğru neden aklıma gelmez böyle medeni şeyler!
(sen ara bişey dersin nasıl olsa...)
hayır! istemiyorum aramak!
(kısadalga’yı ara...)
lanet olsun sana!

(...devamı: burada)

İÇBÜKEY YAN(IL)sıMA (2/2)

birinci bölüm burada
ikinci bölüm burada başladı

gri pardösüsünün iç cebinde taşıdığı beni, artık daha sık oradan çıkartır oldu.bununla birlikte tartıştığımız konuların çeşitliliği çok daha daraldı veya ben öyle hissediyorum.

işte!

işte … şimdi … o kemikli parmaklarıyla tekrar beni kavradı ve gri pardösüsünün içinden çekip çıkardı.

aramızdaki ritüeli bozmadan yine yüzüne doğru yaklaştırdı beni … tedirgin bakışları delici keskinlikte … damarı çatlamış sağ gözünde, eskimiş bir kan pıhtısı göz akının köşesinde kendisine yer edinmiş!

sivri yüzünün kenarlarından aşağıya dökülen, bir kısmı grileşmiş uzun saçları yağlı ve birbirine dolanmış … yüz çizgilerinde ki belli belirsiz fark edilen seğirme ve kasılmalar, gergin sinirlerinin bir belirtisi adeta …

neden yaptığını anlatmaktan inatla kaçındığı yüzünün kenarlarında ki o derin tırnak izleri, seğirme ve kasılmalar sayesinde daha bir belirginleşiyor; ifadesine ve üslubuna korkunç anlamlar yüklüyor!

anlatsın veya anlatmasın!ben o izlerin, çok sevdiği ve her nedense konuşmalarının çoğunda referans olarak kullandığı Ötedost’a yapılan uzun bir ziyaret döneminden önce yüzünde bulunmadıklarını biliyorum.

konuşmayı başlatmak bana düşer!

“ mana nedir Hezekel? ”

“ ne? ”

“ mana … meal … mefhum … neden her şeyin bir manası olduğu düşünülür …
söylemin ve düşüncenin altında yatan mana merak edilir. ”

“ e-eh … bilmiyorum … niye soruyorsun? ”

“ bak işte … sen bile bu sorunun altında bir mana aradığın için, kaçamak bir cevap verdin bana … ”

“ dur bir dakika! sen ‘mana nedir’ diye sorduğunda bile aslında bu manalı bir soru muydu? ”

“ öyle düşündün değil mi? ”

“ şey … belki biraz … ne demeye çalışıyorsun? ”

“ demek istediğim … bilinen hiçbir şeyi anlamlı kılmıyor bu şüpheci yaklaşım … ama diğer yandan; sahip olunan bu şüpheci yaklaşım sayesinde kabul görmüş ve benimsenmiş kimi kavramların altında yatan manayı çözmeye çalışarak, o kavramın asıl tanımını keşfediyorsunuz. ”

“ bu bir yanılgı mı sence? ”

“ sadece tezat … ”

“ söylenenleri anlamlandırmak her zaman kolay olmuyor. ”

“ evet … haklısın, keza yazılanları da … ”

“ … ”

“ kırmızı kaplı defterine yazdıkların Hezekel … ”

“ … yazdıklarımı … hiç kimsenin anlamlandırması gerekmiyor! ”

“ doğru! çünkü bu senin anlaman gereken bir kısılmışlığın neticesinde yazılmış … daha çok bulamadığın cevapların karşısında haykırdığın sitem sözcükleri gibi …yanılıyor muyum? ”

“ bana {içeri}nin sırlarını çözmem gerektiğini söyledin … bir öğüt verdin … ben de tıpkı senin söylediğin gibi, o çakıl taşlarını topladım … üstelik her biri farklı renklerdeydi.tek tek önümde ki karanlığın içine fırlattım onları … ne anlattılar bana! ”

“ sadece {içeri}nin sınırlarını öğrenmen gerekiyordu Hezekel. ”

“ öğüdünün bana bir yararının olmadığını söylüyorum sana … ”

“ öğüt değildi ki … yalnızca bir öneriydi … üstelik karanlığa doğru fırlattığın taşların her birinin farklı renklerde olmasının zorunluluğu nedir senin için? ”

“ … ne? ”

“ bak … önemsiz detayların seni gereksizce meşgul ettiğini söylüyorum … halbuki anlamını çözmen ve bilmen gereken onca şey varken! ”

“ … ”

“ … ”

(...devam edecek)

başlık gir

ben boşluk de boşluk tam boşluk ölecektim gir
iyi boşluk ki boşluk tam boşluk zamanında boşluk geldin gir

İÇBÜKEY YAN(IL)sıMA (2.bölüm)

(birinci bölüm burada başladı)

Her aydınlık günü yutar karanlık.
ister ve istediğini alır karanlık.
dinler, gözetler ve bekler karanlık.
karanlık kimi zaman sessizlik içinde gelir.
kimi zaman da davullar çalarak neşeyle.

- Sayılı Hüzünler Kitabı –


İKİNCİ BÖLÜM : “Silik Bir Silueti Andıran Kubbenin,
İçini Dolduran Sessiz Fısıltılar …”


İsa’dan önce 480 ile 407 yılları arasında yaşamış bir filozof olan Euripides, kalkmış demiş ki :

“insanları yanıltan nesneler değil, nesneler hakkında ki görüşlerdir.”

ellerim olsa da alkışlasam… beni tutan ellerden rica etsem…

ben yaşlı çınar ağacının kovuğunda oluşup da hiçlikten ortaya çıkmadım elbette. hiçbir şey buna muktedir değildir. tabi ki Hezekel, beni o kovukta bulmadan günler öncesinde zaten oraya bırakılmıştım. terkedilmiştim…

her ne sebepten olursa olsun önemsemiyorum. beni o kovuğa bırakanı da önemsemiyorum.

çünkü biliyorum ki, insanlar bazen onlara sunduğum kendi gerçekleri altında ezilirler. onlara sunduğum yansımalar insanın ruhunu yansıtan dolaysız gerçeklerdir. kabullenmek istemezler. inkar ederler.

Hezekel ise bu durumdan pek de rahatsız olmadı. önemsemedi ya da öyle davrandı. benimle konuştu ve beni dinledi. bana küçük-yuvarlak ‘El Aynası’ ismini verdi. defterine satırlarca hakkımda düşündüklerini yazdı.

gözlerinin içinden ruhunun derinliklerine baktım. kaçmadı.

aklı oldukça karışıktı. bulunduğu yeri kendisi için oldukça huzurlu buluyor ama karanlığın sakladığı bilinmezlik de onda tarifsiz bir korkuyu doğuruyordu. o kadar korkuyordu ki, karanlığın içinde barındırdıklarını çok merak etmesine rağmen araştırma cesaretini hiç göstermemişti.

Her türlü fikre açık ve tuhaf bir şekilde hevesliydi. ona, {içeri} diye adlandırdığı bu mekanın boyutları hakkında bilgi sahibi olmak istiyorsa; önce el yordamıyla sırtını dayadığı duvardan başlayarak yavaşça karanlığın içine doğru ilerlemesini söyledim. elini duvardan hiç kaldırmadan ilerlerse, karanlığın içine girdiğinde bile yön duygusunu kaybetmeyecek ve istediğinde geri dönebilecekti. denedi ama yapamadı; geri döndü…

bu başarısız girişim onda bir yılgınlığa dönüşmemeliydi. buna izin veremezdim. Hezekel {içeri}nin kendi adına ne anlamı olduğunu anlaması bakımından mutlaka cesaretlendirilmeliydi. bunu bilmesi, zamanı geldiğinde ona sunacağım şeye hazırlıklı olması bakımından da son derece önemliydi.

karanlığın içine giremiyordu… bu cesareti gösteremediği için de, ne ile kuşatıldığını veya çevresini saran bu tanımlanamayan ‘odanın’ varoluş sebebi hakkında bir fikre sahip olamıyordu; en azından bu yerin yarattığı boşlukta kalma duygusundan kurtulabilmesi için, {içeri}nin boyutlarını bilmek ve anlamak istiyordu. öte yandan, bu yerde huzur bulduğunu hala nasıl düşünebiliyordu? paranoyak bir merak: teslimiyetçi bir dinginlik duygusu …

karanlığa çakıl taşları fırlatmasını önerdim… belki, taşların çarptığı yerlerden gelen sesler kafasında bir fikir oluşturabilirdi… hiçbir şey önerememekten iyidir değil mi?

Yine kendi nitelendirmesiyle {dışarı}ya yaptığı yolculuklardan da oldukça kötü etkilenerek ve aklı darmadağın olmuş bir şekilde dönüyordu. istisnasız üstü başı toz, toprak hatta çamur kaplı oluyor ve çok sık olmasa da farklı yerlere gittiğinden bahsediyordu. beni bulduğu yaşlı çınar ağacının altı genelde en sık gittiği yerdi. o ağacın altında uzun saatler geçiriyor ve tekrar {içeri}ye dönüyordu.

yaşlı çınar ağacının tek ziyaretçisi Hezekel değildi… onun kadar sık olmasa da; bazı zamanlar kömür karası bir arap atının alev alev yanan yelelerine benzer uzun, dalgalı ve simsiyah saçlara sahip oldukça güzel bir tanrıça da ziyaret ediyordu yaşlı meşe ağacının kalın gövdesinin altını.

Hezekel o tanrıça ile böyle tanıştı… zamanının önemli bir kısmını onunla konuşarak ve sorularına en dürüst yanıtları vererek geçirdi …

bu konu hakkında Hezekel’le aramızda detaylı bir konuşma geçmedi… fakat, tartıştığımız şeyler esnasında varlığı söz konusu olduğunda ona (Kirpi) diye hitap etmesi dikkatimi çekiyordu.

ondan büyülendiğini tahmin ediyordum. kendisi hiç açık etmese de, ben ‘El Aynası’ ne de olsa onun ruhuna bakıyordum ve o derinliklerde kendisinin inkar edemeyeceği büyüklükte bir coşkunun büyüdüğünü görüyordum.

bilmediği önemli bir gerçek ise; güvenebileceği tek dostu ‘El Aynası’nın, o güzeller güzeli tanrıçanın da ruhuna bakmış olduğuydu. ona sunduğum benliğinin gerçek yansımaları o kadar iğrenti vericiydi ki; inkar etti ve bu histen kurtulmak adına çözümü, beni yaşlı çınar ağacının o dar kovucuğuna bırakmakta aradı.

Hezekel ısrarla ona neden (Kirpi) diye hitap ediyor bilemiyorum ama ben gözlerinin içine baktığımda, bu olağanüstü güzelliğe sahip tanrıçaya hitap sözcüğü bulmakta hiç zorlanmamış ve :

“yalnızca bir kabuksun!”

deyivermiştim.

aslında kendisinin de farkında olduğu bu gerçeği, benim suretimde iç benliğinin bir yansıması şeklinde görünce ‘teşbihin’ kör olmayı yeğledi.

heyhat!

Hezekel, direkler arasına gerilmiş bu yalan siciminde bir süre ip cambazlığı yaptı. yararsız bir çabaydı!

deforme edilmiş bir gerçeğin üzerinde ancak faili dengede durabilir; kesinlikle bir başkası değil!

Hezekel’i kısmen de olsa uyarmaya çalıştım. kendi açısından ortaya çıkabilecek sonuçları öngörmesini ve akılcı bir değerlendirme yapması gerektiğini anlattım. benim yapabileceğim yalnızca bundan ibaretti.

şimdiyse, bu yaşananların çok gerilerde kaldığını anımsıyorum. Hezekel {içeri}de. burada daha paranoyak bir düşünce yapısı ve gittikçe sıklaşan panik atak krizleriyle, içgüdüsel bir mantığa tutunmaya çalışarak varoluşunun nedenini sorguluyor.

İÇBÜKEY YAN(IL)SIMA (1-2)

bölüm 1-1 burada

küçük-yuvarlak ‘el aynası’ ile aramızda yaptığımız hararetli tartışmaların içeriğinden ziyade, bu iletişimin gerçekleşmesi için seçtiği yöntemin tuhaflığını belirtmek isterim … kendimce tuhaf buluyordum … yadırgamıyorum; sadece bir hayli tuhaf buluyordum.

bu yöntemdeki kasıtsız tuhaflık, onun suretinde gördüğüm değişmez ifade sıradanlığından kaynaklanıyordu.onu dinlediğimde; beni yalnızca konuşan bir ağzın …o beni dinlediğinde ise; yüzüme bakan dikkatli iki çift gözün muhatabı olmam, bu sıradanlığı yaratıyordu.ifadesinin bütününü asla göremiyordum …

bence her varoluşun, varolma koşulları değişkenlik gösterebilir!bu koşullar eğer kendi oluşumunu da tuhaf istisnalara dayandırıyorsa, ben bunun arkasında yatan gerçekliğin araştırmacısı olmam ... olmamayı tercih ederim …varoluşun katmanlarıdır tercihler! onun seçtiği tercihin de varoluşunun koşullarından en önemlilerinden biri olduğunu düşünüyorum.

kendimi şimdi daha iyi hissediyorum …düşüncelerime odaklanmakta zorluk çekmiyorum …zihnim daha duru, berrak …algılarımda belirli bir netliği sağlayabildim.

Zihinsel dengemdeki düzensizlikler, elbette küçük-yuvarlak ‘el aynası’nın da cesaretlendirmesiyle, heyecana kapılarak giriştiğim {dışarı} yolculukları yüzünden oluşuyor …bu yolculuğun zorlukları sadece zihinsel aşınmayla neticelenen denge kayıplarından ibaret değil …daha ötesinde; fiziksel kapasiteyi de zorlayan bir çabalama gerekliliği ve ancak bu sayede kendimi {dışarı}ya taşıyabilmemin koşullu handikabı!

bedenimin bana sağladığı bütün gücü sarf etmem; kollarımda ki bütün takati tüketinceye kadar kapasitemi zorlamam gerekiyor …çünkü kazmam gerekiyor!

benim {dışarı} da varolabilmemin koşuluda kazmaktan ve delice eşelemekten geçiyor.çıplak ellerimle eşeliyorum o neredeyse betonlaşmış kuru toprağı … içleri yüzümün kenarlarından tırmalayarak yırttığım ölü deri parçalarıyla dolu, uzamış, bir kısmı kırılmış, bulanık bir griliğin hakim olduğu tırnaklarımla eşeliyorum toprağı … ince bir tül kadar saydamlaşmış bir derinin muhafaza ettiği boğum boğum kemikli parmaklarımla kazıyorum!

ben {dışarı}nın o kaotik düzensizliğinde varolabilmek adına, varoluşun basınçlı derinliğine inerken; tezatlar arasında anlam bütünlüğü olmaz misali, topraktan çıkıyorum!

işte o anda kendimi bilinç dışı bir yanılgının ve çarpıklığın ortasında buluyor; köpük köpük bir çağlayandan çılgınca dökülen coşkun sular benzeri üzerime yağan deliliğin, paranoyanın, boş inançların histerinin yoğun saldırısına uğruyor ve kaçmaya başlıyorum.nefes nefese koşuyorum…ellerimle –onları- itekleyerek kendime yol açıyor ve hiç durmuyorum … ardıma bakmıyorum!hiç bir dayatmaya tepki göstermeksizin, düzenin çarkları arasında sıkışıp kalmış –onlara- midem bulanarak bakıyorum.birbirinden orantısız binaların kuşattığı ve kalan boşluklarda da kişiliklerinden ödün vermeyi cesaret göstergesi gibi görenlerin yaşadığı bir cehennem burası!

bu delice maratonun sonu, daima yaşlı çınar ağacının gövdesinin altı olmuştur … yemyeşil bir kırda tek başına, korkusuz ve vakurlu duruşuyla bir tapınak görkemiyle palazlanmış yaşlı çınar ağacı … onun büyük gövdesinin etrafına yaydığı o pozitif enerji, düşüncelerimi toparlamamda yardımcı oluyor ve beni sakin bir dinginliğin kucağına bırakıyordu.bir anlamda, {içeri}nin o sessiz sakinliği benzeri (ürkütücü bilinmezliği dışında) huzurlu bir ortam yaratıyordu …

gövdesinin altında çok uzun saatler geçirir … altında ki toprağa uzanır ve kendimi dinlerim …

yaşlı çınar ağacı dışında, Ötedost’unda benim {dışarı}da ki bir diğer önemli manevi dayanağım olduğunu kırmızı kaplı defterime not düşmek istiyorum … Ötedost, yaşlı çınar ağacını keşfetmemden çok daha önce tanıdığım; fiziksel ve zihinsel gelişimimin başından beri benim yanımda olan ve beni muhtemelen küçük-yuvarlak ‘el aynası’ kadar iyi tanıyan, yarı filozof bir keşiştir … bilinen anlamı ile bir keşiş değildir … mübalâğa etmek istemiyorum … demek istediğim, diğerlerinin hepsinden daha fazla farkındalık bilinci geliştirmiş birisidir; hemen her şey hakkında tutarlı bir fikri ve o fikri savunabilecek zekayı benliğine yedirebilmiş birisi olmasıdır.

Eskiye dayanan ilişkimiz boyunca birbirimize birçok şey anlattık ve anlattıklarımızın üzerinde tartıştık.birbirimizden hiçbir şey saklamadık ve buna gerek duymadık.anlatılmayan şeylerse bir sır değildi; aslında yoğun olarak hissedilen ve bilinen şeylerdi.bunlar zamanla yüreğimizin içinde bir iplik yumağı gibi karmaşıklaşmış; içerisinde öfkenin, hayal kırıklığının, özlemin gri tonlarını barındıran ve bir türlü kelimelerle ifade edilemeyen, kendisine yalnızca gözlerin içerisinde lisan oluşturan gırtlak düğümlerimizdi.

bütün bunları bilirdik … aramızda birbirimizin bildiğini de bilirdik.

Ötedost, yaşlı çınar ağacını yalnızca bir defa gördü … ben götürdüm onu … büyük gövdesinin altında oturup uzun uzun konuştuk … üzerinden çok zaman geçti!

beni {dışarı}da tutabilecek başka hiçbir şey tahammülüm dahilinde değildir ve zamanı geldiğinde bir an önce {içeri} dönmek için, tersten bir çabanın gayreti içerisine girerim.
Bunun bildiğim tek yolu ise: mümkün olduğunca karanlık dar bir köşeye çekilir ve tarifsiz bir zifiri karanlığın içerisinde sessizce beklerken, {içeri}nin o ürkütücü cevapsızlığından korktuğum halde sessiz durağanlığının çekiciliği ile beni ayartmasına göz yumar ve sabırsızlıkla beni yutmasını beklerim …

o karanlıkla bütünleştiğimde ise, artık ben yalnızca {içeri}deyimdir.aklım karışmış ve {dışarı}nın olumsuz etkilerini hala üzerimde barındırır bir haldeyken, yavaşça kendime gelir; o sahte ve yüzeysel gerçekçilikten sıyrılır, üstümde kalan son tozu toprağı da bir güzel silkelerim … ardından kırmızı kaplı defterimin sırası gelir ve loş aydınlığımda cümlelerimi birer birer dökerim sayfalarının üzerine.

o defterde çoğu şey vardır … Ötedost ile yaptığımız konuşmaların bir kısmı ve bir sürü şey daha … bir zamanlar onunla aynı kızdan hoşlanmamız ve bunun bizde ki etkileri … bu süreci aramızda asla kırıcı bir rekabete dönüştürmememiz; üzerimize çöreklenen bu kumpastan çok az hasarla kurtulmayı başarabilmemiz gibi ayrıntılarla doludur yapraklar!

o defterin yapraklarında oldukça kasvetli hikayelerde vardır ama yırtılarak çıkarılmış tek bir sayfa yoktur içinde!

benim kırmızı kaplı defterim, yüreğimin karanlığında sırların gömülü olduğunu biliyor.

fakat küçük-yuvarlak ‘el aynası’ herkesin yüreğinin karanlığında birtakım sırların gömülü olduğunu, bildiğini söylüyor.

maalesef bana, gömülü olan bu sırlarla, {dışarı}nın kaotik düzensizliğine katlanma tahammülünün geçerli formülünü söylemiyor!

yaşlı çınar ağacının ziyaretçilerinden Kirpi bana dedi ki:

“gerekiyorsa rol yap”

hissettiğim duyguları hissetmiyormuş gibi yapamam.

Ötedost’u ziyaretlerimden birisinde, ona bir zamanlar saatlerce gülen bir yüzün maskesini aradığımdan ama bir türlü bulamadığımdan bahsetmiştim.
Ağlayan veya korkan yüzlerin maskelerinin ellerinde bulunduğunu ama gülen bir yüzün maskesinin olmadığını söylemişlerdi.

Ötedost biraz da şaşırarak beni dinledi ve dedi ki:

“bizim sorunumuz ne biliyor musun?
hayata dahil olamıyoruz!”

peki, biz dahil olamadığımız bu hayatın tam olarak neresindeyiz?

bu önermeden ancak dışında olduğum(uz) anlamı çıkıyor.bilinen düz mantık yöntemiyle.

halbuki Ötedost bu önermede, hayattan soyutlandığımı(zı) ya da kendimi(zi) soyutladığımı(zı) küçük bir ironik kalıpla anlatmaya çalışıyor.ironinin altında yatan üslup, anlamlar arasındaki farkı ortaya çıkarır.

hafif sitemkar bir üslubun kullanılması da fark edilerek okunduğunda; aslında bu izolasyonun kendim(iz)in bilinçli bir tercihi olarak yapılandırdığımı(zı)n anlaşılıyor olması gerek!

hayatın kanıksanmış realiteleri içinde … kişinin bedenen ve zihnen kendini izole ederek, bunların dışında bir yerde varolmayı seçmesi elbette üzerinde durulması gereken felsefi bir tartışmayı zorunlu kılıyor.

bu kadar kapsamlı bir meseleyi Ötedost’un, çağrıştırdığı ve içinde barındırdığı anlamlardan ödün vermeksizin yalnızca üç kelimeye indirgeyebilmesi, şüphesiz beni çok etkiledi ve bu tespitin üzerinde çok uzun bir süre kafa yormama neden oldu.

neden {içeri}deyim?

Ötedost, dahil olamadığımız realitenin dışında oluruz, demek istememiş miydi?

reddettiğimiz bir sistem karmaşasının(hayatın) gönüllü izole köleleriysek, öyle isem, varolmayı seçtiğimiz dışındalıkta ben neden varolamıyorum?

ben bu dışındalığın {içeri}sinde miyim?

{içeri}si neresi?neden karanlık?

bana huzur verdiği bir gerçek … fakat tanımını yapamadığım bir yer … tanımını yapmamı istemeyen bir yer … ilerlemekten ölümüne korktuğum bir yer … vaat ettiği hiçbir şey olmadığı için huzur bulduğum ama vaat edebileceği bir sürü şeyi karanlığında barındırdığı için korktuğum bir yer …

öğüt …

küçük-yuvarlak ‘el aynası’nın denememi istediği yöntem …

ayağımın hemen kenarında turuncu bir çakıl taşı … parmaklarımla kavradım ve kaldırdım onu yerden … gözümün kestiremediği bir yöne, karanlığın tam içine fırlattım yeniden … dikkat kesildim kulaklarımla.

yoktu … içinde uzağın veya yakının anlamını barındıran bir yankı yoktu!

Bölüm Sonu

İÇBÜKEY YAN(IL)SIMA (1/1)

İÇBÜKEY YAN(IL)SIMA


Bir sır hiçbir yerde,
öyle karanlık ve derin
bir sır olarak kalamaz,
eskisi gibi kalıcı biçimde,
gömülü durumda duramaz

Onu kendi yüreğinizin karanlığında saklayın,
yoksa söylentiler hemen başlar.

Nice yıllar boyunca
gömülü sırlarınıza kaygılandıktan sonra
söylememiş olduğunuz sözleri
kimsenin açığa vuramayacağını anlarsınız.

O zaman ancak siz, siz kendiniz
açıklayabilirsiniz.
belleğin güvenli mezarlığındaki sırları,
belleğin güvenli mezarı içinde.

-Sayılı Hüzünler Kitabı-



BİRİNCİ BÖLÜM : “DÖNÜŞ”

adın, Hezekel .

kim olmadığını biliyorsun; kendisine ihanet edildiği gerekçesi ile bütün bir kavimi yok etme tehdidi savuran, öfkeli bir tanrının isteksizce aracılığını yapan bir Yahudi peygamberi değilsin!


öte yandan; sen herhangi birisi de değilsin…



pekala, açıklayacağım…yalnız biraz odaklanmak istiyorum.

çok-biraz zaman önce {dışarı} dan döndüm.zaman kavramı!..açıklık getirmeli, getir; şöyle: {dışarı}dan dönerken, gri renkli ve yakalı pardösümün iki yan cebini renkli çakıl taşları ile doldurmuştum.gerekçesi önemli…benim hükmüm için vazgeçilmez bir öneme sahip…
sahip!
Sahip kelimesi çok önce-sonra zamanlar, afra-Amerikalılar tarafından bir üstün ünvan statüsü olarak algılandı ve beyaz-Amerikalıların şahsiyetinde kişiselleştirildi.sonra…

Zaman kavramı…açıklaması için odaklanmam…ihtiyacım…gereği var!

Gri renkli pardösüm var.iki yan cebi ve bir tek iç cebi olan…tamam…içleri rengarenk -hepsi farklı renk- çakıl taşları ile dolu.dopdolu…

“nihayet!!”

pekala, {içeri}ye döndüm ve ardı ardına çakıl taşlarını fırlattım…tek-tek…elimi doldurarak değil…birer birer…avuçlamadım onları…parmaklarımla tuttum.her zaman durduğum yerde dikilerek, önüme doğru fırlattım o farklı renklerde ki çakıl taşlarını.arkamda bildiğim ve sırtımı dayadığım duvarım var.güvenli.taşları...tabi ki önüme doğru fırlattım onları.
Şimdi bittiler.şimdiden emin olabiliyorum.tamam…
O renkli çakıl taşlarını, tek-tek fırlattığım süreci kendime dayattığım zaman dilimi kadar {içeri}deyim.{dışarı}dan, {içeri}ye döndüğümde oluşan zaman dilimi içerisinde ki süreyi şimdi anlatabildim mi?peki, güzel…

Ben emin olamadığım kavramlara, kesinlik hükmü vermeye çalışıyorum.ifadelerimi anlaşılır düzeyde tutma çabasında değilim.değilim ki; onlara kesinlik hükmü vermeye çalışı…

Hüküm:benim hükmüm…vazgeçilmez bir öneme sahip hükmüm.gerekçesi var, o renkli –kendi yapısı içinde tek renk fakat her biri farklı renk- çakıl taşlarını önüme fırlatıyorum.arkamda özümsediğim rutubetli duvarım var…rutubetli duvarım benim güvencem...tamam...onları önüme fırlatıyorum; çünkü, sınırlarımı belirlemem gerekiyor.kaçınılmaz olarak o sınırlarla yüzleşmem gerekiyor.doğru kelime (tanımlamak) olabilir…tamam…sınırlarımı…yok hayır, mekansal sınırlarımı…hah…tanımlamam gerekiyor!zihnimde, kesin boyutlarıyla tasavvur edebileceğim bir kroki şeması oluşturmalıyım.bunu bilmem gerekiyor değil mi?
yani {içeri}nin ne kadar içerisindeyim acaba?durduğum yerin, sağ tarafına düşen alan mı daha geniş, yoksa sol tarafımda ki alan benden daha mı uzak?peki önüm?

şu anda durduğum yere loş bir aydınlık hakim.fakat {içeri}nin daha ötesini koyu bir karanlık istila etmiş vaziyette ve benim gözlerim bu karanlığı çözerek neticede mekansal sınırlarımı belirlememde yetersiz kalıyor.ne kadar dikkatli baksam da {içeri}nin o koyu karanlığı çözülmüyor göz bebeklerimde...bir süre sonra, içlerinde bir yanma peydahlanıyor ve vazgeçmek zorunda kalıyorum.
bu belirsizlik beynimde kısmi bir boş vermişlik duygusunu tetikliyor…bu duygunun beni kuşatmasına izin veremem, vermemeliyim!

tamam…öğüt!

çakıl taşlarını fırlatarak mekansal sınırlarımı tanımlama…belki de doğru kelime:(belirleme) olabilir; kararsızım, keza bu fikri bana küçük-yuvarlak ‘el aynası’ verdi.bana gözlerin işlevselliğini kaybettiği zamanlarda, kulaklarımızın onların yerine gelerek bu eksikliği giderilebileceğini söyledi.taşları fırlatmamdan hemen sonra dinlememi, çarptıkları yerlerden çıkacak seslerin bende uzaklık veya yakınlık algılamaları oluşturacağını, bu sayede {içeri}nin sınırları hakkında üstünkörü bir fikre sahip olabileceğimi anlattı.

hepsi bir diğerinden farklı renklerde ki çakıl taşlarım tükendi.tek-tek fırlattım onları…ama hiçbir hükme varamadım.çarptıkları yerlerden bana ulaşan seslerin, ne kadar uzaktan yada yakından yankılandığını bir türlü anlayamadım.bir kısmı, sanki hemen önümde bir yere çarptı ve sesi kulaklarımda yankılandı…aynı yöne savurduğum diğer çakıl taşları ise sanki, çok uzaklara düştü; hiç çarpma sesi duymadım.

hala loş aydınlığımın ortasındayım ve ötesini kesinlikle göremiyorum.{içeri}nin genişliğini veya uzunluğunu, derinliğini veya kısalığını yada köşelerinin sayısını bilmiyorum…çok mu yüksek, alçaksa ne kadar alçak…bilmiyorum…doğrusu pek bilmek de istemiyorum.


ama o bana bilmem gerektiğini söylüyor!

o burada benimle konuşuyor…küçük-yuvarlak ‘el aynası’…onu {dışarı}ya yaptığım zahmetli yolculukların birisinde tesadüfen buldum.büyük gövdesinin altında sayısız saatler geçirdiğim yaşlı çınar ağacının dar bir kovuğunda gizleniyordu.onu aldım, gri renkli pardösümün iç cebine yerleştirdim ve buraya getirdim.varlığını {içeri}de benimle paylaşması, önceleri beni oldukça şaşırttı…benimle konuşuyordu; öte yandan benimle konuşurken sanki, beni kendimden de iyi tanıyormuş gibiydi!bunu biraz rahatsız edici buldum ama çok da önemsemedim.

yararlı bir işlevselliği vardı:benim için {içeri}nin o yoğun karanlığını bir nebzede olsa aydınlatıyordu…böylece dizlerimin üzerinde çömelerek, kırmızı kaplı defterime yazdığım alanda ki loş aydınlık onun sayesinde gerçekleşiyordu!bunu nasıl becerebildiğini bilmiyorum fakat oluyordu işte; o yoğun karanlık kısmen çözülüveriyor ve bana {içeri}de varolabileceğim lokal bir yaşama alanı sağlıyordu.

bana kendisi hakkında şimdiye kadar hemen hiçbir şey anlatmadığı için, yaşlı çınar ağacının o dar kovuğunda neden öylece durduğunu bilmiyorum…belki de terk edildi.bundan hiç bahsetmedi bana… konuşmalarımız, genellikle yaptığım şeylerin detaylı bir muhasebesi veya bazı genel kavramlar üzerinde yaptığımız sıkı tartışmalar şeklinde geçiyordu.

aşk bu kavramlardan bir tanesiydi ve kesinlikle ortak bir yargıda birleşemediğimiz, oldukça karmaşık ve zor bir kavramdı. anlamak istediklerimiz, anlatma çabalarımızın epey uzağında kaldı.aşkı bir kavram olmaktan çıkarıp nesnel bir gerçekliğe dönüştürmeyi denediğimizde, önümüze bütün iğrençliğiyle hunharca parçalanmış, çıplak bir bedenin kan revan içerisinde ki görüntüsü geliyordu ki; parçalanmış, ısırılarak kopartılmış ve rasgele vurulmuş kesiklerde, derin yarıkların açılmış olduğu bir bedendi bu!galiba aşkın kavramsal çözümlemesini yaparken, üzerindeki o koruyucu kefen sargısını hiç açmamak gerekiyormuş!

(...devam edecek)

bir: işte yine o ipi görüyorum

(toz ve gaz bulutu: burada)

“ericsson 337’nin şarj cihazını bulmak istiyorum…”

birisi de gelip tipi tip sakızlarının ilk karikatürünü bulmamı da istemez ki! pembo bile olur… al o takoz telefonunu… şarj cihazını bulabilir miymişim. bulabilirim tabii. işim bu benim.

“oo.. çok eski bir model ama o…”
“evet biliyorum… ama benim için çok önemli.”
“yol arkadaşı ha?”

dalga geçiyorum. sempatik görünmeye çalıştığımı zannediyor ama. belki de duyarlı olduğumu zannediyordur. ne zannederse zannetsin ama dalga geçtiğimi zannetmesin. aman….

“bu telefonu yıllar önce kaybetmiştim…”

dur! dur! anlatma bana öykünü! çok geveze bir teyzeye benziyorsun… daldan dala atlayıp gelininin donundan falan bahsetmeye başlarsın sen şimdi…aman dur! yalvarırım dur!

durmaz!

“…sonra gidip yenisini aldı gelinim… aslında oğlum alacaktı ama çok yoğun işleri olan biridir… gelin boş boş oturur… işyerinde oturur yani… işi ne; o alacak tabii…”

hııı-yaaa! beyin enerjimle bir kalp krizi geçirmesine neden olabilir miyim acaba… hayır; uğraşamam şimdi kalp masajıyla ambulansla doktorla… tamam, konuş be kadın! öldür beyin hücrelerimi gereksiz laflarınla….

“ama yeni aldığı telefonda benim kayıtlı mesajlar yoktu…”

nasıl?

“çok kızdım bu yüzden ama hiç lafını etmedim…oğlum duysa tatsızlık olur diye içime attım…ne zaman?…dört yıl mı beş yıl mı önce… sinan’ın ilkokula başladığı yıldı galiba? tabii canım beş yıl oluyor… geçenlerde, allah sizi inandırsın…”

tamam inanıyorum… size inanmamak imkansız. inanmamak gibi bir hataya düşmek aptallık…allah işi halletti siz yeter ki yormayın kendinizi. daha bir dolu insan var, lafları beyin hücrelerime nişanlanmış… sıralarını bekliyorlar… tekstlerini ezberliyorlar….

“…eski bir güneş gözlüğünün kabından çıktı….”

zeki müren’den mi ödünç almıştınız o kabı? o takoz telefon hangi gözlük kabına sığar yahu! hem neden gözlük kabına koyarsın telefonu?

“…oraya da niye koyduysam…”

gülme…gülme… sakatsın ya ondan koymuşsundur…

“..neyse…”

ne güzel dedin… susar mısın? bana ne bana ne bana ne…. sersem kedi saldırsana şuna… onun bacağının kan emicisi ol… bak hep konuşur hem seninle..

“…buldum bulmasına telefonu ama şarj cihazını atmışız işte… tabii bunca yıl gözlük kabında dura dura şarjı bitmiş…”

eh…tabuta yerleştirmişsin, geriye gömmek kalmış ama kanırtıyorsun işte….

“…şimdi baktı bizim gelin telefonculara falan yok bulamadı… çok eski modelmiş… bulunmazmış… hoş iki dükkana bakmıştır sonra boş vermiştir ama allah var ben de baktım…yok bulamadım…”

ve bana geldin…bittiii…. oh ne kadar güzel…..

“şimdi o aleti bulursam, telefonu şarj edebileceğim…”

bravo!

“…böylece o mesaja da bakabileceğim…”

ne mesajı diye sormayacağım.
mesaj asla konumuza dahil olmamalı. ama önce şunu sormalıyım:

“eski telefonunuzun numarasıyla yeni telefonunuzun numarası aynı mı?”
“evet?”

güzel…

içimden bir ses:
“bakın hanımefendi. mesajlar ya da kayıtlı telefon numaraları cep telefonlarına taktığınız sim kart denilen teknolojik ıvır zıvırlarla alakalıdır. siz telefonunuzu kaybettikten sonra yeni bir telefon aldığınızda o yeni telefona hafızası boş olan bir sim kart takılır. eski sim kart da işlevsiz olur. servis sağlayıcılar eski hattı kapatırlar yani… ve sizin o mesaja ulaşmanızın olanağı yoktur. hele beş sene sonra… olacağı varsa da olmaz….”
ve bu sese karşı başka bir ses:
“o zaman ben boş yere arıyorum şarj cihazını… haa… tamam o zaman… neyse kalsın… size iyi günler…”

bu benim bilgisayar karşısında mayın tarlası oynamaya devam etmemden başka ne anlama gelir? bir insana, bir yaşlı bayana, off, geveze bir kadına, şu salak moruğa yardım etmemden başka…
iyi bir insanım ben. di mi doki? evet ama iyiliğin de sonuçları vardır… iyiliğin kötü sonuçları olabilir. birine adres tarif etmekle iyilik yaptığını zannedersin ama senin tarifin yüzünden girdiği sokakta kafasına balkon düşer ölür… nerde o zaman iyilik?
hem bu kadının hayatında bir amaç var işte… bu amacı yok etmekle ona iyilik mi yapmış olacağım? en fazla, teknoloji konusunda biraz daha bilgili olarak evine dönecek… ama bir boşluğa düşecek… geliniyle dolduracak o boşluğu… evet aslında gelinine iyilik bile olur… şarj aletini bulup teslim ederim ve bu kadar. hem, bir şey öğrenmenin bedeli olmalı… öğrenmenin yaşı yoktur tabii… ha doki? yaşlı insanlar da bişeyler öğrenebilir… sadece romatizma ya da boktan diyetler konusunda kendilerini geliştirmeleri ne kadar da üzücü….

işte yine o ipi görüyorum. iyi bir insan olmak ile kötü bir insan olmak arasına gerilen ipi görüyorum. o ipin üzerindeyim. iyi insan olma tarafında mayın tarlası var… diğerinde paraya çevrilebilecek bir şarj aleti. benim şarj olmam lazım… kendimi yenilemem… bunun için de para lazım…
ne ipi be!

“aslında bir sonraki model olsaydı işimiz daha kolay olurdu. yine zor olurdu tabii ama daha kolay olurdu işte… daha az zor da diyebilirim…”
“bulabilir misiniz?”
“benim işim bu hanım efendi. bu büronun kirasını karşılamam lazım…”
“o mesajı okumam gerek… çok önemli..”

anlatma bana! mesajdan bahsetme bana! ben o antika şarj aletini getirdiğimde ve sen telefonunu çalıştırdığında bir sikim olmayacak! “mesaj yook…a-aa…” diye kalacaksın… ve bana “hani mesaj!” diyeceksin… işte o zaman olmaz… benim senin mesaj probleminle bir ilgim yok… benim şarj aletini bulmaktan başka bir işim yok ve bunu yapacağım… ipin üzerine çıkartma beni yine!


“ee.. telefonunuz bende kalmalı…”
“neden?”
“şarj aletini bulduğumda işe yarar olup olmadığını anlamam için…”
“a.. evet aslında… aman dikkatli olun…içinde çok önemli…”

sus be!

“dikkatli olurum siz hiç merak etmeyin!”

tık! tıkandı işte ağzına laf… hadi git… dur gitme nereye gidiyorsun!

“bana bir telefon numarası falan bırakmanız gerekiyor…”
“a.. evet aslında… bi kağıt kalem varsa…”
“buyrun..”

şu yaşlı insanların en önemsiz şeyi bile özene bezene, yavaş yavaş yazmaları yok mu! sanki çerçeveletip asacam!

“e.. bir de şarj aletini bulduğumda, tabii çalışır vaziyette olduğunu kontrol ettikten sonra, onu satın almam icap edecek…”
“hemen alın! aman diyim... bulur bulmaz alın!”

off…peki nasıl almamı önerirsiniz? hoş, muhtemelen beleşe getireceğim ama bunu düşünmeniz lazım… ben havuçla yapmıyorum ki alışverişlerimi…

“adamın istediği para bende çıkışmazsa…”
“a.. evet aslında… ne kadardır acaba?”
“antikacılara falan da bakmam gerekebilir… antikacılar da bulunmayan bir şey olduğunu bildiklerinden ellerindeki malı olabildiğince yüksek fiyatla satmaya meyillidirler… düşünün ki araştırmalarım sonucu istediğimiz şarj aletinin başka bir şehirde satıldığını duydum. eh denemem de gerekiyor... yani şehir dışına çıkmam icap edebilir…bunun gibi şeyler işte… olabilir… keşke olmasa ve büyük bir şans eseri bir an önce bulsam ama işimizi şansa da bırakmamalıyız…. şansa bırakacaksak benim işim ne öyle değil mi? ”

hadi be! daha fazla üfüremiyorum sen şişir şu miktarı….

“şimdilik bu kadar yeter.. mi?”

ağzına bile sıçar! manyak bu kadın… şarj cihazı değil orta halli bir jeneratör alınır be bu parayla!

“yeter umarım… zaten prensip olarak tüm harcamalarımızı olabildiğince faturalamaya çalıştığımız için artanı size iade edilecektir… şu formu doldurun lütfen… böylece her şey yasal olur… kapora olarak bıraktığınız miktarı da yazın… hayır şuraya… evet…”

başlık atacak sanki… en tepeye yazmaya çalışıyor…

“gerçi yazmıştım ama… bir daha mı yazayım telefon numarasını buraya…”
“ev numaranızı yazın oraya…”
“ev numaramı vermiştim zaten ben size…”
“o zaman cep numaranızı… yazın…”

çok gerginim doki… şu kadın gidiverse rahatlayacağım… hayır gergin değilim aslında sinirliyim… onu kazıkladığımı düşünmek istemiyorum ama galiba biraz öyle oluyor. mecburum ama buna doki… mayın tarlası var o tarafta… kareleri çarpılamakla geçiyo günler zaten…baksana şu takvimin haline… her yer mayın dolu… kımıldamam lazım benim… şarj olmam lazım! sinirlenmeden ama… sakin olarak… di mi dok-ki!

“işte bu da benim cep telefon numaram… istediğiniz zaman arayabilir işinizi takip edebilirsiniz… ben de sizi arayacağım…”
“ben sizi ararım... zaten duramam, merak ederim… aman elinizden geleni yapın çünkü o telefonda çok önemli….”
“hiç merak etmeyin hanımefendi… şarj aletini bulacağım sizin için…”

hadi anca gidersin… kışt!

(devamı burada)