bab bab bara baaab bara
yatağımdan çıkmak istemedim. yürümek, bir şeyler yemek, birileriyle konuşmak istemedim... yatağıma girmek istemedim. uyumak da uyanmak da... sevgilimi yanımda istemedim yanımdan ayrılmasını da... baktım bakmış oldum. yürüdüm yürümüş oldum. oturduk konuştuk, konuşuldu. birkaç bardak çay. sigara içtim midem bulandı. telefonlar çaldı, kasetler değiştirildi.
merak ettim sordum; sen sanki bilmiyor musun bazen uzanmanın hiç de uzanmak olmadığını? bazen hiçbir şeyin kendisi bile olamadığını? ama kendini kandırmamalısın dedi. neden? neden öyle dedi? bazen ben, ben olmuyormuşum; öyle demiyor muydu? onu da mı kandırıyormuşum? soru sordum ama cevap almak istemedim.
bir hapşırsam herkes çok yaşa diyecek ama demesinler. en azından hep aynı şekilde demesinler.. hep aynı hapşırığı mı çıkarıyorum ben onların karşısına? burnumun ucunda duran sümüğü gösteriyor; gizlice... benim öyle görünmemi istemiyor. alıveriyorum hemen pisliği; gülümsüyorum. ben de öyle görünmek istemiyorum çünkü. ben ama sonra hiç görünmek istemiyorum: oradan kaçıyorum.
uçağı gösteriyorum. konuşuyoruz. arabaları gösteriyor konuşuyoruz. onunla buluşacağız belki. ne kadar çok karakter var? belki o ve kardeşi de gelecek. bu arada onun arkadaşları da katılabilir bize. bize. ben ve onlara. hep beraber oturacağız; mecburen yağdan yakacağız. hiçbirimiz bir şey gösteremeyecek. kendimizden başka gösterebilecek bir şey bulamayacağız. ne kadar sinir bozucu: kendimizden sıkıldığımız kadar başka hiçbir şeyden de sıkılmıyoruz. bir de o yetmezmiş gibi kendimizle onu sıkacağız. ben sıkmak istemiyorum. kendisiyle beni sıkacak. o. mesela ters tarafından kalkmış olacak; sınavı kötü geçmiş ya da defterini falan kaybetmiş? dert mi yok hayatta. sanki ben yatağımdan çıkmak istedim. sanki ben kendimi seviyorum!
ama böyle olmaz ki! tatil günleri ya da işte tatil gibi olan günler geliyor aklıma; eğlenceli güzel zamanlar... iyi günler... şimdi tatillik bir durum yok; günler sıkıcı... hepimiz iyi gün dostu muyuz yoksa? olur mu canım hep beraber sıkılıyoruz. hep beraber eğlenmiyor muyuz? eğlenmiyor muyuz yoksa? en son ne zaman eğlendim; geçen gün gittiğim filmi saymak istemiyorum lütfen! üstelik bir komedi filmiydi... başka çarem yoktu!
kötü olduğunun görülmesini istiyor. ben de istiyorum. nedense? oysa yataktan çıkmak bile zor geliyorken bu kadar angarya bir iş? ah; ben ne aptalmışım; gülüp eğlenmek varken neleri dert edinmişim. benim canımı sıkan da neymiş öyle; lanet olası saçmalıklar değil de ne? ben iyi olduğumun görülmesini istiyorum. iyi olduğunun görülmesini istiyorum... onun da...
şarkı söyleyebiliyorsa bir insan ondan hala iş çıkar demektir.
bir de insanların arkasından hareket çekebiliyorsa... ama tabii görünmeden!
ama ben yatağımdan bile çıkmak istemiyorum...
merak ettim sordum; sen sanki bilmiyor musun bazen uzanmanın hiç de uzanmak olmadığını? bazen hiçbir şeyin kendisi bile olamadığını? ama kendini kandırmamalısın dedi. neden? neden öyle dedi? bazen ben, ben olmuyormuşum; öyle demiyor muydu? onu da mı kandırıyormuşum? soru sordum ama cevap almak istemedim.
bir hapşırsam herkes çok yaşa diyecek ama demesinler. en azından hep aynı şekilde demesinler.. hep aynı hapşırığı mı çıkarıyorum ben onların karşısına? burnumun ucunda duran sümüğü gösteriyor; gizlice... benim öyle görünmemi istemiyor. alıveriyorum hemen pisliği; gülümsüyorum. ben de öyle görünmek istemiyorum çünkü. ben ama sonra hiç görünmek istemiyorum: oradan kaçıyorum.
uçağı gösteriyorum. konuşuyoruz. arabaları gösteriyor konuşuyoruz. onunla buluşacağız belki. ne kadar çok karakter var? belki o ve kardeşi de gelecek. bu arada onun arkadaşları da katılabilir bize. bize. ben ve onlara. hep beraber oturacağız; mecburen yağdan yakacağız. hiçbirimiz bir şey gösteremeyecek. kendimizden başka gösterebilecek bir şey bulamayacağız. ne kadar sinir bozucu: kendimizden sıkıldığımız kadar başka hiçbir şeyden de sıkılmıyoruz. bir de o yetmezmiş gibi kendimizle onu sıkacağız. ben sıkmak istemiyorum. kendisiyle beni sıkacak. o. mesela ters tarafından kalkmış olacak; sınavı kötü geçmiş ya da defterini falan kaybetmiş? dert mi yok hayatta. sanki ben yatağımdan çıkmak istedim. sanki ben kendimi seviyorum!
ama böyle olmaz ki! tatil günleri ya da işte tatil gibi olan günler geliyor aklıma; eğlenceli güzel zamanlar... iyi günler... şimdi tatillik bir durum yok; günler sıkıcı... hepimiz iyi gün dostu muyuz yoksa? olur mu canım hep beraber sıkılıyoruz. hep beraber eğlenmiyor muyuz? eğlenmiyor muyuz yoksa? en son ne zaman eğlendim; geçen gün gittiğim filmi saymak istemiyorum lütfen! üstelik bir komedi filmiydi... başka çarem yoktu!
kötü olduğunun görülmesini istiyor. ben de istiyorum. nedense? oysa yataktan çıkmak bile zor geliyorken bu kadar angarya bir iş? ah; ben ne aptalmışım; gülüp eğlenmek varken neleri dert edinmişim. benim canımı sıkan da neymiş öyle; lanet olası saçmalıklar değil de ne? ben iyi olduğumun görülmesini istiyorum. iyi olduğunun görülmesini istiyorum... onun da...
şarkı söyleyebiliyorsa bir insan ondan hala iş çıkar demektir.
bir de insanların arkasından hareket çekebiliyorsa... ama tabii görünmeden!
ama ben yatağımdan bile çıkmak istemiyorum...
Gergin Teller
Parmakların
Bir karadulun kuru yapraklarda yürümesine özenircesine
Kararlı ve acımasızca
Geziniyor gergin tellerin üzerinde
Yokluyor her birini sıraylla
Bazen uzun tırnakların kaymak istiyor boydan boya
Ama her seferinde
O çığlık kopuyor
Ve saçtığı dehşet dağlıyor akılları
Kör oluyor onu duyan,
Tüm kulaklar...
Parmakların
Takılıyor gergin tellere
Yere yığılıyorsun
Ancak tüm benliğin bir tele dönüşüyor
Gerilip sarsılırken
Kararsızlığın havayı titretiyor
O çok güvendiğin cesaretin
Yerini korkuya bırakıyor
Öyle ki sesin kendi endişende yitip gidiyor
Kızıl mermerdeki yansıman bile
Senden kaçıyor
Gözlerindeki anlam
Gömülüyor derinlere
Ve göğsüme düşen gölgen
Alnımdaki kırışıklara saklanıyor...
Parmakların
Kuru umutlara benziyor
Şanssızlıklar çölünde nehri bulamadan
Hırsının ışığında yanıp gitmiş...
Kavruk bir karanlık
Savaşa giden bir askerin ölüme boyun eğmişliğiyle
Yeni doğmuş bir tanrıçanın hayattan henüz
Bıkmamış gülümsemesini taşıyor,
Zamanın kahrını çalıyor,
Gergin tellerin üzerinde.
Bir karadulun kuru yapraklarda yürümesine özenircesine
Kararlı ve acımasızca
Geziniyor gergin tellerin üzerinde
Yokluyor her birini sıraylla
Bazen uzun tırnakların kaymak istiyor boydan boya
Ama her seferinde
O çığlık kopuyor
Ve saçtığı dehşet dağlıyor akılları
Kör oluyor onu duyan,
Tüm kulaklar...
Parmakların
Takılıyor gergin tellere
Yere yığılıyorsun
Ancak tüm benliğin bir tele dönüşüyor
Gerilip sarsılırken
Kararsızlığın havayı titretiyor
O çok güvendiğin cesaretin
Yerini korkuya bırakıyor
Öyle ki sesin kendi endişende yitip gidiyor
Kızıl mermerdeki yansıman bile
Senden kaçıyor
Gözlerindeki anlam
Gömülüyor derinlere
Ve göğsüme düşen gölgen
Alnımdaki kırışıklara saklanıyor...
Parmakların
Kuru umutlara benziyor
Şanssızlıklar çölünde nehri bulamadan
Hırsının ışığında yanıp gitmiş...
Kavruk bir karanlık
Savaşa giden bir askerin ölüme boyun eğmişliğiyle
Yeni doğmuş bir tanrıçanın hayattan henüz
Bıkmamış gülümsemesini taşıyor,
Zamanın kahrını çalıyor,
Gergin tellerin üzerinde.
Büyüklerin Gözünden
Ben evrenin merkezindeki karadeliğim.
Beni bulmaya çabalamayın çünkü ışığınızı bile o kadar kıskanıyorum ki tellerinden tutup bogazıma bağlıyorum,
Kendimi tekrar tekrar boğup,
Yaşayanları bu sonsuz ölümüme ortak etmek için.
Çevremde dönüp duruyor galaksiler.
Ne de çalışkan şeyler onlar,bilmiyorlar mı ki eninde sonunda benim olacaklar?
Hepsinin kalbinde ben varım,
Hepsinin tek arzusu benim,
Arzulamasalar da...ölümü.
Verdiğimi alacağımı bilmiyorlar mı ki?
Aslında hiç vermediğimi,hep benim olduğunu varoluş amaçlarının.
Tek yazgılarının beni beslemek olduğunu,
Ve ancak açlığımı artıracaklarını ben tekrar ölene dek,ve tekrar,ve tekrar,ve tekrar...
Şu yıldızlara ne demeli asıl?
Onlar ki ikinci derecen de olsa bana aitler.
Nasıl da umursamazca parlıyorlar.
Bilmiyorlar mı ki sönmek için yanıyorlar?
Doğurdukları gezegenleri yakmak için ısıtıyorlar.
Görünmez halatlarla bağlamışlar kendilerine,
Uzayın uçurumlarından kayarken ölüme hediye olsun diye mi?
Evren ne kadar küçük...
Ne kadar boş...
Yalnızlığım için bir ölçüt bile yok...
Ancak insanlar bulmuş diyorlar,
Varolamayacak kadar büyük kavramlar.
Sahip olduğum tüm galaksilerden fazlaymış,
Şu sayı dedikleri şey.
Sınırsızmış
Evreni bile aşarmış
Neden peki sonlarının geldiğini göremiyorlar?
Onlardan önce niceleri oldu şu sonsuzlukta,
Hepsi kurtuluşu amaçladı,
İzin vermedim,
Gerektiğinde savurdum bir metal ve taş yığınını üzerlerine,
Gerektiğinde kuruttum yıldızlarını.
Ya bu insanlar...
Ölmek istemiyorum artık,
Ölü doğdum ve ölüyorum,
Öldürüyorum.
Belki de azad etmeliyim onları,
Belki akıllanırlar,
Ve anlarlar yaşamın,
En büyük güç olan benim bile,
Ulaşamayacağım bir rüya olduğunu.
Ve bırakırlar bu küçük inatlarını,
Farkederler ne kadar şanslı olduklarını...
Küçüklerin Gözünden
Topuklu ayakkabılar buzu kesip uzaya gönderirken donmuş parçacıkları,
Orada bir yerde minik bir bakteri önünde duran tozu yemeye çalışıyordu...
Bir türlü ulaşamayınca tepesi attı ve küçük çıkıntılarını kullanarak yarı çözülmüş sularda birkaç nanometre ilerideki tepeciğe ilerledi.
Yolculuk onu yormuş, kendine gelmek için ön kısmını ışığa uzatmıştı. Kısa süre sonra içinde yüzdüğü su titreşmeye başladı. Titreşimler giderek artıyor, onu tedirgin edecek şiddete ulaşıyorlardı.
Tam arkasını dönüp yerini değiştirecekti ki, siyah, parlak, hem çok güzel, hem de ürkütücü bir gökdelen gibi yükselen, ince yapının geldiğini gördü. Artık zamanı yoktu, kendini çarpışmaya hazırladı, önünde uzanan buz kütleleri bir bardak sudaki dev dalgalar gibi kıvrılıp -ki bunu ona 378 bölünme öncesindeki bakteri atasının genetik hafızası söylemişti- yükseliyordu.
Parlak cisim üzerine düşen ışığı kesti ve birden bire yavaşlamaya başladı. Ancak momentum o kadar fazlaydı ki, altında çatırdayan buz parçaları basınca dayanamayıp mikroskobik bir patlamayla onu da beraberlerinde 10larca santimetre yükseğe fırlattılar. Bakterimiz neye uğradığını şaşırmıştı, resmen uçuyordu. Havada kısa süreliğine asılı kaldı, ardından yavaşça süzülerek yere iniyordu ki, bulanık bir karaltı görüşünü kapattı. Başına gelenlerin saçma olmaya başladığını düşünmeye başlamıştı.
Başına gelenler gerçekten de saçma -biraz da fazla- oluyordu.
Kendini camdan okyanusun üzerinde yapacak daha iyi bir şeyi yokmuş gibi ve bir o kadar da şevkle dans eden kadının eteğinde buldu. Demek dünya dedikleri buydu, milyonlarca şerit altlı üstlü birbirinden geçirilmiş, neredeyse hiç boşluk kalmamıştı aralarında. Üstünde bulunduğu zemin dalgalanıp bir an parıldıyor, bir an tekrar matlaşıp gölgelere boğuluyordu. Ama onu en çok cezbeden, durmadan değişen gökyüzüydü. Yukarı baktığında gördüğü manzara renkten renge gidip, daha önce şahit olmadığı açılardan kendi başına ulaşması olanaksız olan diyarları sunuyordu ona. Algısının ötesinde şeyler vardı oralarda, atalarının bile hiç bulunmadığı.
Aniden tutunduğu kumaş çılgınca devinimlerine son verdi ve duruldu. Şimdi de bir başka kumaş parçasına sürtünüyordu bu kara ağ. Kırmızı bir tenteyi andırıyordu öteki. Yırtılacakmışcasına gergin, nasıl da bir ısı yayıyordu, kızıl bir çöl yangını gibiydi. Daha önce böylesine bir etkiye maruz kalmamıştı bizimki. Ve siyah da kırmızıya karşılık verdi, ikisi birden ısındılar, sonra aralarından bir esinti geçti. Esintiler olurken az da olsa uzaklaşıyorlardı, ama her ayrılıktan sonra daha da güçlü bir sıcaklık... Bu devinim sürüp gitti, dans hızlandı ve;
Kadının havada uçuşan eteğine sürttü bir an adamın zarafetle kavis çizen eli gökyüzünde. Bu da yeterliydi davetsiz misafirimizin konut değiştirmesi için...
Alev alev yanan, ama bir o kadar da canlılık hissi uyandıran acık pembe bir şey üzerine geldi. Kumaşın derinliklerine kaçma istedi ama beceremeyince el onu alıp kaldırdı havaya. Bir kez daha nefes kesen manzaraya şahit oldu. Devler birbiri çevresinde dönüp, birleşmekteydiler dokunmaksızın bir diğerine. Derinin kıvrımları arasında ilerlerken başka varlıklar gördü kendine benzeyen, bazısı kendi halinde, bazısı sürüler şeklinde tek bir gaye için durmadan çalışıyor. Merak etti neden hiçbiri aşağıda -ve bazen yukarıda- olan bitenle ilgilenmiyor diye. Hâlbuki ne kadar büyüleyiciydi bütün bu hareket. Onu taşıyan el terlemeye başlamıştı, her yandaki kuyulardan sular yükseliyordu, ama bu sefer geldiği yerdeki gibi dondurucu değil, sıcak, hatta yapışkan denebilecek kadar kıvamlı bir su. Sular ona yaklaştıkça yukarı tırmanmaya çalıştı, ancak mümkün müydü ki böyle uzun bir yolculuğu zamanında tamamlamak. Artık düşünmüyordu ne olacağını, belki merak ediyordu o kadar. Zaten enerjisi de tükenmek üzereydi. Kendini saldı son kez devlerin iradesine, kaderini belirlesinler diye.
Adamın eli öncekinden de esnek ve doğaüstü bir kesinlikle bir yay çizdi buzun birkaç santim üzerinde. Ve aynı anda kadın savurdu kendini adamın güçlü gövdesinin üzerinden. El yukarı kalkarken, altında kalmış olan bu mikroskobik şehirler bir bir döküldüler camdan okyanusa, tozdan bulutlara kurulmuş evler gibi düştüler, sonsuzluk gibiydi düşüşleri.
Bakteri uyandığında hala düşüyordu, ve çevresinde diğerleri, bazısı çoktan ölmüştü açlıktan. Her an yaklaşıyordu yüzeye. Ama beklenmedik bir hediyesi olacaktı bu anlam veremediği oyunun ona. Onu yerden alıp göklere taşıyan uzun siyah ve parlak duvar gene üzerine gelmekteydi. Bu sefer ıskalamadı, ve onu bir buz kütlesiyle camdan okyansun sınırlarının ötesine gönderdi.Küçük bir çocuğun yanağına.
Gösteri bittikten sonra devler alkışladılar en çok beğendikleri çifti. Ve küçük çocuk birinin elinden tutup buz pistinin yanındaki kalabalık sokağa çıktı. Yürürken dar yollarda birbirine çarpmadan ilerlemeye çalışan yüzleri inceliyordu.
Bakterimiz bu sokağın evren olması gerektiğine kanaat getirdi. Ve öldü.
Orada bir yerde minik bir bakteri önünde duran tozu yemeye çalışıyordu...
Bir türlü ulaşamayınca tepesi attı ve küçük çıkıntılarını kullanarak yarı çözülmüş sularda birkaç nanometre ilerideki tepeciğe ilerledi.
Yolculuk onu yormuş, kendine gelmek için ön kısmını ışığa uzatmıştı. Kısa süre sonra içinde yüzdüğü su titreşmeye başladı. Titreşimler giderek artıyor, onu tedirgin edecek şiddete ulaşıyorlardı.
Tam arkasını dönüp yerini değiştirecekti ki, siyah, parlak, hem çok güzel, hem de ürkütücü bir gökdelen gibi yükselen, ince yapının geldiğini gördü. Artık zamanı yoktu, kendini çarpışmaya hazırladı, önünde uzanan buz kütleleri bir bardak sudaki dev dalgalar gibi kıvrılıp -ki bunu ona 378 bölünme öncesindeki bakteri atasının genetik hafızası söylemişti- yükseliyordu.
Parlak cisim üzerine düşen ışığı kesti ve birden bire yavaşlamaya başladı. Ancak momentum o kadar fazlaydı ki, altında çatırdayan buz parçaları basınca dayanamayıp mikroskobik bir patlamayla onu da beraberlerinde 10larca santimetre yükseğe fırlattılar. Bakterimiz neye uğradığını şaşırmıştı, resmen uçuyordu. Havada kısa süreliğine asılı kaldı, ardından yavaşça süzülerek yere iniyordu ki, bulanık bir karaltı görüşünü kapattı. Başına gelenlerin saçma olmaya başladığını düşünmeye başlamıştı.
Başına gelenler gerçekten de saçma -biraz da fazla- oluyordu.
Kendini camdan okyanusun üzerinde yapacak daha iyi bir şeyi yokmuş gibi ve bir o kadar da şevkle dans eden kadının eteğinde buldu. Demek dünya dedikleri buydu, milyonlarca şerit altlı üstlü birbirinden geçirilmiş, neredeyse hiç boşluk kalmamıştı aralarında. Üstünde bulunduğu zemin dalgalanıp bir an parıldıyor, bir an tekrar matlaşıp gölgelere boğuluyordu. Ama onu en çok cezbeden, durmadan değişen gökyüzüydü. Yukarı baktığında gördüğü manzara renkten renge gidip, daha önce şahit olmadığı açılardan kendi başına ulaşması olanaksız olan diyarları sunuyordu ona. Algısının ötesinde şeyler vardı oralarda, atalarının bile hiç bulunmadığı.
Aniden tutunduğu kumaş çılgınca devinimlerine son verdi ve duruldu. Şimdi de bir başka kumaş parçasına sürtünüyordu bu kara ağ. Kırmızı bir tenteyi andırıyordu öteki. Yırtılacakmışcasına gergin, nasıl da bir ısı yayıyordu, kızıl bir çöl yangını gibiydi. Daha önce böylesine bir etkiye maruz kalmamıştı bizimki. Ve siyah da kırmızıya karşılık verdi, ikisi birden ısındılar, sonra aralarından bir esinti geçti. Esintiler olurken az da olsa uzaklaşıyorlardı, ama her ayrılıktan sonra daha da güçlü bir sıcaklık... Bu devinim sürüp gitti, dans hızlandı ve;
Kadının havada uçuşan eteğine sürttü bir an adamın zarafetle kavis çizen eli gökyüzünde. Bu da yeterliydi davetsiz misafirimizin konut değiştirmesi için...
Alev alev yanan, ama bir o kadar da canlılık hissi uyandıran acık pembe bir şey üzerine geldi. Kumaşın derinliklerine kaçma istedi ama beceremeyince el onu alıp kaldırdı havaya. Bir kez daha nefes kesen manzaraya şahit oldu. Devler birbiri çevresinde dönüp, birleşmekteydiler dokunmaksızın bir diğerine. Derinin kıvrımları arasında ilerlerken başka varlıklar gördü kendine benzeyen, bazısı kendi halinde, bazısı sürüler şeklinde tek bir gaye için durmadan çalışıyor. Merak etti neden hiçbiri aşağıda -ve bazen yukarıda- olan bitenle ilgilenmiyor diye. Hâlbuki ne kadar büyüleyiciydi bütün bu hareket. Onu taşıyan el terlemeye başlamıştı, her yandaki kuyulardan sular yükseliyordu, ama bu sefer geldiği yerdeki gibi dondurucu değil, sıcak, hatta yapışkan denebilecek kadar kıvamlı bir su. Sular ona yaklaştıkça yukarı tırmanmaya çalıştı, ancak mümkün müydü ki böyle uzun bir yolculuğu zamanında tamamlamak. Artık düşünmüyordu ne olacağını, belki merak ediyordu o kadar. Zaten enerjisi de tükenmek üzereydi. Kendini saldı son kez devlerin iradesine, kaderini belirlesinler diye.
Adamın eli öncekinden de esnek ve doğaüstü bir kesinlikle bir yay çizdi buzun birkaç santim üzerinde. Ve aynı anda kadın savurdu kendini adamın güçlü gövdesinin üzerinden. El yukarı kalkarken, altında kalmış olan bu mikroskobik şehirler bir bir döküldüler camdan okyanusa, tozdan bulutlara kurulmuş evler gibi düştüler, sonsuzluk gibiydi düşüşleri.
Bakteri uyandığında hala düşüyordu, ve çevresinde diğerleri, bazısı çoktan ölmüştü açlıktan. Her an yaklaşıyordu yüzeye. Ama beklenmedik bir hediyesi olacaktı bu anlam veremediği oyunun ona. Onu yerden alıp göklere taşıyan uzun siyah ve parlak duvar gene üzerine gelmekteydi. Bu sefer ıskalamadı, ve onu bir buz kütlesiyle camdan okyansun sınırlarının ötesine gönderdi.Küçük bir çocuğun yanağına.
Gösteri bittikten sonra devler alkışladılar en çok beğendikleri çifti. Ve küçük çocuk birinin elinden tutup buz pistinin yanındaki kalabalık sokağa çıktı. Yürürken dar yollarda birbirine çarpmadan ilerlemeye çalışan yüzleri inceliyordu.
Bakterimiz bu sokağın evren olması gerektiğine kanaat getirdi. Ve öldü.
yirmi : aklımdaki her şeyi sildim
(başlangıç ve önceki bölüm )
emlak işiyle uğraşmak benim için daha iyi olacak galiba? evine hayalet dadanan beni arar! masamda bir zarf var. ihtiyardan başka kimse bırakmış olamaz. zarfa pul yapıştırıp birine mi göndersem? babama? tubitak’a? minnet’e!
geveze ihtiyar! kocaman kocaman yazmış bir de!
minnet bey;
olan bitenler için üzgünüm ve bana ne kadar kızsanız haklısınız. size anlattığım her şey doğrudur ancak onlarla iletişime girmeniz sizin için hiç de iyi olmayacak diye düşündüm. oldukça gençsiniz ve hayat sizin hayatınız. gerçekten isterseniz onlarla bağlantı kurabilirsiniz ancak ben bunda aracı olmak istemedim… umarım anlayışla karşılarsınız.
sizin için mutlu bir yaşantı diliyorum.
not: mutfakta bulduğum kağıdı da sadece çok meraklı kişiliğinizi hesaba kattığım için zarfa koydum.
asla gözüme giremezsin!
…çok meraklı kişiliğimi hesaba katmış! bak sen!
kağıdı elime aldım ve aklımdaki her şeyi sildim. iki kelime:
“bu kadar.”
eh, sadece güldüm.
emlak işiyle uğraşmak benim için daha iyi olacak galiba? evine hayalet dadanan beni arar! masamda bir zarf var. ihtiyardan başka kimse bırakmış olamaz. zarfa pul yapıştırıp birine mi göndersem? babama? tubitak’a? minnet’e!
geveze ihtiyar! kocaman kocaman yazmış bir de!
minnet bey;
olan bitenler için üzgünüm ve bana ne kadar kızsanız haklısınız. size anlattığım her şey doğrudur ancak onlarla iletişime girmeniz sizin için hiç de iyi olmayacak diye düşündüm. oldukça gençsiniz ve hayat sizin hayatınız. gerçekten isterseniz onlarla bağlantı kurabilirsiniz ancak ben bunda aracı olmak istemedim… umarım anlayışla karşılarsınız.
sizin için mutlu bir yaşantı diliyorum.
not: mutfakta bulduğum kağıdı da sadece çok meraklı kişiliğinizi hesaba kattığım için zarfa koydum.
asla gözüme giremezsin!
…çok meraklı kişiliğimi hesaba katmış! bak sen!
kağıdı elime aldım ve aklımdaki her şeyi sildim. iki kelime:
“bu kadar.”
eh, sadece güldüm.
Hafif
- uçuyoruuuuum!
- nasıl yani?
- vuuuuuuuuuuiiii
- ...
- sen de gelsene buraya!
- nasıl gelebilirim çok yüksektesin
- ahahhaha,hadi ama
- ne yapmam gerekiyor bilmiyorum burası çok ağır,bastığım zemin bile bir yük üstümde
- bastığını sandığın yer sadece!
- sandığım mı? basıyorum işte bu bir gerçeklik değil midir?
- gerçek nedir?
- ne demek gerçek nedir? bilmiyor musun sanki ne olduğunu?
- hayir,ilk defa senden duydum.
- gerçeklik,o anda içinde bulunduğun ve senden bağımsız olan,seni etkileyen duruma denir.
- neyden bahsediyorsun sen ?
- gerçekliği sordun ya bana
- hatirlamıyorum..buraya gelsene hava çok güzel!
- nasıl oluyor anlamıyorum.önce soruyor sonra unutuyor.hem o orada ne yapıyor ki zaten...görünüşe göre uçuyor,ben ne yapıyorum peki? hiçbirşey..Hey bana baksana sen!
- efendim?
- oraya nasıl gelebilirim?
- çoktan buradasın ki!
- nasıl?
- nasıl dediğini duydum he he he..gördün mü,hemen yanı başımdasın işte!
- anlamıyorum..
- anlaman gerekmiyor ki
- YA NE YAPMALIYIM O ZAMAN SÖYLE!
- birşeyler yapmayı bırakmalısın,senin için iyi değil...
- tamam,tamam...oturuyorum işte buraya,bak,hiçbirşey yapmıyorum,sana bakmayı da kestim.ya şimdi?
- hâlâ düşünüyorsuuuun!
- düşünme..düşünme..resmen aklını kaçırmış,ne demek düşünme!düşünmezsem varolamam ki bu dünyada..dünya?işte bu!düşünme ki varolduğun yer dünya olmasın!
- baya uzun sürdü buraya gelmen...nasıl hissediyorsun?
- hissetmiyorum artık.burası ne kadar yüksekmiş! nereye kayboldun birden?hey neredesin?gerçekten güzelmiş böyle hafif olmak yahu,biraz turlayayım bari...uçuyoruuuuuuuuuuuuuuuum!
- HEY SEN! SÖYLESENE NASIL ÇIKTIN ORAYA?
(bırak gitsin hepsi kalsın dünyada yapışmışlar bir dikiş gibi toprağa.)
on dokuz : bana yalan söylendiğinde anlarım
(başlangıç ve önceki bölüm )
o iğrenç döşenmiş odada beni fazla bekletmedikleri için memnunum. sehpaya bir dolu dergi atıştırmışlar; aylar öncesinin sayıları… gerçekten bir psikolojik sorunla gelmiş olsam buna fazlasıyla takardım… belki de bilinçli olarak koymuşlardır eski sayıları: zaman nedir ki onlar için!
doktorun karşısında oldukça rahat davranmaya çalıştım. komik bir gözlük düzeltme alışkanlığı var… söyleyeceklerimi not alacak galiba, oturur oturmaz o kocaman defteri açtı… önemli bir şey söylemeyeceğim, en azından onun bilmediği bir şey söyleyemem…
“gergin görünüyorsunuz?”
daha ilk cümlesiyle beni test etmeye başladı…
“hayır gergin değilim… sadece… bilirsiniz…”
“siz anlatacaksınız… benim bir şeyler bildiğimi varsaymayın…”
“anlıyorum… güzel…”
“evet; sizi dinliyorum…”
“aslında açık konuşsak daha iyi olur…”
“tabii ki… çok güzel; aklınızdan geçen her şeyi bana çekinmeden anlatabilirsiniz…”
galiba bir süre konuşmam gerekecek… beni uygun bulmazsa kesinlikle her şeyi inkar edecektir… o halde içtenlikle davranmalı ve rahat olmalıyım…
“rahat ve eğlenceli biriyimdir…”
“evet…”
“yani, dostlarım beni hayatlarının bir parçası olarak görürler ve işte, hayata bakışım her zaman olumlu yöndendir… genellikle yani…”
“ne işle uğraşıyorsunuz?”
“ah evet… çok akıllıca… size çok uygun geleceğinden eminim… ben insanların bulmak istedikleri şeyleri onlar adına bulurum…”
“daha önce duymamıştım böyle bir meslek… memnun musunuz?”
“gayet tabii… eğlenceli bir iş ve insanlara yardımcı olmak da çok hoş!”
“anlıyorum… pekala… işinizden memnun olduğunuz kadar… örneğin, sosyal ilişkileriniz…”
“evet?”
“yani… sosyal ilişkileriniz ne alemde sizce?”
“iyi? bence, yani işte, bu aralar bir duygusal ilişkim yok… ama ailemle falan iyi… seviyorlar beni ve… bir sorun yok sayılır…”
“sayılır derken?”
“bana düzgün görünüyor demek istiyorum… olması gereken nedir pek kestiremiyorum… memnunuz…”
“benimle konuşmaya neden ihtiyaç duydunuz; bundan bahsedin…”
“sizinle? aslında… bakın benim psikolojik bir sorunum falan yok…”
“olması gerekmiyor?”
“tabii… haklısınız… herkes kadar stres falan… benim buraya gelme amacım…”
“evet?”
“açık konuşalım..”
“lütfen.”
“sisteminize dahil olmak istiyorum.”
dananın kuyruğunu saklamak ister misiniz? benimle ilgili sayfalarını daha rahat bulmak için, bence not aldığınız defterin içinde saklayın…
ama sanki kendi kuyruğu onu rahatsız etmiş gibi oturuşunu tamamen değiştirdi… evet, işte ben böyle biriyim… açık konuşun benimle!
“sistem?”
“anladınız…”
gülümsüyorum… güven ve sıcaklık yaymaya çalışıyorum… acaba oluyor mu?
“açıklar mısınız?”
“size her şeyi anlatayım… böylece samimiyetim hakkında da fikir sahibi olursunuz…”
“buyrun, sizi dinliyorum…”
bürom evet bürom; gelsin geveze bir ihtiyar, evet geveze, telefon ve onun şarj aleti, yaa, ne kadar saçma değil mi, mesaj diyor ama bakamaz, buna rağmen kabul ettim neden çünkü mayın tarlası üzerine ip germişler, mecburiyet bilirsiniz, hayat şartları, bir de eski sevgilim kısadalga, evet arkadaşız, ama uzun süre hiç görüşmedik çünkü, çünkü bilmiyorum ama onunla ilgisinde bir sürü dert varmış başımda sonra fark ettim, iyi oldu rahatladım, konuşmak bazen rahatlatıyor, evet teşekkür ederim, sonra götlek, torunu sinan, eşcinsel, size görünsün, tanırsınız mutlaka, televizyonla ve dizilerle aranız nasıl, benim hiç iyi değildir, işte ölü dediler aman tanrım olur mu dedim, benim müşterim fakat aldılar karakola götürdüler, hayır sadece bir iki saat kaldım ama yine de hoş değildi, evet, ardından bir sürü garip olay, mesajdı telefondu, istasyondu derken hanımefendi çıktı geldi anlattı her şeyi, işte her şeyi, zaman makinesini, sizi, yaptıklarınızı, adresinizi verdi çünkü ben de istedim, eh şudur budur… tamam mı? işte hepsi!
“anlattıklarınız çok ilginç..”
“değil mi! ama hepsi doğru; bana yalan söylendiğinde anlarım!”
“madem açık konuşmaktan yanasınız, ben de sizinle açık konuşayım…”
“teşekkürler…”
“sanırım o hanımefendi size bir iyilik yapmak istemiş…”
“evet , onu ikna edene kadar canım çıktı…”
“demek istiyorum ki yoğun şeyler yaşamışsınız ve kafanız oldukça karışmış…”
“evet, haklısınız, ama kendini bilen biriyimdir ve komplekslerimle yüzleşmekten çekinmem…”
“şunu hemen belirteyim ki ben sadece bir psikoloğum ve kendi alanımla alakalı birkaç dernekten başka hiçbir organizasyonla bir ilgim yok…”
direniyor!
“belki beni biraz heyecanlı buldunuz ama aslında oldukça makul ve soğukkanlıyımdır…”
“elbette… fakat açık konuşmamı istediniz… sizinle tekrar görüşelim… seanslar olumlu sonuçlar verecektir… bu arada biraz çevrenizden ve işlerinizden uzaklaşabilirsiniz; örneğin sakin bir tatil size iyi gelecektir…”
“bakın ben ruh hastası falan değilim!”
“elbette değilsiniz… sadece konuşmaya ihtiyacınız var…”
“müesser hanımı tanıyor musunuz?”
“lütfen… sakin olun… ismini ilk defa sizden duydum…”
“aşağılık geveze!”
“sinirlenmeyin lütfen, tam bir hafta sonra bu saatte…”
“gerçekten hiçbir ilginiz yok mu?”
“bir ilgim olmadığını beraber konuşarak ortaya çıkarabiliriz…”
kapıyı çarpıp çıkmadan hemen önce adama öfkeli bir bakış attım ama tam o sırada kalemini yere düşürdüğü için bunu göremedi… kapıyı çarpmamla defterini de düşürmesinden korktum ve olanca gücümle oradan uzaklaşmak istedim. sekreteri plastik gülümsemesiyle beni karşıladı ve hatırımı sordu. somurtarak gülümsediysem de onun ifadesinde bir değişiklik olmadı ve soğukkanlılıkla benden muayene ücretini talep etti…
(devamı: son bölüm!)
o iğrenç döşenmiş odada beni fazla bekletmedikleri için memnunum. sehpaya bir dolu dergi atıştırmışlar; aylar öncesinin sayıları… gerçekten bir psikolojik sorunla gelmiş olsam buna fazlasıyla takardım… belki de bilinçli olarak koymuşlardır eski sayıları: zaman nedir ki onlar için!
doktorun karşısında oldukça rahat davranmaya çalıştım. komik bir gözlük düzeltme alışkanlığı var… söyleyeceklerimi not alacak galiba, oturur oturmaz o kocaman defteri açtı… önemli bir şey söylemeyeceğim, en azından onun bilmediği bir şey söyleyemem…
“gergin görünüyorsunuz?”
daha ilk cümlesiyle beni test etmeye başladı…
“hayır gergin değilim… sadece… bilirsiniz…”
“siz anlatacaksınız… benim bir şeyler bildiğimi varsaymayın…”
“anlıyorum… güzel…”
“evet; sizi dinliyorum…”
“aslında açık konuşsak daha iyi olur…”
“tabii ki… çok güzel; aklınızdan geçen her şeyi bana çekinmeden anlatabilirsiniz…”
galiba bir süre konuşmam gerekecek… beni uygun bulmazsa kesinlikle her şeyi inkar edecektir… o halde içtenlikle davranmalı ve rahat olmalıyım…
“rahat ve eğlenceli biriyimdir…”
“evet…”
“yani, dostlarım beni hayatlarının bir parçası olarak görürler ve işte, hayata bakışım her zaman olumlu yöndendir… genellikle yani…”
“ne işle uğraşıyorsunuz?”
“ah evet… çok akıllıca… size çok uygun geleceğinden eminim… ben insanların bulmak istedikleri şeyleri onlar adına bulurum…”
“daha önce duymamıştım böyle bir meslek… memnun musunuz?”
“gayet tabii… eğlenceli bir iş ve insanlara yardımcı olmak da çok hoş!”
“anlıyorum… pekala… işinizden memnun olduğunuz kadar… örneğin, sosyal ilişkileriniz…”
“evet?”
“yani… sosyal ilişkileriniz ne alemde sizce?”
“iyi? bence, yani işte, bu aralar bir duygusal ilişkim yok… ama ailemle falan iyi… seviyorlar beni ve… bir sorun yok sayılır…”
“sayılır derken?”
“bana düzgün görünüyor demek istiyorum… olması gereken nedir pek kestiremiyorum… memnunuz…”
“benimle konuşmaya neden ihtiyaç duydunuz; bundan bahsedin…”
“sizinle? aslında… bakın benim psikolojik bir sorunum falan yok…”
“olması gerekmiyor?”
“tabii… haklısınız… herkes kadar stres falan… benim buraya gelme amacım…”
“evet?”
“açık konuşalım..”
“lütfen.”
“sisteminize dahil olmak istiyorum.”
dananın kuyruğunu saklamak ister misiniz? benimle ilgili sayfalarını daha rahat bulmak için, bence not aldığınız defterin içinde saklayın…
ama sanki kendi kuyruğu onu rahatsız etmiş gibi oturuşunu tamamen değiştirdi… evet, işte ben böyle biriyim… açık konuşun benimle!
“sistem?”
“anladınız…”
gülümsüyorum… güven ve sıcaklık yaymaya çalışıyorum… acaba oluyor mu?
“açıklar mısınız?”
“size her şeyi anlatayım… böylece samimiyetim hakkında da fikir sahibi olursunuz…”
“buyrun, sizi dinliyorum…”
bürom evet bürom; gelsin geveze bir ihtiyar, evet geveze, telefon ve onun şarj aleti, yaa, ne kadar saçma değil mi, mesaj diyor ama bakamaz, buna rağmen kabul ettim neden çünkü mayın tarlası üzerine ip germişler, mecburiyet bilirsiniz, hayat şartları, bir de eski sevgilim kısadalga, evet arkadaşız, ama uzun süre hiç görüşmedik çünkü, çünkü bilmiyorum ama onunla ilgisinde bir sürü dert varmış başımda sonra fark ettim, iyi oldu rahatladım, konuşmak bazen rahatlatıyor, evet teşekkür ederim, sonra götlek, torunu sinan, eşcinsel, size görünsün, tanırsınız mutlaka, televizyonla ve dizilerle aranız nasıl, benim hiç iyi değildir, işte ölü dediler aman tanrım olur mu dedim, benim müşterim fakat aldılar karakola götürdüler, hayır sadece bir iki saat kaldım ama yine de hoş değildi, evet, ardından bir sürü garip olay, mesajdı telefondu, istasyondu derken hanımefendi çıktı geldi anlattı her şeyi, işte her şeyi, zaman makinesini, sizi, yaptıklarınızı, adresinizi verdi çünkü ben de istedim, eh şudur budur… tamam mı? işte hepsi!
“anlattıklarınız çok ilginç..”
“değil mi! ama hepsi doğru; bana yalan söylendiğinde anlarım!”
“madem açık konuşmaktan yanasınız, ben de sizinle açık konuşayım…”
“teşekkürler…”
“sanırım o hanımefendi size bir iyilik yapmak istemiş…”
“evet , onu ikna edene kadar canım çıktı…”
“demek istiyorum ki yoğun şeyler yaşamışsınız ve kafanız oldukça karışmış…”
“evet, haklısınız, ama kendini bilen biriyimdir ve komplekslerimle yüzleşmekten çekinmem…”
“şunu hemen belirteyim ki ben sadece bir psikoloğum ve kendi alanımla alakalı birkaç dernekten başka hiçbir organizasyonla bir ilgim yok…”
direniyor!
“belki beni biraz heyecanlı buldunuz ama aslında oldukça makul ve soğukkanlıyımdır…”
“elbette… fakat açık konuşmamı istediniz… sizinle tekrar görüşelim… seanslar olumlu sonuçlar verecektir… bu arada biraz çevrenizden ve işlerinizden uzaklaşabilirsiniz; örneğin sakin bir tatil size iyi gelecektir…”
“bakın ben ruh hastası falan değilim!”
“elbette değilsiniz… sadece konuşmaya ihtiyacınız var…”
“müesser hanımı tanıyor musunuz?”
“lütfen… sakin olun… ismini ilk defa sizden duydum…”
“aşağılık geveze!”
“sinirlenmeyin lütfen, tam bir hafta sonra bu saatte…”
“gerçekten hiçbir ilginiz yok mu?”
“bir ilgim olmadığını beraber konuşarak ortaya çıkarabiliriz…”
kapıyı çarpıp çıkmadan hemen önce adama öfkeli bir bakış attım ama tam o sırada kalemini yere düşürdüğü için bunu göremedi… kapıyı çarpmamla defterini de düşürmesinden korktum ve olanca gücümle oradan uzaklaşmak istedim. sekreteri plastik gülümsemesiyle beni karşıladı ve hatırımı sordu. somurtarak gülümsediysem de onun ifadesinde bir değişiklik olmadı ve soğukkanlılıkla benden muayene ücretini talep etti…
(devamı: son bölüm!)
Uygulamalı Yanıtı Bir Ömür Süren Soru
Felsefe sınavı vesilesiyle 1 haftada ve yarım solukta okuduğum, hayatın anlamı üzerine yazılmış 3 kitabın ardından, kendi hayatımdan ziyade başkalarının hayatları üzerinde düşündüm.
-İvan İlyiç ölüm döşeğine geldiğinde 'ben ne yaptım?' diye sormuş kendine, daha doğrusu ben neler yapmamışım neler! demiş olsa gerek..
-Ama hocam İvan İlyiç gibi yaşamıyor muyuz hepimiz, neresi kötü ki düzenli bir hayatın?
Bu konusmaya şahit olduktan sonra, insanlığın kurtulacağına olan inancımı yitirmediysem de, son zamanlarda 'oldukça iyimser' davrandığımı farkettim. Birisi bu kitabı okuyor, adamın koca bir hayatı 'uygun düşen' işler yapmakla harcadığını görüyor, hâlâ da gelip, hepimiz böyle değil miyiz, bunun neresi kötü diye sorabiliyor! Bazıları 'soruyor' gibi görünseler de, aslında sormuyorlar, hayır. Kafasında yarattığı o yapışık ve içinden çıkılmaz, kokuşmuş şartlanmaları, sonuna bir soru işareti koyarak başkalarna bulaştırmaya çalışıyor sadece..
İnsanların kendilerine ne kadar eziyet ettiğini gördükçe içim acıyor.' Bana ne' diyip işin içinden çıkamıyorum da, çünkü ben 'bana ne' diyerek ben olmadım. Kendime ihanet etmemek için bütün günümü birlikte geçirdiğim (istemsiz de olsa), aynı havayı soluduğum bu insanlara sırtımı dönemiyorum. Sanki donmuş bir denizin üzerinde kürek çekip, havada uçan kar tanelerini seyrederken 'işte ilerliyorum' diyorlar. Halbuki bir yere gittikleri yok..
Hayatın anlamı nedir sorusu defalarca geçmiştir önünüzden, bazen de arkanızdan bir yerden. Fazla düşünmeyiz bunu, ölünce anlayacağımıza inanırız nedense. İşin trajik tarafı şudur, hayatın anlamını bulmuşuzdur zaten, elimizde duruyordur ama bir zahmet gözlerimizi ona çevirip bakmayız, nedir ki bu diye, ölürken anladığımızı sandığımız şey, aslında 'uygun düşen daha iyi bir şey kalmadığından ötürü' onu okuyup, demek buymuş demektir! İşte bu yüzden, hayatın anlamını bilmek, bir problemin çözümünü bilmeye benzemez, hayatı anlamlı yaşamaktır, problemi çözmüş bulunmaktır. Eğer ki diyebiliyorsanız; hayatın anlamını biliyorum ben, ve dürüstseniz, yaşdığınız zaten sizin hayatınızdır. Kendininkini çoktan bulup sizi de ona katmak isteyen bir başkasının değil..
-İvan İlyiç ölüm döşeğine geldiğinde 'ben ne yaptım?' diye sormuş kendine, daha doğrusu ben neler yapmamışım neler! demiş olsa gerek..
-Ama hocam İvan İlyiç gibi yaşamıyor muyuz hepimiz, neresi kötü ki düzenli bir hayatın?
Bu konusmaya şahit olduktan sonra, insanlığın kurtulacağına olan inancımı yitirmediysem de, son zamanlarda 'oldukça iyimser' davrandığımı farkettim. Birisi bu kitabı okuyor, adamın koca bir hayatı 'uygun düşen' işler yapmakla harcadığını görüyor, hâlâ da gelip, hepimiz böyle değil miyiz, bunun neresi kötü diye sorabiliyor! Bazıları 'soruyor' gibi görünseler de, aslında sormuyorlar, hayır. Kafasında yarattığı o yapışık ve içinden çıkılmaz, kokuşmuş şartlanmaları, sonuna bir soru işareti koyarak başkalarna bulaştırmaya çalışıyor sadece..
İnsanların kendilerine ne kadar eziyet ettiğini gördükçe içim acıyor.' Bana ne' diyip işin içinden çıkamıyorum da, çünkü ben 'bana ne' diyerek ben olmadım. Kendime ihanet etmemek için bütün günümü birlikte geçirdiğim (istemsiz de olsa), aynı havayı soluduğum bu insanlara sırtımı dönemiyorum. Sanki donmuş bir denizin üzerinde kürek çekip, havada uçan kar tanelerini seyrederken 'işte ilerliyorum' diyorlar. Halbuki bir yere gittikleri yok..
Hayatın anlamı nedir sorusu defalarca geçmiştir önünüzden, bazen de arkanızdan bir yerden. Fazla düşünmeyiz bunu, ölünce anlayacağımıza inanırız nedense. İşin trajik tarafı şudur, hayatın anlamını bulmuşuzdur zaten, elimizde duruyordur ama bir zahmet gözlerimizi ona çevirip bakmayız, nedir ki bu diye, ölürken anladığımızı sandığımız şey, aslında 'uygun düşen daha iyi bir şey kalmadığından ötürü' onu okuyup, demek buymuş demektir! İşte bu yüzden, hayatın anlamını bilmek, bir problemin çözümünü bilmeye benzemez, hayatı anlamlı yaşamaktır, problemi çözmüş bulunmaktır. Eğer ki diyebiliyorsanız; hayatın anlamını biliyorum ben, ve dürüstseniz, yaşdığınız zaten sizin hayatınızdır. Kendininkini çoktan bulup sizi de ona katmak isteyen bir başkasının değil..
bağu
"...Papalagi'nin bütün bilgeliği, bu kağıtlara dökülmüştür. Her sabah ve her akşam kafasını bunun arasına sokmak zorundadır. Yeniden doldurmak, doyurmak için. Böylece daha iyi düşünebilsin, kafasının içinde daha çok şey olsun diye. Tıpkı muzları yiyip, bedenini adamakıllı dolduran atın daha iyi koştuğu gibi... ...Ne denli budalaca olursa olsun yine de hepsi kağıtta yazılıdır.."
Tuiavii
- Japon modern fotograf sanatı hakkında konuşan adamlardan birinin batının bireyselciliği, doğunun toplumculuğu sindirmesi ile ilgili teoriyi destekleyici tavrı üzerine yine kendisinin ya da yanındaki -ne farkeder- Fritjof Capra'nın Fiziğin Taosu'nu okumamızı şiddetle tavsiye etmesi. Poff poff pofff
Üzerine ben de ahkam keseyim iyice kafalar muğlaklaşsın, batı, doğu, aradakalmışlar düşünce, söylem( söylem çözümlemesi lafı da pek saçma geliverdi şimdi), davranış, tutum, mesaj, o felsefe, bu kanun birbirine girsin, insanlığımızdan sıyrılalım, ilahi varlığımızla ortalıkta salınalım, bilgeliğimizin başını okşayalım istiyorum.
Ne güzel, aslında ne ihtişamlı demeliyim ama bir taraftan naif hem de agresif, bir taraftan ciddiyetten gebermek üzere bir taraftan umursamazın teki.
Hepsinin başını okşarım ben.
Kendininkinin başını okşayanınkini de okşarım.
Yaşasın bilgeliiiiiikkkkkk !!!
Tuiavii
- Japon modern fotograf sanatı hakkında konuşan adamlardan birinin batının bireyselciliği, doğunun toplumculuğu sindirmesi ile ilgili teoriyi destekleyici tavrı üzerine yine kendisinin ya da yanındaki -ne farkeder- Fritjof Capra'nın Fiziğin Taosu'nu okumamızı şiddetle tavsiye etmesi. Poff poff pofff
Üzerine ben de ahkam keseyim iyice kafalar muğlaklaşsın, batı, doğu, aradakalmışlar düşünce, söylem( söylem çözümlemesi lafı da pek saçma geliverdi şimdi), davranış, tutum, mesaj, o felsefe, bu kanun birbirine girsin, insanlığımızdan sıyrılalım, ilahi varlığımızla ortalıkta salınalım, bilgeliğimizin başını okşayalım istiyorum.
Ne güzel, aslında ne ihtişamlı demeliyim ama bir taraftan naif hem de agresif, bir taraftan ciddiyetten gebermek üzere bir taraftan umursamazın teki.
Hepsinin başını okşarım ben.
Kendininkinin başını okşayanınkini de okşarım.
Yaşasın bilgeliiiiiikkkkkk !!!
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
