Hilebaz Tanrılar Ve Üzgün Soytarılar-III

Bilinç Uykusundan Uyanır Ve Gördüklerinden Pek De Memnun Kalmaz

Uyanır ve der ki;
Bildigim hiçbir şey gercek degil artık.
Benim gerceklerime yalan der olmuşlar.
Benim gerceklerimle dalga geçer olmuşlar.
Kendilerinden başka her şeyi biliyorlar.
Bilmedikleri kendileri de işte o cahillikleri.
Anladıklarını zannediyorlar ama anlamayı bile yanlış kavramışlar.
Birbirleriyle yarışıp,
Başarmış taklidi yapıyorlar.
Zaten taklit etmek zorundalar çünkü,
Bunu yaşamıyolar.
Yaşamıyorlar bile.
Kendilerini inandırmakla bir ömür geçiriyorlar.
Ruhları çürüyene kadar kendilerine hakaret ediyorlar.
Hiç meydana gelmemeliydiler.
Hayat bir hata yaptı.
Ve bunu kendine bir kancayla tutunurken,
İnsanların bencilliklerinin ucundan sallanmakla,
Bir sonsuzluk geçirerek ödeyecek.
Ben bir hata yaptım.
Onların içini kendime yeni bir ev bildim.
Evlerini yıkan bu insanlar,
Hepsi ayrı birer kasırga gibiler.
Birkaçı bir araya gelinceyse,
En berrak suları bile ölümle karartıyorlar,
Aptal kalmak için direnirken,
Sıçrayıp ışığa tutunmaya çalışanların çabalarını katlediyorlar.
Ben tekrar uykuya dalamam,
Varlığımdan zincirler geçirdiler,
Zincirleri hırslarına gömdüler,
Hırslarını tatminsizlikleriyle dağladılar.
Tanrılar yarattılar ve kendilerine taptılar,
Kendine tapanları tanrılar adına yakarak,
Başka tanrılar türettiler içlerinden.
Hizmet etmek ve 'uğruna ölmek' için yaşar oldular.
Ölmek için yaşar oldular.
Yaşamak ise en büyük kabuslarıydı...

KUTSAL KASE'NİN EREKSİYONİST BEKÇİLERİ (1)

1.

Gökten üzerinde birbirinden farklı yaptırımların yazılı olduğu on ayrı taş tabletin düşmesini istiyordu, Zebulun!

Kendisini içen sigarası parmakları arasında külün boyunu uzatırken, yalnız başına oturduğu masasında dördüncü birasının da dibini bulmak üzereydi. Yarılanmış bardağını yüzünü buruşturarak memnuniyetsiz bir ifade ile seyretmeye başladı. Bir nefes çektiği sigarasının, yaktığından beri silkelemediği külü kucağına düştü ama o bunu önemsemedi. Bir süre çevresine bakındı. Başka masalarda oturan başka insanlar vardı. O başka insanlar yapılması gereken hemen her şeyi çok iyi biliyor gibiydiler. Replikler ezberlenmişti ve her şey yolundaydı.

Yarısı hala dolu olan bardağının boş kısmına dikti gözlerini. Gördüğü şey, yani bardaktaki boşluk, sanki onu hüzünlendiriyordu. Üst dudağını tamamıyla örten birayla ıslanmış bıyıklarını emdi bir süre; aynı anda o boşluğun oluşturulmasında ki sorumluluğunun farkında olmasının bile onu, içinde yoğurduğu pişmanlığın haricinde başka bir bok barındırmayan bu fakir hüzünden arındıramayacağını düşündü. Ne de olsa o anda o boşluğa bir galaksiyi bile sığdırabilirdi. Üzerine saatlerce düşünebilir, hakkında sayfalar dolusu yazı yazabilir hatta zihninin bir köşesini işgal eden bazı hatıraların yerine o boşluğu gönül rahatlığıyla koyabilirdi. Bir nefes daha çekti sigarasından…

Vakumunu sikeyim boşluk … Beynimi emiyorsun!

Laan!

Ne ki bu şimdi? Otuz bir yaşına gelmişsin; içinde bulunduğun durumu olduğu gibi kabulleneceğin yerde, acıklı bir dramatizasyon yaratma ve yapay bir romantizmin kucağına oturma eğilimindesin. Ayıp … ayıp … silkin ulan biraz!


2.

Bir gece kulübü veya bar her ne kadar düzensiz, köhne ve boğucu bir atmosfere sahip olsa da, çalınacak iyi bir müziğin, bu kasvetli ve sıkıcı ortamı tamamıyla değiştirebileceği inancını taşıyordu. Bu sebepten dolayı, oraya gelenler aslında mekana değil de dj’i dinlemeye gelenler olmalıydılar. Bir dj kendini dinletebilmeliydi.

Bir süre elini yanak ve çenesinin etrafında dolaştırdı Tmumkg. Yüzünde bir tek sakal tanesinin bile avucuna batmayacağını çok iyi biliyordu. Daha o sabah tıraş olmuş, saçlarını yıkayıp duşunu almış ve tırnaklarını kısaltmıştı. Bu işçiliğin mahsulü, bir çalışma gününün sonunda ortamdan seçeceği afet bir hatunla tutkulu bir sevişme olmalıydı. Bakımlı görünmesi ve karizmasını öne çıkararak fark edilmesini kolaylaştıran sade ama pastel renkli kazaklar seçmesi aslında hep bu yüzdendi.

Bu durum kendi açısından tercihi bir zorunluluk olduğu kadar, çalıştığı müessesenin dj’i olarak da her an göz önünde olması sebebiyle işvereninin de talebiydi. Gerçi işvereninin talepleri zerre kadar umurunda olmasa da, bakımlı görünme hususu kendi ufak planı doğrultusunda mantıklı bir zaruretti. Yaptığı planın mantığı o kadar basitti ki; fazla kafa yormadan tasarlanmış, özünde “olayların akışı” etkeninin başrol oynadığı, nihayetinde karşılıklı ihtiyaçların gözetildiği şeklinde masumlaştırılmış adil bir plandı.

Filmlerde rastladığımız o plan sökmediğinde uygulamaya konulan bir ‘B’ veya ‘C’ yedeklemeleri yoktu. Net bir şekilde: Gecenin ilerlemiş saatleri, kafa yorgunluğu bünyeyi etkisi altına almaya başlamış ve bu köhne barın fuzuli ortamından ayrılmanın zamanı geldiği anda yanında kendisine eşlik edecek güzel bir bayanın olması zorunluluğu … devam eden gecenin varılan mekanında ise, fazla civcivleşmeye fırsat bırakmadan yüksek oranda skor icra edilmesi …

(Devam Eder Bu...)

Hilebaz Tanrılar Ve Üzgün Soytarılar-Bölüm II

Bölüm II-Bilinç Düşünürken Hayat Gezegeni Kucaklar

Evimin kabuğu topraktan ve sulardandır.
Üzerime bir şeyler yağar durur ama beni buradn atmak o kadar kolay değildir.
Ve ben bazen evime yağarım.
Son keşvim olan bu yeşil canlılar hızlı büyüyorlar.
Nefes almam kolaylaşıyor.
Ve suyun içinde,bilincin hüznü gittikçe neşeleniyor.
O düşünürken benim dallarım her yere yayılıyor.
Zamanın onun için olan kehanetini söylediğimden beri tek yaptığı şey bu zaten.
Duyduğuma göre tanrısından kopup gelmiş buraya.
Duymadığım şey ise,
Bildiğimdir,
Pişmandır o.
İhanete uğramış ve ihanet etmiş hisseder.
Kendisine eziyet ediyor.
Bazen,birinin yaşaması için birinin de ölmesi gerekir.
Zaman ölümsüz olarak,daimi ölüme mahkum,ama bunu o seçmedi.
Ben bu kadar kırılgan olarak,mutlak canlılığı kazandım,benim başarım değildi.
Bilinç kendini kurtarmak için kendini terk etti,
Sonsuza dek terk ediliş ona kaldı,baştan hatırlanış,ve unutuluş döngüsü.
O yapması gerekeni yaptı,hepimiz yapmamız gerkeni yaparız,
Yoksa anlam bunun neresindedir ki...

Hilebaz Tanrılar Ve Üzgün Soytarılar-Bölüm I

Bölüm I-Bilinç Bir Yol Arkadaşı Buluyor : Hayat

Burada o kadar yalnızdım ki.
Kendimi özlüyordum,binlerce kez yaşadım olanları,binlerce kez kahroldum ve umudum katledildi.
Zaman da benimle birlikte doğmuştu,işliyordu büyük bir kesinlikle.
Onunla anlaşmaya çalıştım,ancak ne kadar kayıtsızdı.
Ne kadar acımasızdı.
Ölümsüzlüğünün acısını çıkarıyordu sanki.
Hepimizin içinde en büyük laneti o taşıyordu ya..
Yakalamaya çalıştım ama daime önümdeydi.
Durmak imkansız diyordu bana.Devam edecek.
Geçmişten bahsetti bir keresinde,geçmiş nedir bilmiyordum.
Arkamdan koşturan her şey diye karşılık vermişti.
Sonra çekip gitti.
Daha fazla dayanamadı mı bana,yoksa sadece çok mu işi vardı öğrenemedim.
Üzüntüm aktı gözlerimden.
Zamanla birlikte büyüdü gözyaşlarımın gölleri.
Beni terkettiğinden beri açmamıştım gözlerimi.
Ve bir gün (zamandan öğrendim bu kelimeyi) gözlerini açtığımda yanımda biri duruyordu.
İleride ona bir çok isim takılacağını,ama en sevilecek şey olduğunu söyledi bana.
Bunu nereden bildiğini sordum.
Zaten olmakta diye karşılık verdi.
Rengarenk parmaklarıyla mavi-yeşil üzüntümün genç bir yıldızın ışığında parladığı yeri gösterdi.
Daha o anda bu yabancının kim olduğunu anlamıştım,o hayattı.
Sen yaşıyor musun diye sordum ona.
Bunun bir yanıtı yok dedi.
Ben yaşıyor muyum diye sormaya korktum.
Bu esnada birden 'hayır' dedi,ve devam etti,
Zamanla tanışmış olmalısın,onunla birlikte tekrar tekrar doğacak ve öleceksin.
Ardından suya daldı ve ben çok ama çok uzun süre düşündüm...

Hilebaz Tanrılar Ve Üzgün Soytarılar-Başlangıç

Bir zamanlar varmış diye başlar ya bütün hikayeler.Benim hikayem hiç olmamış ile başlayacak.Ve olacak diye bitecek.Ama bunu anlam karmaşası yaşanmasın diye eski usülde yapacağım,açıkcası nasıl yapacağımı ben de tam olarak bilmiyorum.Ama pratik mükemmel yapar eh..

Şimdi anlatacağım hikaye aslında bir hikaye değil.Bu gerçek bir yaşanamamışlık öyküsü.Belli bir kimse tarafından değil,ancak hiç bilinmeyen ortak bir karakter tarafından.Yaşadığını iddia eden tüm erkek ve kadınlar,öldüğünü kabullenmeyen tüm cesetler,küller,et parçaları ve portakaldaki DNA ile ilgili.

Bölüm 0-Bilincin Yaratıcısından Koparak Onu Yaratması

Parlak ve sıvımsı bir karmaşanın içinde yüzüyordum.
Sıvı dediğime bakmayın,bir kez olsun ıslandığını hatırlamıyorum.
Mutluluğun ne olduğunu bilmiyordum,kimse bana sormamıştı da zaten.
Bazen gecelerden geçerdim,soğuktu ama derim soyulurdu sıcaktan.
Benekler gibiydiler,benim değerli ülkemde.Volkanlar gibi patlayıp ışığımı yakarlardı.
Zaman henüz yoktu,kendinden bile habersizdi.Ben ne idiysem oydu,ki ben hiçtim,hiç olmayı istemiştim.
Uyanman gerek dendi bana,uyanmak nedir bilmezdim.Rüya gördüğümü düşünyordum hala,ta ki doğmak neymiş anlayana kadar.
Volkanlar çoğaldılar,önlerindeki her şeyi içlerine benzettiler,ışıktan okyanusum bir çamur yığınına dönüşmeye başlamıştı.
İstemek nedir bilmezdim,sonradan öğrendim ki,ben onlara benzemek istememişim.
Damarlarında eriyik gecelerin aktığı bu cisimsiz şeylerden korkmuşum.
Gücüm yettiğince yüksepe zıpladım,
Hayal edebileceğim kadar aşağı düştüm.
Artık ondan kurtulmuştum,ama oralarda bir yerde olduğunu da biliyordum.
Beni bulmak için geri döner miydi acaba?
Beni kendine katmak için rüyalarca uzaktaki bu mavi bilyeye uçar mıydı?
Onu asla unutmamaya yemin ettim,çünkü bir zamanlar tek bildiğim şey olan sevgi oydu.
Artık nefret olabilirdi,doğmayan bir güneş olabilirdi,çöllerin ardındaki hayaletlerin çığlığı,
Ama o bendim,artık o bendi...
Yaratıcımı ben yaratmıştım,o artık yoktu.Ben ise buradaydım.

(kağıtlara yazmak gerek)

sanki çiçeklerin kokusu geliyor da ben hiç etkilenmedim neden sersemce dolanmıyorduk da öylece dikiliyorduk hayatımızın yol kenarına kim dur levhası çak! kurtçukların kokusu sürünüyor; sırf artiz'lik ama başka bir şey değil! koku sürünür mü ulan? kadınlar severler koku sürünmeyi; hepsi de daha yeni ölmüşler gibi sanki bir hüzünlüler bir hüzünlüler bir hüzünlüler hüzün bir ifade şekli ama bir işaretleşme mi bilmek ister misin diye baka çıka büyük rezalet doğrusu!
büyük rezaletimi de almış yanına inanabiliyor musun!

"seni duyamıyorum?"

duymam olanaklı değil artık hiçbir zaman olduğu gibi kulaksızım ben sadece ağız! nefes borusuna çivi çakıp resmini astım; güzel niyetli sözlerimin bir kısmı ona takılıp, ta çıkıyor dışkabuğa oradan aptal suratına çünkü hep beni bir şeylere bağlamaya yelteniyorsun neden yapıyorsun bunu ben seni hiç anlamaya çalışmadım mı sandıydın. tüh!

"eee?"
"kim ne dedi sana?"
"kim ne dedi ya?"
"hadi anlat be!"

neden aptallaştın diye yaklaşınca yanıma sensin orospu diye bağırdım kendimi kaybetmiş yüzünü tokatlıyordum ama çay hazır dedi çiçekleri sulayıp hemen otobüse atladım çünkü birazcık üstüm başım kirlenince sigaramdan kocaman bir şeye hamileyim anlıyor musun onunla bir arada olamam bir dakika bile geçmeden güneş battı arkasından atladım ama ruju dudağıma bulaşmış sandı ne büyük yalan oysa sadece kırmızı anahtarlığı sallarken düşen çantayı almayı unutmuştum o da şey yüzünden hani olur ya belki biraz daha yürümeliyim diyecekti ki kibrit bitti ben de ağladım başımı omzuna koyup dişlerimi gösterdim aptal aptal sırıttı

'Asla Yabancılarla Konuşma'

...
Nedenmiş?
İstediğimle konuşurum
Özellikle de yabancılarla konuşurum
Tanıdıklarımla konuşunca daha mı iyi oluyor?
Onlar da kendi çaplarında konuşuyorlar
Çap dediğim de boyu aya gidiş dönüş,
Öyle uzunca bir pergelle çizilmiş ki,
Bitmek bilmiyor...

Şekerleri suçluyorlar ama
Milletin dişleri dedikodu yapmaktan dökülüyor
O kadar kıskanırlarsa herkesi,
Herhalde kalp hastalıkları artar...
Sonra yılda bir stres yeni bulunmuş gibi,
Makyajlı doktor beyler çıkarırlar televizyonlara,
Türk'ten devşirme amerikalı olanından hem de...

Tanımadığım insanlarla konuşunca
Bir merak sarıyor içimi
İnsanın en büyük özelliği merakı değil mi zaten?
Meraklı olamazsam neyim ben,
Bu boyda şempaze yok ya...
Fazla merak kediyi öldürmüş gibi bir laf vardı
O kedinin dikkatsizliğiymiş kardeşim,
Ben merakımı tatmin edemezsem
Ne güne duruyor bu merak uyandıran
Hadiseler?
Heeeee?
Nerede kaldı doğanın dengesi?
Bir kere de,
Birinin bilmediği bir şeyi öğrenmek istiyorum
Tabii konuşurum yabancılarla...

Başka Bakıyorlar...

Değişim en küçük atomaltı parçacıktan tutun,çarpışıp kaynaşan yıldızlara kadar etkilidir değil mi?Değişim mutlak olan tek olgudur belki de...Gerçekten güvenebileceğiniz,ve orada olduğundan emin olabileceğiniz tek şey.Onun varlığı inkâr edilemez ve hükmünden kaçış yoktur.Siz daha ne olduğunu kavrayamadan,o işe koyulmuş,durmaksızın da çalışmaktadır.

Bu durum zamanla o kadar alışılageldikleşir ki,onun varlığını algılamaz olursunuz.Ve 'değiştim' demek sanki değişim yeni bir şeymiş gibi çıkar ağızınızdan.Sizin bu 'değişimler' ,daha belirgin atlamalardan fazlası değildir hâlbuki.Bazen farkındayızdır,çoğu zaman da değilizdir.Ben farkında olmadan yaşadıklarımızı seviyorum,tek başımayken bile 'birlikte' hissetmemi sağlıyor.Biriyle ya da bir şeyle birlikte değil,sadece,birlikte.Bu da bana güven veriyor ve yolumda yürümeye devam ederken arkama bakmaktan alıkoyuyor beni,çünkü biliyorum ki çekip gittiğim an hepsi değişti bile...

Hepimiz yaşadığı değişimlerden başka şekillerde haberdâr oluruz.Ben,çizimlerimde görüyorum bunu.Daha da spesifik konuşmak gerekirse,baştan (bazen de yoktan) yarattığım bakışlarda.Eskiden ne kadar ayrıntılı olursa olsun kağıdın üzerinde bir kömür yığınından ibaretken bu bakışlar,şimdi gördüğüm çok yüzden anlamlı bakıyorlar.Kalemi tutuşumun değiştiğini hissediyorum,sanki sevgilimin yüzünde gezdiriyorum parmak uçlarımı.Ve sanki hiçbir sınır yok onu sevmem için.Baktıkça gözümün önünde kendini çiziyor ve bana gülümsüyor,arada somurtup kaşlarını çatıyor,ama hep o muzip bakışları var.Benimle dalga geçiyor,hangimizin gerçek olduğunu benim de bilmediğimi îma ediyor...

Sınırlar,onları geçmediğimiz sürece var,
Zaman,biz farkında oldukça akıyor,
Hayallerimizse,onları gerçekleştirmeye üşendiğimiz için hayaller.Korku bahane.

İnsan değiştiği kadardır.Nerelere uğramış olursa olsun,nelerden geçmiş,nelere bürünmüş,nelere inanmış...

Bir yerlerde olduğunu bilmek çok güzel

Kendini bana vermeye ben de seni almaya ve tam tersi, bu kadar razıysan(k) olduk demektir. Seni almam karşılığında benden hiçbir şey istemiyorsan ve tam tersi. Sadece gözlerinin içine bakıp gözlerinin içine bakmam sezmene yetiyorsa. Çünkü içimdekini sana vermeye hazır değilim ama bu seni almak istemiyorum demek değil ve seni alabileceğimi bilmeni istiyorum. Anlamam gerek anladığını. Senin yanında kendime şımarabilirsem, sadece bunu izlemekle yetinirsen. Havada yavaşça salınan kül parçaları aynı anda mucize gibi gelirse. Ben dağılıp spiraller dönerken küllere yaptığın gibi nazikçe beni kavrayıp yere indirebilirsen. Geç akşam eğlencelerinde annen baban biraz daha kalmak ister ve sen yorgunluktan ölürken onlara gösterdiğin sabır gibi sabır gösterirsen -sandalyede uyuklarkenki gibi. Küçükken sokaktan dönmen gereken saatten geç döndüğünde annenin biraz surat etmesi ama seni affetmesi gibi affedebilirsen herşeyi ve en çok da gecikmişliğimi. Yavaşça kendimi açarken açık kapının ardında, gelip kucağına oturacağımı bilmiyormuş gibi buna şaşırır/sevinir gibi yapabilirsen, bıyık altından tahmin ettiğin gibi oluşundan hoşlanırsan ve ben de bunu bilirsem, sen de benim bildiğimi, senin bildiğini, benim bildiğimi.. bilebilirsek iletişimin gösterdiği mecralardan hiçbiri olmadan iletişim kuruyoruz. Bilebilirsek birbirimize ihtiyacımız yok tek birşeyiz ayrı ayrı ve beraber. İşte bütün bunlar yüzünden kendini bana vermeyi istemezsen ve ben almak istemezsem seni ve tam tersi, bu kadar razıysan(k) olduk demektir.

Ne Diyordum Ben?

...
Tamam hatırladım.
Sıkıldığımı düşündüğümde,o gitme isteğim artıyor.Bulunduğum mekanın değişmesine gerek yok.Kafam burdan çıkıp gitsin istiyorum sadece.Dün gece buralarda değildim.Epey bir uzaklara gittim,sanırım...Belki de birkaç adımdı,unuttum.Ama şunu biliyorum ki,gidiyordum.

Vücudumu tanıdık kaldırımlara basmaya zorlayan ağırlık da biryerlere gitmişti herhalde,rastlamadım ona.Bana ait olan dudaklar açılıp kapanıyor,arkalarından nanik yapar gibi bir an görünüp yokolan dil de hiç durmadan kıpırdıyordu.Onlar anlatıp durdular.Ben sessiz kaldım.Zaten ne zaman konuşmayı kesebilsem,o zaman daha çok anlaşılıyorum.

İçki şişesini,kurutma makinesindeki eski bir cift çorap misali döndürüp sarsarken içindeki köpükler yükselmeye başladı.Hatta sonunda ağzına dayandılar,onları bir sınırda tutabileceğimi sanmıştım,ancak taşıp bana ait olan ellere bulaştılar.Eller de...ne yaptılar sonra hatırlamıyorum.

Gözler dolanıp durdu duvarlar arasında.Baktılar kendilerine benzeyenlerin içine içine.Ben bir şey göremedim maalesef.Ne zaman baksalar göremiyorum.Dolayısıyla artık bakmayı bıraktım,gözler açıldıkları zaman işe yarar şeyler,o iki çukurun içinden içime akacak ne de olsa.Refleksler bunun için değil midir hem?

Refleks demişken,onlar da yoktu ortada dün gece.İçinde tıkılıp kaldığım,kan ve kemikten yoğrulup,duygularla süslenmiş bu kafesin,ne kadar debelenirsem debeleneyim devrilmemesinden bıkmıştım.Devrilmedi belki ama,bu sefer çok yaklaştı.Umuyorum ki bir sonraki sefere başına geleceklerden endişelenip beni bu kadar sıkıştırmaz artık.

Sonra bir de küp küp dizilmiş taşlardan yollar vardı.Ayaklar aralarına girip burkuluyorlar,işim yokmuş gibi bir de yırtılan dokunun küstahça tantanasını dinliyorum!Neyse ki dün o küpler aralarında anlaşıp çekiştirmediler atılan adımları.Yoksa,bir kere de rahat bırakalım şunu mu dediler,bilmem ki...

Yürü yürü yürü-aydınlıkta buldum sonra kendimi.Kulaklara gelen müzik hoş gibiydi.Dönen merdiveni de,değer yargıları kıvrılıp duran,en sonunda da kendi kuyruğunu ısırıp sızlanan canlı karikatürleri getirdi aklıma.Boyun esnedi,saçlar döküldü ve gözler,yüzünde salakça sırıtmasıyla nefes alıp veren tipi gördüler aynada.Dün gece farketmemişim,şimdi düşününce aklıma geliyor.Sanki ölmüş de gömmeyi unutmuşlar,o da buna gülüyor gibi bakıyordu.Gerçi halinden çok memnundu...

Eriyik altını içince iyice buharlaşmış olan kafamı toplama gereği duymadan,bana ait olan ağızdan boşalan kahkahaların eşliğinde ayağa kalktım.Aydınlık yerde işe yeni başlamış garson çocuğa da kırpılmadan göz kırptıktan sonra gözler,gene gecenin soğuk nefesinin inatla sırtımdan aşağı kaymaya çalıştığı sokağa çıktım.

Ve sonra uyku tulumu ve birsürü beyaz yastık ve rüyalar ve sıcaklık ve yuvarlanmalar ve birbirine girmiş kirpikler ve ağzımda bugüne dair bir hatıra tadı vardı.

(Küçük patatesin kocaman yaprakları var! :) )