güzel renkler

koltuğuna oturdu ve önünde duran cisme baktı. gördüğü kocaman bir kaya parçasıydı ve salonun ortasında duruyordu. kahvesinden bir yudum aldı ve kayaya bakmaya devam etti.

gece boyunca uyuyamamıştı. kısa süren düşlerinden bir tanesini bile hatırlayamıyordu.

çalan telefona kaydı bakışları. her kimse altıncı kez çaldırdığı halde vazgeçmemişti. ahizeye uzandı.

“efendim?”

ahizeyi yerine koydu ve bir sigara yaktı. kaya parçasına takıldı yine gözleri. neredeyse kendisinin yarısı kadar, üzeri yosunlu bu cisme dokunmak istiyor ancak cesaret edemiyordu.

eve gelen arkadaşıyla kayayı unufak ettiler. içinden bir şey çıkmamıştı. çekiçleri bir kenara atıp salonun ortasındaki yığını poşetlere doldurup dışarı taşıdılar. yorucu bir işti. kocaman bir kayayı parçalamışlardı.

akşam içkilerini içerken cismin nereden gelmiş olabileceğine dair öyküler uydurdular. sonra arkadaşı gitti ve o içmeye devam etti.

gece boyunca uyuyamadı ve hatırlamayacağı düşler gördü.

sokağın gürültüsüyle uyandı; yatağından çıktı; salonun ortasında kendine bakmakta olan zebrayı gördü ve mutfağa girdi. su ısıtıp kahve yaptı. elinde fincan salona geçti, bir koltuğa oturdu ve önünde duran hayvanı inceledi. zebra, pis kokusuyla öylece duruyordu. kahvesinden bir yudum aldı ve hayvana bakmaya devam etti.

Kedigiller

Gecenin karanlığını beline sarmıştın,
Ve ben içiyordum her kıvrımını sırtının,
Başım dönerken bu duygu selinde,
Nefes alıyordum şehvetin dibinde.
Saçların uzun bir kuyruktu boynuma dolanan,
Sürtünüyordu bana,beni boğmadan.
Kokunla titredi görünmez bıyıklarım,
Dokunuşu ürkekti hafif parmaklarının.
Ay doğuyordu hatırlıyorum,genç bir kraliçe gibi,
Geri çekmesi zor oluyordu,açılmış pençeleri.
İki insan değildik artık,
İki hayvansa hiç olmadık.
Tüylerim dikenleşirken,çenemi gerdi kadim bir tutku,
Gözbebeklerim inceleşirken,burnuma geldi bin bir koku.
Bin bir anı canlandı yanıbaşımda,
Bin bir anı yaşadım tek bir anda.
Sivri kulaklarımda yankılandı en sessiz çığlıklar,
Sanki dudaklarında belirdi en derin yarıklar.
Bırakırken geriye sadece haz dolu bir mırıltı,
Pürüzlü dilimin ardında kalmadı o düşünceli hırıltı.
Tahtını terkederken gümüş patilerinin üzerinde kraliçemiz,
Döner medeni yüzümüzün ormanlarına kedigil benliklerimiz.

Mükemmel (Değil)

Hepsi mükemmel ister
Kendileri çok mükemmel ya,
Öyle olduklarını sanarlar ya da bilirler ancak her bilgi doğru değildir.
Mükemmel tipler vardır,sıradışılıklarıyla övünürler,ne kadar özel olduklarıyla.
Mükemmel dediğin nedir ki...
Dünyada kaç tane mükemmel olursa olsun,
Mükemmel erkek,
Mükemmel kadın,
Mükemmel hayat,
Mükemmel bir makine,
Mükemmel bir tasarım,
Mükemmel bir birliktelik...

Mükemmel sıkıcıdır,
Çünkü mükemmelin ötesi yoktur,
Demek ki bütün mükemmeller aslında aynıdır!
Mükemmel kadar banal bir vaziyet yoktur...

Mükemmelliyete ulaşmak için verilen çaba kadar boşa gitmez hiç bir çaba.
Dallarım var,gelişigüzel serpilmiş çiçeklerim,her biri farklı renkte,ve yapraklarım,başka başka parlaklıkta,
Neden keseyim ki bütün farklılıkları,beklenmeyenleri,aykırılıkları,yenileri...
Ben bir süs ağacı değilim,süs dediğiniz de tek tipdir zaten.
Ben bir ceset değilim,ceset dediğiniz de hep aynıdır zaten.
Yaşam mükemmelse,yaşam değildir o,ölmüşsünüzdür çoktan.
Ölüm daima mükemmeldir,ölüm aynıdır,istisnasız,çürürsün.
Hayatsa bambaşkadır,her anı ayrıdır ve yinelenmez,hepimiz farklı yaşarız onu.

Mükemmel değil,gözlerinin gördükleri,
Mükemmel değil,ellerinin hissettiği,
Mükemmel değil,kalbimin atışı,
Mükemmel değil,aşkımın akışı,
Ama...capcanlı,ve çok güzel...

KUTSAL KASE'NİN EREKSİYONİST BEKÇİLERİ

Özetlemek gerekiyor :(Kendi piramitlerinin tepesinde oturmaya alışmış iki adam, egolarını farklı yöntemler ve farklı olasılıkların beklentisiyle tatmin etmek üzereler ...

Vicdanında sorguladığı her boşluğun manasını, yine o boşluğun içinde aramayı tercih eden bir adamla; hiçliğin soyut zemininde yürümeyi seven bir adamın hikayesi bu ...

Öte yandan, basit bir öykünün özeti sırf dikkat çekip okunması için, bu kadar boktan klasikleşmiş alegorilerle istenildiği kadar yağlanıp parlatılsın; ulan adama hiç sormazlar mı, asfalta sıçmış atın boku gibi döke saça ve düzensiz zaman aralıklarıyla neden yazılarını bu hatırşinas siteye bu kadar yavaş ve belirsiz vakitlerde ekliyorsun diye!

Pekala!Rahat olun ... yada siz bilirsiniz,

Ama meraklanmayın veya ulan bana ne!

Yakında, bu öykünün yazarı geçireceği basit bir estetik yapılandırmayla burun deliklerinin içini paslanmaz materyallerden birer kalemtraşa dönüştürecek ve bu sayede kaleminin ucunu her daim sivri tutabilecektir!

Hey!Yahu vicdanınıza sesleniyorum ...)

7.

İrina henüz yirmi üç yaşında orta boylu, esmer tenli ve çok güzel bir Arnavut kızıydı.Bu barda bir ay kadar önce garson olarak çalışmaya başlamış ve işin neredeyse bütün inceliklerini kısa zamanda kapmıştı.Paraya ihtiyacı vardı; bu yüzden işine dört elle sarılıyordu ve patronlarının kendisinden umdukları işin profesyonel gereklilikleri ile alakalı önemli ayrıntılara çok dikkat ediyordu.

İrina doğal güzelliğinin haricinde de boş bir insan değildi; kültürlü ve zekiydi.İnce zekasını zevkli bir mizahı anlayışla harmanlamış, entelektüel birikime sahip birisiydi.İtalyanca'yı çok iyi konuşuyordu.Türkçe’yi ise biraz aksanlı da olsa birçok dil kabızlığı çeken kişiden daha akıcı konuşabiliyordu.

Siparişleri asla geciktirmiyordu.Eli çabuk ve seriydi.Hiçbir masayı içkisiz bırakmamaya özen gösteriyor ve hemen herkesle ilgilenmeye çalışıyordu.

Utangaçlığı yoktu; yakası bilerek genişletilmiş, sündürülmüş tişörtler ve biçimli kıçını ortaya çıkaran sağından solundan kırpılmış kotlar giyiyordu.Bedenini o kadar zarif bir sadelikte ve yumuşaklıkta kullanıyordu ki, çevresine yaydığı iç gıcıklayıcı erotizmi fark etmemek olası değildi.Sipariş almak için masanıza yaklaştığında, doğrudan gözlerinizin içine bakarak isteğinizi sorardı; konuşmadan, yalnızca bakışlarıyla.Çevresi simsiyah rimel sürülerek koyulaştırılmış o vurgulu yeşil gözler.İnanamazdınız.Hele ki sizi hazırlıksız yakaladığında ruhunuz bedeninizden kaçardı.Bu büyüleyici etkiden sıyrılmak için daha fazla biraya ihtiyaç duyardınız.Kurtuluşunuz hiç yoktu ve ona hayır diyebilmek neredeyse imkansızdı.

Müşterilerin göz zevkine de hitap edebilmek işinin önemli bir parçasıydı ve o da bu durumdan gocunmuyor, tersine işin bu yönünden de zevk almaya bakıyordu.Vücut hatlarında gezinen gözler onu asla rahatsız etmiyordu.Ne içeceğinizi duymak için üzerinize doğru eğildiğinde sünmüş yakasının içinden dışarıya taşan memeleri, zihninizde değişik çağrışımların oluşmasını sağlıyordu; sanki onlar birer kırılacak eşya misali düşmesinler diye ikisini de tutma, yakalama isteği ve refleksi uyanıyordu içinizde yada kucağınıza her an atlayacaklarmış kadar canlı ve hevesliydiler … tarif edilemez güzellikte, harikulade memelerdi.

Boynunun hemen altından süzülüp burun deliklerinize dolan parfümünün baş döndüren kokusu sizi gerçeklikten koparan son bir darbeydi aslında ve o koyu siyah saçlarının içine dalıp gitmekten başka elinizden bir şey gelmezdi.Çaresizdiniz.

Ağzınızı sulandıracak kadar lezzetli ve sizde istediğiniz anda dişlerinizi geçirebileceğiniz hissi uyandıran, savunmasız, masum ve narin bir ceylan gibi ortalıkta dolanırken aslında fark edilemeyen tek gerçek, onun avının çevresinde sabırla turlayan bir sırtlandan farksız olduğuydu.Fırsatını bulduğunda iştahla üzerinize çullanır ve etinizi kemiğinden sıyırırdı.

Elbette yalnızca olması gerektiği gibi davranıyordu ve bu yüzden kimse onu herhangi bir sebeple suçlayamazdı.İşini doğru yaptığı sürece parasını alacak olması onun en büyük motivasyonuydu.O yüzden detaylarda takılıp kalmıyordu.

Yeterli miktarda parasal birikime ulaştığı anda, çocukluğundan beridir hayalini kurduğu tiyatrocu olmaya kendini adayacaktı ve kim ne derse desin, onun için henüz geç kalınmış bir hedef değildi bu.

Çok Bilmemiş

O hiç bilememiş...
Çok istemiş ama bilememiş,
Hep sormuş ama dinlenmemiş.
Kendi halinde koşturup durmuş,
Yanık tarlalar arasında kaybolup,
Dönüş yolunu unutmuş.
Gittiğini farkeden olmamış,
Onun olduğu yöne,pek bakmazlarmış.
Şaşarsa at gözlükleri yerini,
Şaşırırlarmış ancak,bu delik de ne iki boyutlu evrenimizde diye.
Ona hiç çarpmazlarmış,
Olur da çarpılırsa ayakları,
Çizerse zig-zaglar ıslak mermerde.
Üst üste örtünürmüş,
Yoksa güneşte bile üşütürmüş,
Güneş bile onu görmediğinden...
Boş kafasının içinde kuşlar cıvıldarmış,
Ancak onlar da çok yalnızmış,
Hayalindeki saraylar da bomboş olduğundan...
Koca gözlerinin arkasına saklanırmış,
Gördükleri onu incitmesin diye sımsıkı sıkarmış.
Birgün okyanusun kokusunu almış,
Herkesten kıskanarak içine çekmiş.
Sudan bir dünyayı ağlamış,
Kara kürklü şeytanlar oracıkta boğulmuş.
Hayatında ilk defa acıyı hissedene dek koşmuş,
Özgürlük ve şefkat karşısındaymış.
Utançtan dikme giysilerini göklere savurmuş,
Ölümden de beyaz sırtı aydınlanmış.
Maviliğe dalmış,
Ve bir daha çıkmamış.
O andan beri karadaki titrek sesi duyulmamış,
O andan beri derinlerdeki şarkıları çınlamış.

Öpüşürken Kanatıyorsun

Çünkü,
Dişlerin çok keskin,ve aralarında bir kalbi tutamayacak kadar,
Yabaniler.
Çünkü,
Ellerin çok güçlü,ve üstlerinde bir sevgiyi taşıyamayacak kadar,
İçe kapanıklar.
Çünkü,
Dudakların çok soğuk,ve bir boynu kırmadan öpemeyecek kadar,
Umursamazlar.

Tırnakların neden daima kirli?
Neden akmış mürekkep izleri var yanaklarında?
Ve neden cildinde yarıklar var?
Ya düşersem onlardan birine,ya boğulursam gözlerinde?
Karanlığın içinde beni görebilir misin?
Çekebilir misin o kollarınla yukarı?
Neden bu kadar inceler?
Ve neden dokunduğumda toza dönüşürler?
Sargıların hiç değişmedi mi senin?
Neden pas rengindeler?
Su içtiğin bardaktaki şeritler nedir?
Bıçakların gözyaşı rengindekiler...

Bana sarılma,
Üşüyorum daha fazla.
Bana bakma,
Utanıyorum daha fazla.
Bana sorma,
Unutuyorum daha fazla.

Gülümserken çenemde bir ıslaklık oluyor,
Sakalımı kaşırken elime bulaşıyor,
Yastığımı kendine göre boyuyor,
Sürekli canımı yakıyor.
Bunlar senin eserin,
Şehvetinin,
Tutkunun,
Vazgeçememezliğinin,
En kutsal sevginin,
Sözde aşkının izleri...

Öpüşürken kanatıyorsun...

Med Cezir

Koşuyorum
Daha ve daha hızlı
Dev çemberler çiziyorum
Kumlar alevlenirken cama dönüşüp donuyorlar
Arkamda ayakizleri bırakıyorum,ışığın yüzüne çizilmiş
İlerlemiyorum
Sadece gidiyorum
Hızlanıyorum
Gördüğüm tek şey inip kalkan göğsüm ve zamanı sıçratan adımlarım
Bağlı değilim
Tutunuyorum
Gerçeğe,gittikçe kısalan bir iple,kordan soru işaretlerinden dövülmüş
Hava yokoluyor ve nefes almayı unutuyorum
Kıpırdamıyorum ama hareketteyim
Arkamda boşluğu bırakırken her samtimde doğruları ezip geçiyorum
Arkamda yanıtlanmış soruları bırakırken her santimde daha sıkı sarılıyorum
Gerçek artık çok yakın
O kadar berrak ki kendimi üzerinde görebiliyorum
O da nesi,ben bana bakıyorum
Beni süzüyorum,başım yavaşca eğilirken kaşlarım kalkıyor
Gözlerim büyürken muzur bir gülüş türüyor
Beni tanıyor,beni tanıyorum
Beni seviyor,beni seviyorum
Arzu değil,gerçeği onunla paylaşmak istiyorum
Asla çarpışmayı değil,ama bu ölçüsüz hızda bir olmayı hayal ediyorum
Onun da ipi soru işaretlerinden örülmüş
Tam karışımda beni taklit ediyor,beni taklit ediyorum
Ben ve ben
Her an yaklaşıyoruz
Zaman tükenmek üzereyken,silinip gidiyor varoluştan
O da arkamızdaki alevlere katılıyor ve eriyip gidiyor
Dev bir kum saati şeklinde biçimlenip donuveriyor
Son adımımı atarken biliyorum ki
Bu ilk adımım
Kendime baktım
Bana baktı
Bana baktım
Gerçeğin içindeydim
Durduğumda,
Bambaşka bir evren vardı karşımda
Sezgilerden
Hayallerden
Ve Aşktan oluşan.

Uslu Çocuk Ol

3 yaşımda anaokuluna gitmeye başladığımdan beri benden nedense hep uslu çocuk olmam beklendi. Arada bir kızların saçını çekmek, uyku zamanlardında mutfakta şekerli su içmek ve öğretmenler ortalıkta yokken bir sandalyeye tırmanıp kütüphanenin üst rafında saklı cikletleri çalmak dışında, uslu bir çocuktum.

7 yaşımda ilkokula gitmeye başladığımdan beri sessiz olmam istendi, bense inadına konuşur dururdum. Bir şey bildiğimden değil, sadece hayalgücümü paylaşmak için. Hatırladığım kadarıyla başkaları bundan hiç rahatsızlık duymadılar. Ama şunu unutmam ki, en çok dayağı ben yerdim. Dakikada ancak 90 kelime okuyabildiğim için, ödev defterime bitişik dik elyazısıyla günlük (ancak yeni ve o zamanlar için heyecan verici) küfürler yazdığım için, müdürün önüne tükürdüğüm için, eşek şakaları yaptığım, insanların kafasına don geçirdiğim için, bazen de onları oyun icabı ağaçlara düğümleyip öylece unuttuğum için. Arada bir de, en çok çikolata bende olduğu için...

12 yaşımda benden uyumlu olmam taleb edildi. Ancak ben sonradan öğrendiğim üzere o zamanda uzaylı bir ailenin uzaylı çocuğu olduğum için bundan gurur duyuyordum. Dolayısıyla bu dünyalıların akıl mantık erdiremediğim yaşantısına hiç merak salmadım. Eh, şimşekler çakarken paratoner olmayı severek benimsemek, üzerime yağan yıldırımların şiddetini azalttı diyemem. Dürüst olmak lüzumsuz görünüyordu, mutlak kontrol yalan zincirinin uzunca asılırdı, ve ben çoktan o zincirde cambazlıklar yapmayı öğrenmiştim, beklediğimden geç tökezledim.

14 yaşımda sıradan olmaya zonlandım. Geri tepti ve ben olmadığım kadar sıradışı halde buldum kendimi. Eh, her şeyin aşırı dozu yan etkilere sahipti, bendeki semptomlar siyah kıyafetlerle başladı. Siyah kıyafetler, şu sıralar çok da sıradışı değil, biliyorum, ama renk düşkünü birinin beynindeki 3 tayf kanalını kapatması her gün görülmez. Gürültülü müzikler ve şikayetler, şımarıklık ve nadiren kendine acıma. O zamanlar üstün olduğumu düşünmüyordum...

17 yaşımda kendime çeki düzen vermem için ısrar ettiler. Bense başkalarına çeki düzen vermekle çok meşguldüm sanırım, birinin deyimiyle 'dünyayı kurtarıyordum'. Yokuş aşağı yuvarlanıp şelaleden uçarken sivri kayalara çarpıp ortadan sonsuza ayrılmanın 'tadına vardım'. Çevreme savurduğum olumsuz enerji bumerang olup bana geri döndü, beni gene buldu, benden ayrılamadı. Okulu asmak, diğerleriyle kavga etmek, hakaret işitip içinden küfür etmek, tembellik etmek ve bahane üretmek dışında, kendime çeki düzen verdim.

18 olduğumda tüm beklentiler ve başı belirsiz sonu görünmez tahminler ortadan kalkmıştı. Aynaya baktığımda midem bulanmıyordu, elimde tuttuğum adlı-soyadlı kuklaların ipleri alevlenmişti, onlar bağırıp çağırırlarken ben sadistçe zevkimi içerken, ne de olsa atım düzlüğe çıktı diye kristal kadehimden, işler ters gitti...

12 ay geçti; hayallerimin bir kısmı dışarı taştı ve gerçek oldular, bir kısmı benimle ve en az gerçeğin kendisi kadar güzeller. Uslu çocuk olamadım, gözümü kapatıp kokuşmuş ayakların altında ezilmeyi beklemedim, çok bilenlerin kehanetlerine aldırmadım, inanmadım bildim, bence kendime göre bir gençlik geçirdim.

(bu yazıyı 21 şubatta 19 olacağımdan ötürü yazdım, yasal açıdan önemli görmüyorum bu yılı ama zaten neyi başakasının dayattığı açıdan önemli, kayda değer görüyorum ki... 18 yılda kendimi keşvettim, kullandım, kullandırdım, kaybettim, aradım ve tekrar buldum. Ben benimimdir başka kimsenin de değilimdir :D )

Ses Hızında Kalp Atışı

Duymak isterdim,
Dinlemek ve anlamak.
Ve bazen haddim olmasa da,anlaşılmayı umarak.
Duymak isterdim,
Bir parça heyecan ve belki sevecen sesler.
Kulağıma gelen tek şey,
Kırılan hayallerin çatırtısıydı,
Yavaşça parçalanırlarken,aralarından akan iyimserliğimin o sakin mırıltısı.
Son damla da ayaklarımın dibine düştüğünde,
Yokluğun en yüksek dalgasının tepesinde buldum kendimi,
O küçücük damlanın yarattığı bu sentetik felaketin zirvesinde.
Tanıdık kahkahalar çevremde daireler çizerken,
Alaydan dökme dişleriyle vücudumdan parçalar koparıyorlardı.
Daha fazla dayanamadım,ne için dayanacaktım ki...
Beni yırtıp,sökmelerine izin verdim,
Önce önyargılarımı kemirdiler,
Ardından değerlerimi,
Daha derin...daha sıcak...daha karanlık...
Parçaları eksik bulmacalarımı bozdular,daha çözülmemiş,
Takıntılarımı çaldılar ve korkularımı kendilerine ganimet olarak aldılar,
Aklımın katmanları birer birer soyulup gitmişti.
Geriye kalan tek şey bendim,ben ve diğer benler değil,
O an hatırladım ki,bu kahkaha bana aitti,kendime gülerek içimi oyan bendim.
Her şey durdu sandım,halbuki ben hızlanmıştım,
Kalbim ses hızında atarken,onu da kaybedeceğim sanmıştım.

(enjoy the silence diyoruz ;))

Cenneti Boylayanlar

Kafama bir saksı düştü,beynim açılıp toprak ve yapraklarla karışıp vakkonun ön camına,yanımda geçmekte olan güzel bayanın saçlarına,onun yanında yürüyen chiuaua köpeginin kıllarına sıçradı.
-Merhaba!
-ee
-Evet,sana dedim!
-bana mı,hmm,size de,de,burası neresi şimdi?
-Neresi olacak ayol,ahiret işte! Hiç bilinmez mi sizin oralarda-eee Istanbul'lu musun sen?İşe bak,bu senenin ilk ölüsüsün o taraflardan,hemşeriyiz senle!
-yaa,öyle mi? bir dakika,ben nasıl öldüm ki? caddede yürüyordum ve kendimi burada buldum...
-Kafana saksı düştü,ama saksı da ne saksı,vakko şubesinin sahibi taylanddan getirtmiş,nerden baksan 40 kilo eder,eh senin gibi 65 kiloluk bi çirozun üstüne düşünce sonuç ortada işte.Aman canım neyse,neresini bu kadar soruştuyorsun ki?Hayattayken doğalgaz faturasındaki şişik sayılar bile umrunuzda olmaz.
-yani...o da doğru tabii...
-Ha şöyle,rahat ol güzelim,burdan ötesi yok.Bi tabure çek de falıma bak,az önce bitirdim bi fincan kahveyi,duyduğuma göre aşağıdayken hep sana baktırırmış konu komşun.
-...evet,arada bir baktırırlardı.pek iddialı değilim gerçi benzettiklerimi söylüyorum.
-Olsun olsun,bak buraya kadar gelmişin,bana da baksan sevap olur işte,zaten yazmanı bekliyorum ben de.Kocam olacak herif 48 yıl ev temizletti bana,çatışmada evimiz yanarken biz de arada kaynadık,kurtuluyorum ya rabbi şükür dedim,bi de ne göreyim,gene yanımda bitmiş!48 yıldır da burada işlerine baktırıyor.
-dertlisiniz sanırım..
-Güzelim dertli olmamak elde mi,gerçi böyle konuşmamalıyım ama,aman neyse be,gına geldi,ben çok sıkıldım burada,hep aynı hep aynı.Hep bu ağır,uyuz kıyafetleri giyiyoruz,sanki cennette hep araplar bacılar var.Bu ne ayol böyle kat kat kumaşlar,daral geliyor.Hem neden hep beyaz ki?Benim hayatımda bir tane beyaz elibsem vardı,gelinliğim,onu da aldığım güne tüküreyim,giydigim güne de lanet olsun,tüüüü...
-kahveniz soğumuştur belki bir baksanız...
-Ah tabii,pardon canım lafa dalmışım,sen bana bakma ben kocadım artık,1893 doğumluyum ben,116 senedir ortalıkta dolanıyorum,kafa mı bıraktılar ahh ahh..İşte,bak bakalım neler varmış falımda.
-hmmm-bir yol görüyorum-hayır iki-iki yol var-bunlar ayrılmış-sonra birleşmiş-sonra geri dönmüş-a a-hiç böyle fal görmedim ben-ne ki acaba hmmm-birileri var burada-çok sıkılmışlar-neredeyse birbirlerini yiyecekler ama-nedense hiçbiri bir şey yapmıyor-valla ben de anlayamadım...
-Aman n'olcak,yollar benim işte,öldükten sonra her şey başa dönmüş,falımda bile aynı mahluk işte,oraya da girmiş,yaktın beni Kazım!!
-kazım?
-Kim olacak,şu işe yaramaz kocam işte!
-haa..
-Ahanda,işte geliyor deyus..
-şurdaki mi?
-Ayol güldürme beni,nerde bende o şans,hayır şurdaki bak,kelli olan..
-a evet görüyorum.
-Kazıııım!Hayatında bir kere acele etmedin bari burda biraz kıçını kıpırdat,hadisene be,çocuk bekliyor senin yüzünden!
-Geldim be geldim be,çemkirme bir kere de be,şuradaki hurilere bak da ilham al,bi de kendine şehirli dersin,cadaloz karı!
-Tamam Kazım,tamam.Bıktım artık senden de kavgalarından da,delikanlı daha bu sabah ölmüş,belgeleri hallet de geçsin...

-Neden burada olduğunuzu biliyor musunuz?
-sanırım,eşiniz bana,bu sabah kafama saksı düşünce öldüğümü söyledi.
-Eşim mi,eşim mi! Hahhahahah!Lan Nuriye baksana,çocuk sana eş dedi!..Eş nazik kaçar oğlum ona,bildiğin karı o yahu..
-peki,siz nasıl diyorsanız,şimdi ben nasıl-
-Aceleye gerek yok hepsini ayarlayacağız biz!
-evet ama-
-Ama ne?Sen KOSKOCA cennet kapısına gelmişin,bizim gibi kıdemli memurların huzuruna çıkmışın,çok bilmişlik mi taslıyorsun!
-yok efendimn benim ne haddi-
-Sus!
-pek-
-Sus dedim!...Şimdi,baştan alalım.Öldüğünü biliyormuşun,tam olarak nasıl öldüğünü biliyor musun peki?
-saksı...
-Hayır,saksı düştükten sonra zarar gören yalnızca beyin kabugundu,annen seni şehirdeki en iyi hastahaneye zamanında ulaştırmayı başarmış,ancak,operasyon sırasında cerrah burnu kaşınınca dalgınlıkla ağızlığını çıkarmış ve birden hapşırınca sabah kahvaltısından ağzında kalan maydonoz kan damarını tıkayınca fibrilasyona girip ölmüşün.
-...
-Takma kafayı koçum olur böyle şeyler,Garp'a mı özenecektik?Hepimiz gururluyuz bu devletle doğup,onunla ölmekten.Neyse zaten takacak bir kafan da kalmadı artık ahhahah-
-...
-Sıkma canını,erkek adam atlatır.Eh,devam edelim mi...
-pe-..peki..
-Hayatta en çok sevgiğin nedir?
-sevdigim derken?insan,cisim..?
-Soruya cevap ver evladım,insan,cisim mi dedim ben?
-annem tabii başka ne olacak.
-Sen benimle oyun mu oynuyorsun?
-..ne-,neden öyle düşündünüz efendim?
-Şu plazmaları görüyor musun?
-evet.
-Ne var orada?
-Çok hoş görünümlü ablalar...ne yapıyor onlar...bir adamın...derisini yüzüp...spagetti mi o?...yiyorlar mı?
-Evet! Aynen öyle!
-..konumuzla ilgisi nedir acaba?
-O adam en çok parayı sevdiğini söylemişti de..
-hmmm..
-Pekala,çocuk,son sorun geliyor;Tekrar yaşama şansın olsaydı,neyin değişmesini isterdin?
-Bir şeyi değiştirmek zorunda mıyım?
-EVET!
-hmmmmm...aslında ben...değiştirmek istemezdim...
-Değiştirmek zorundasın,duymadın mı beni!
-...
-Evet?
-Ölüp,tekrar buraya geldiğimde,üçüncü soruyu bana sormuş olduğunu,
değiştirmek,
isterdim.

Üçüncü soru asla sorulmadı,ve ben kaderimdeki tüm haksızlıklardan arındım.Gözlerimi açtığımda annem başımda duruyordu,saçımdan geri kalanları okşuyor ve sargılarıma dokunmamaya dikkat ederek parmak uçlarını kaşlarımda gezdiriyordu.Hastane odasının camından içeri,yeşeren yapraklar ve inci çiçeklerinin arasından,daha önce farketmediğim bir renkte ışık süzülüyordu.Anneme döndüm ve dedim,çok ilginç bir rüya gördüm...